Η άγνωστη λέξη «καθήκον», η παραγωγή τεμπέληδων και το σχολείο που δημιουργεί πτυχιούχους βλάκες.


Σαράντος Καργάκος

Κατά την άποψή μας, ο λόγος είναι υπερβολικά αυστηρός, ενίοτε και ισοπεδωτικός, σήμερα που η ανεργία ειδικά των νέων με ουσιαστικά και όχι τυπικά προσόντα βρίσκεται στα ύψη και πολλοί για να ζήσουν αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.
.
Εν τούτοις, το αίτημα για (καλύτερη) αξιοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών και της πνευματικής κληρονομιάς μας για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αγωνιστικού φρονήματος, ήθους, εργατικότητας, τόλμης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας είναι επίκαιρο και διαχρονικό.
.
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η… εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»… παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Συνέχεια

Advertisements
Posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ | Tagged | Σχολιάστε

💥 . Το Παρίσι . 💥


Το Παρίσι

Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντ’ αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.

Λένε γι’ αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.

Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ’ ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 2 Σχόλια

*.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿ . . . Το Δώρο 🌹


Το χωράφι σου.

Σου ´δωσαν ένα χωράφι. Δε σ’ το χρώσταγαν. Σου είπαν να το φροντίζεις. Σου έμαθαν τα βασικά. Να το σκάβεις. Να το ποτίζεις. Να του βάζεις λίπασμα. Να το αερίζεις. Να το ανανεώσεις. Να το ξεκουράζεις. Να το αγαπάς.
Κάποιοι έκαναν αυτό που τους είπαν. Υπάκουσαν. Αλλά μετά σταμάτησαν. Θεώρησαν ότι ξέρουν. Και δε φρόντισαν να μάθουν άλλα.
Κάποιοι δεν άκουσαν ούτε αυτά που τους είπαν. Έκαναν του κεφαλιού τους. Θύμωσαν. Έκαναν το αντίθετο. Για να τους τιμωρήσουν. Αλλά τελικά τιμώρησαν τον εαυτό τους. Και το χωράφι τους ξεράθηκε.
.
Κάποιοι αποφάσισαν να μάθουν κι άλλα. Και την έψαξαν. Και ρώτησαν. Άνοιξαν βιβλία, διάβασαν, άκουσαν. Κι έμαθαν το σημαντικότερο: ότι δεν ξέρουν. Κι αποφάσισαν να μαθαίνουν. Όσο ζουν. Κι άλλαξε η ζωή τους. Κι άλλαξαν και τις ζωές των άλλων. Και το χωράφι τους έγινε παράδεισος.
Άλλοι τα ‘βαλαν με την τύχη. Που δεν τους έδωσε χωράφι πάνω στη θάλασσα. Που δε βρέχει παραπάνω. Που αυτοί που τα κατάφεραν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Κάποιοι από δαύτους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα άλλο σύστημα. Που θα παίρνει από τους πλούσιους και θα δίνει στους φτωχούς. Με το ζόρι. Αντί να δουν τι κάνουν οι πλούσιοι και να το μιμηθούν. Είναι αυτοί που θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Έστω, να ξεραθεί το χωράφι του. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 4 Σχόλια

Τα «Ναι» και τα «Όχι» μας 🌿


Πώς δύο λέξεις γίνονται κατευθυντήριες γραμμές για την αρμονική διαβίωσή μας.

