Επίσκεψη στο σπίτι του Ελευθέριου Βενιζέλου – Χανιά.


Σε μία από τις επισκέψεις μου στα γραφικά Χανιά, πέρασα από το σπίτι του Ελευθέριου Βενιζέλου στην όμορφη περιοχή της Χαλέπας το οποίο στις μέρες μας λειτουργεί σαν μουσείο..αξίζει να το επισκεφτείτε όσοι βρεθείτε εκει. Η εμπειρία είναι μοναδική. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Στη ζωή αξίζει να ξοδεύεις μόνο για ταξίδια και βιβλία!


Έρχονται κάποιες στιγμές που κάνουμε τον απολογισμό μας. Ο απολογισμός δεν έχει μια μορφή. Μπορούμε να κάνουμε τον συναισθηματικό απολογισμό μας, τον οικονομικό, τον οικογενειακό· εξαρτάται κάθε φορά, έχει πολλές όψεις.

Από μία ηλικία και πέρα κάθεσαι κι αναρωτιέσαι: «Εγώ τι έκανα σ’ αυτή τη ζωή; Τι έδωσα; Τι πήρα; Τι απέκτησα; Τι μου έμεινε;». Λέω από μια ηλικία και πέρα γιατί κάτω απ’ τα τριάντα, συνήθως, οι προτεραιότητες κι οι εκτιμήσεις έχουν άλλα κριτήρια. Ένα παραπάνω η γενικότερη οικονομική, πολιτική, κοινωνική κατάσταση μας οδηγούν σε τέτοιου είδους σκέψεις. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Το θέμα είναι, να νιώθεις «Ευχαριστώ»! …¸.•´*¨`*•✿…💝


Σε σένα Άνθρωπε. Σε σένα και σε μένα απευθύνομαι.
Και ερωτώ: «Ένιωσες, αλήθεια, «Ευχαριστώ»,
για ό,τι καθημερινά σου δίδεται απλόχερα σ’ αυτό το επί γης ταξίδι;»

«Ευχαριστώ». Που αναπνέεις. Που έχεις να τρως. Που μπορείς και τρως. Που έχεις πόδια.
Που μπορείς και περπατάς. Που σου’ μάθαν οι δάσκαλοι να διαβάζεις.
Που σου’ μαθε η μάνα σου τι πα να πει ζεστή αγκαλιά. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Μαρία Λαϊνά «Δ΄ Θριαμβικό» .✿.


Αν κάποτε πεθάνω,
μην ακούσεις ποτέ πως τάχα «κείμαι ενθάδε»:
εσύ θα με ‘βρεις στην αναπνοή του αγέρα
στο φευγαλέο, παιδικό χαμόγελο.

Αν κάποτε πεθάνω,
μη διαβάσεις ποτέ το όνομά μου σε πέτρα:
εσύ θα ξέρεις να μ’ ακούσεις στον αχό της άνοιξης
και στην επιμονή του ήχου της βροχής.

Αν κάποτε πεθάνω,
μην πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελείωσε:
σκέψου πως θα σε περιμένει,
σ’ άλλες αισθήσεις περιγράφοντας την ομορφιά σου.
.
🍂
Μαρία Λαϊνά «Δ΄ Θριαμβικό»
Από τη συλλογή Επέκεινα (1970)
🍂
✫¸.•°*”˜˜”*°•.✫✿ ✫✫¸.•°*”˜˜”*°•.✫ …✿

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

🌿 🌸 . . . Ορφικός Ύμνος στη Φύση . . . 🌸 🌿


Ω θεά φύση, μητέρα των πάντων, πολυμήχανη μητέρα,
επουράνια σεβαστή θεά που κτίζεις τα πάντα, βασίλισσα·
εσύ δαμάζεις τα πάντα, είσαι ακατανίκητη, εσύ κυβερνάς,
λάμπεις πολύ, είσαι η κυρία των πάντων, πάντοτε τιμημένη,
ο υπεράνω όλων θεός· είσαι αθάνατη, πρωτότοκη, πανάρχαιη,
και στους άνδρες παρέχεις δόξα· νυκτερινή, έχεις μεγάλη πείρα,
φέρνεις το φως, δύσκολα καθησυχάζεις, περπατάς αθόρυβα. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Ευριπίδης – Ιφιγένεια η εν Αυλίδι 🌿 🌿


Καλότυχοι που χαίρονται τον έρωτα
με μέτρο
και σύνεση κρατούν
και τη γαλήνιά τους καρδιά
δεν την χτυπούν παραφορές
όταν διπλές τις σαϊτιές ο χρυσομάλλης Έρωτας
επάνω τους καρφώνει-
τη μια χαρά τετράκλωνη
την άλλη συμφορά!
Μη μου τη ρίχνεις της συμφοράς τη σαϊτιά
γλυκιά μου Αφροδίτη.
Ας μην είναι πανέμορφο της κλίνης μου το ταίρι
ας είναι ο πόθος μου γλυκός,
μεράδι ας έχω στις χαρές
κι ας λείπει το περίσσιο.
.
🌿
Ευριπίδης – Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
.
Φωτογραφία: Τατιάνα Παπαμόσχου
.
🌿
Ταινία: Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη, 1977

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 2 Σχόλια

✫✫ . . Άγγελοι . . ✫✫


Μετά φάνηκε ένας άγγελος, κι άλλος ένας, ένα κοπάδι αγγέλων
προχώρα εσύ, του είπαν κι εμείς θα σε προστατεύουμε
κι έφτασε να είναι προστατευμένος από αγγέλους.
Όλο το αόρατο γέμισε απ’ αυτούς
κάτι πλάσματα ευαίσθητα και κρυσταλλικά
που τα πίστευες κι εμφανίζονταν.
Η ψυχή μου έχει αγγέλους, σκέφτηκε εκείνος
μόνο εγώ δεν τους πίστευα
μα τώρα που ανακαλύπτω την ψυχή μου
βλέπω πως έχει αγγέλους κι από μένα
περιμένουν μόνο να τους δεχθώ
γι’ αυτό στέκουν σε κάποια απόσταση
δεν προχωρούν προς εμένα αν εγώ
δεν προχωρώ προς αυτούς. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Λορέντζος Μαβίλης: Λήθη ..✿*¨*•.¸¸✿ 🍂


img_1288Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
.
🍂
Λ. Μαβίλης – Τα ποιήματα 🌿
Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Oυράνη
.
🍂
Το ποίημα είναι σονέτο και δημοσιεύτηκε το 1899. O Μαβίλης καλοτυχίζει τους νεκρούς, γιατί έχουν πιει το νερό της λησμονιάς και δε θυμούνται τα βάσανα της επίγειας ζωής. Παράλληλα τους συγκρίνει με τους ζωντανούς που υποφέρουν, επειδή δεν μπορούν να λησμονήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε