*.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿ . . . Το Δώρο 🌹


Το χωράφι σου.

Σου ´δωσαν ένα χωράφι. Δε σ’ το χρώσταγαν. Σου είπαν να το φροντίζεις. Σου έμαθαν τα βασικά. Να το σκάβεις. Να το ποτίζεις. Να του βάζεις λίπασμα. Να το αερίζεις. Να το ανανεώσεις. Να το ξεκουράζεις. Να το αγαπάς.
Κάποιοι έκαναν αυτό που τους είπαν. Υπάκουσαν. Αλλά μετά σταμάτησαν. Θεώρησαν ότι ξέρουν. Και δε φρόντισαν να μάθουν άλλα.
Κάποιοι δεν άκουσαν ούτε αυτά που τους είπαν. Έκαναν του κεφαλιού τους. Θύμωσαν. Έκαναν το αντίθετο. Για να τους τιμωρήσουν. Αλλά τελικά τιμώρησαν τον εαυτό τους. Και το χωράφι τους ξεράθηκε.
.
Κάποιοι αποφάσισαν να μάθουν κι άλλα. Και την έψαξαν. Και ρώτησαν. Άνοιξαν βιβλία, διάβασαν, άκουσαν. Κι έμαθαν το σημαντικότερο: ότι δεν ξέρουν. Κι αποφάσισαν να μαθαίνουν. Όσο ζουν. Κι άλλαξε η ζωή τους. Κι άλλαξαν και τις ζωές των άλλων. Και το χωράφι τους έγινε παράδεισος.
Άλλοι τα ‘βαλαν με την τύχη. Που δεν τους έδωσε χωράφι πάνω στη θάλασσα. Που δε βρέχει παραπάνω. Που αυτοί που τα κατάφεραν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Κάποιοι από δαύτους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα άλλο σύστημα. Που θα παίρνει από τους πλούσιους και θα δίνει στους φτωχούς. Με το ζόρι. Αντί να δουν τι κάνουν οι πλούσιοι και να το μιμηθούν. Είναι αυτοί που θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Έστω, να ξεραθεί το χωράφι του. Συνέχεια

Advertisements
Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 4 Σχόλια

Τα «Ναι» και τα «Όχι» μας 🌿


Πώς δύο λέξεις γίνονται κατευθυντήριες γραμμές για την αρμονική διαβίωσή μας.

🍃
Μία από τις λέξεις που ξεστομίζουμε με εξαιρετική ευκολία είναι η λέξη ΝΑΙ.
.
Λέμε ναι στο παιδί μας, επειδή το αγαπάμε και δε θέλουμε να του χαλάσουμε το χατίρι.
.
Λέμε ναι στο σύντροφό μας, εφόσον τον αγαπάμε και δεν αντέχουμε να τον χάσουμε.
.
Λέμε ναι στους γονείς μας, διότι τους αγαπάμε και δεν επιθυμούμε να τους πικράνουμε.
.
Λέμε ναι στους φίλους μας, γιατί τους αγαπάμε και δε θέλουμε να τους κακοκαρδίσουμε.
.
Λέμε ναι στο αφεντικό μας, φοβούμενοι μήπως χάσουμε τη δουλειά μας ή φανούμε ανάξιοι στα καθήκοντά μας.
.
Λέμε ναι, πολλά ναι, καθημερινά, για διαφορετικούς λόγους και περιστάσεις. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Τα χρόνια περνούν… μεγαλώνεις.. 🌟


Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνεις.. Γίνεσαι όλο και πιο επιλεκτικός κι ανέχεσαι λιγότερα.
.
Μεγαλώσαμε, λέμε κι έτσι αβίαστα κολλάμε κι από δίπλα ένα «Ωριμάσαμε» για να υπάρχει. Καμία ωριμότητα όμως, δεν ήρθε απλώς επειδή πρόσθεσες μερικά παραπάνω κεριά στην τούρτα σου ή στριμώχτηκες σε πιο σοβαρά παπούτσια.
.
Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.
.
Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς. Συνέχεια

Posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ | Tagged | 8 Σχόλια

Σε τρώει το άγχος; Πάρτο αλλιώς..φάτο εσύ! 🌹


Πολλά έχουν λεχθεί και συνεχώς λέγονται για το άγχος, αλλά στο μυαλό των περισσοτέρων, κυριαρχεί η άποψη, ότι είναι κάτι «κακό».
Είναι πράγματι έτσι; Για να δούμε…
.
Θα πρέπει να ξέρουμε, ότι το άγχος, είναι συμφυές (έμφυτο) χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης κι ενεργοποιείται – κάθε φορά- προς προστασία του οργανισμού μας, από εξωτερικές απειλές.
.
Σε καταστάσεις προσαρμογής, αλλαγών, σοκ ή εσωτερικών συγκρούσεων, – με την εκδήλωσή του- λειτουργεί ως προειδοποίηση κινδύνου ή ύπαρξης κάποιου προβλήματος και μας κινητοποιεί, επιζητώντας επιμόνως, τη λύση του. Από την στιγμή που θα έρθουμε στον κόσμο μέχρι που θα κλείσουμε τα μάτια μας, το άγχος θα μας συντροφεύει σε όλες τις εκδηλώσεις μας. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Η Ηρωίδα 🌹


Έβγαινε κάθε νύχτα στη σκηνή
χόρευε με σημαία μια καλτσοδέτα
ήταν αρτίστα, ήταν περσόνα
φημισμένη κι είχε έναν πόθο κρυφό
– όπως όλα τ’ αφελή κορίτσια –
γύρευε κάποιον να την αγαπήσει για την ψυχή της
για την καρδιά της, για τον άνθρωπο που ήταν·
κατάφερε μέσα στον πανικό
να διαφυλάξει λιγάκι απ’ τον εαυτό της
σε μια ακρούλα, σ’ ένα συρταράκι
λιγάκι από κείνη, όλο τ’ άλλο το χάλασε. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 4 Σχόλια

✿ Διευκρίνιση ✿


Οι άντρες κουβαλούν μια γυναίκα κοινή.
Σ’ αυτήν αποθέτουν ό,τι δεν βρήκαν στον έρωτα,
ό,τι δεν κατάφεραν να εκμαιεύσουν από άλλες γυναίκες.

Τηλεγραφούν λόγια
και μεταφράζουν τον καημό τους σε κρασί.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους
καραδοκεί η έπαρση
και ένα φαλλικό ανέκδοτο,
αντιλαμβάνονται το βάθος ως μήκος,
τη δυσκολία ως υπεκφυγή.

Πεθαίνουν στον ύπνο τους,
καμιά φορά και σε νοσοκομεία,
τελείως μόνοι.
.
.
Γιώργος Καρτάκης – Διευκρίνιση.
.
Πίνακας – egon schiele

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Στο παραδοσιακό χωριό «Αρόλιθος» Κρήτη 🍁


Στις αρχές της δεκαετίας του 80’ ένας ευφυής, δραστήριος, δημιουργικός και ονειροπόλος άνθρωπος αποφάσισε να ξεκινήσει ένα έργο ζωής με στόχο την προσφορά προς την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη. Παρά το γεγονός ότι επαγγελματικά δεν ανήκε στο χώρο των ξενοδόχων ούτε των μεγάλων επιχειρηματιών έθεσε ως στόχο τη δημιουργία ενός χώρου όπου όλες εκείνες οι εικόνες των παιδικών του χρόνων θα ζωντάνευαν και θα είχαν έτσι τη δυνατότητα να διατηρηθούν για το μέλλον. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 8 Σχόλια

Γιάννης Τσαρούχης ~ Καφενεδάκι


Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό με μπλε τραπεζάκια κι άσπρους
φρεσκοσοβαντισμένους τοίχους.
Με ήχους θαλασσινούς και αυγουστιάτικα μελτέμια.
Με βασιλικό και γεράνια , με μια γαρδένια σε παλιό βαρέλι σκουριασμένο.
Με μυρωδιά ούζου και χταποδάκι στα κάρβουνα.

Σε βρίσκω :

Τ’ απομεσήμερα μ’ αγάπες πυρωμένες , σε γλυκιά ηρεμία

ουρανού ανέφελου παραδομένο.

Με βρίσκω :

Στις μικρές κι αγαπημένες σου συνήθειες. Ίσως και να’ναι
το μόνο σταθερό σημείο, το μόνο στήριγμα όταν όλα γύρω τα
αισθάνομαι να καταρρέουν.
Εσύ πάντοτε με τον ίδιο τρόπο θα τινάζεις το κεφάλι.
Τα φρύδια σου χρόνια τώρα, το ίδιο τόξο σχηματίζουν.

Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό σε μπλε βαθύ ντυμένο,
με μυρωδιά καφέ φρεσκοψημένου, σε φλιτζάνι άσπρο χοντρό.
Σε σούρουπο στο Αιγαίο με ανάσες νυχτερινές

και ψίθυρους φορτωμένο.

Γιάννης Τσαρούχης   –   Καφενεδάκι

 

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 2 Σχόλια