🍃
Μία από τις λέξεις που ξεστομίζουμε με εξαιρετική ευκολία είναι η λέξη ΝΑΙ.
.
Λέμε ναι στο παιδί μας, επειδή το αγαπάμε και δε θέλουμε να του χαλάσουμε το χατίρι.
.
Λέμε ναι στο σύντροφό μας, εφόσον τον αγαπάμε και δεν αντέχουμε να τον χάσουμε.
.
Λέμε ναι στους γονείς μας, διότι τους αγαπάμε και δεν επιθυμούμε να τους πικράνουμε.
.
Λέμε ναι στους φίλους μας, γιατί τους αγαπάμε και δε θέλουμε να τους κακοκαρδίσουμε.
.
Λέμε ναι στο αφεντικό μας, φοβούμενοι μήπως χάσουμε τη δουλειά μας ή φανούμε ανάξιοι στα καθήκοντά μας.
.
Λέμε ναι, πολλά ναι, καθημερινά, για διαφορετικούς λόγους και περιστάσεις. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Τα χρόνια περνούν… μεγαλώνεις.. 🌟


Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνεις.. Γίνεσαι όλο και πιο επιλεκτικός κι ανέχεσαι λιγότερα.
.
Μεγαλώσαμε, λέμε κι έτσι αβίαστα κολλάμε κι από δίπλα ένα «Ωριμάσαμε» για να υπάρχει. Καμία ωριμότητα όμως, δεν ήρθε απλώς επειδή πρόσθεσες μερικά παραπάνω κεριά στην τούρτα σου ή στριμώχτηκες σε πιο σοβαρά παπούτσια.
.
Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.
.
Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς. Συνέχεια

Posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ | Tagged | 8 Σχόλια

Σε τρώει το άγχος; Πάρτο αλλιώς..φάτο εσύ! 🌹


Πολλά έχουν λεχθεί και συνεχώς λέγονται για το άγχος, αλλά στο μυαλό των περισσοτέρων, κυριαρχεί η άποψη, ότι είναι κάτι «κακό».
Είναι πράγματι έτσι; Για να δούμε…
.
Θα πρέπει να ξέρουμε, ότι το άγχος, είναι συμφυές (έμφυτο) χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης κι ενεργοποιείται – κάθε φορά- προς προστασία του οργανισμού μας, από εξωτερικές απειλές.
.
Σε καταστάσεις προσαρμογής, αλλαγών, σοκ ή εσωτερικών συγκρούσεων, – με την εκδήλωσή του- λειτουργεί ως προειδοποίηση κινδύνου ή ύπαρξης κάποιου προβλήματος και μας κινητοποιεί, επιζητώντας επιμόνως, τη λύση του. Από την στιγμή που θα έρθουμε στον κόσμο μέχρι που θα κλείσουμε τα μάτια μας, το άγχος θα μας συντροφεύει σε όλες τις εκδηλώσεις μας. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Η Ηρωίδα 🌹


Έβγαινε κάθε νύχτα στη σκηνή
χόρευε με σημαία μια καλτσοδέτα
ήταν αρτίστα, ήταν περσόνα
φημισμένη κι είχε έναν πόθο κρυφό
– όπως όλα τ’ αφελή κορίτσια –
γύρευε κάποιον να την αγαπήσει για την ψυχή της
για την καρδιά της, για τον άνθρωπο που ήταν·
κατάφερε μέσα στον πανικό
να διαφυλάξει λιγάκι απ’ τον εαυτό της
σε μια ακρούλα, σ’ ένα συρταράκι
λιγάκι από κείνη, όλο τ’ άλλο το χάλασε. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 4 Σχόλια

✿ Διευκρίνιση ✿


Οι άντρες κουβαλούν μια γυναίκα κοινή.
Σ’ αυτήν αποθέτουν ό,τι δεν βρήκαν στον έρωτα,
ό,τι δεν κατάφεραν να εκμαιεύσουν από άλλες γυναίκες.

Τηλεγραφούν λόγια
και μεταφράζουν τον καημό τους σε κρασί.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους
καραδοκεί η έπαρση
και ένα φαλλικό ανέκδοτο,
αντιλαμβάνονται το βάθος ως μήκος,
τη δυσκολία ως υπεκφυγή.

Πεθαίνουν στον ύπνο τους,
καμιά φορά και σε νοσοκομεία,
τελείως μόνοι.
.
.
Γιώργος Καρτάκης – Διευκρίνιση.
.
Πίνακας – egon schiele

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε