Γιώργος Ζελελίδης: Το ημερολόγιο που θα αλλάξει τη ζωή σας για πάντα.


1 Ιανουαρίου.

Η αλλαγή του χρόνου είναι μια στιγμή που γεννά ελπίδες πάντα για κάτι καλό. Θα κάνω λοιπόν εγώ τρεις ευχές μέσα από την καρδιά μου.
Η πρώτη μου ευχή είναι να αποκτήσουμε μέσα μας Αγάπη, Ευγνωμοσύνη, Συγχώρεση και Ταπεινότητα. Είναι τα τέσσερα κλειδιά που θα απελευθερώσουν τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και θα μας οδηγήσουν προς το δρόμο της ευτυχίας.
Η δεύτερη ευχή μου είναι να καταλάβουμε όλοι την ψευδαίσθηση του χρόνου και να αναγνωρίσουμε ως μόνη αληθινή την στιγμή του Τώρα. Να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του παρελθόντος και από τον φόβο του μέλλοντος. Το παρελθόν δεν αλλάζει και το μέλλον σε καμιά περίπτωση δεν θα επιβεβαιώσει τους φόβους μας.
Η τρίτη και τελευταία ευχή μου είναι να καταλάβουμε την δύναμη του ονείρου, της πίστης και της σκέψης. Είναι τα όπλα για να αποκτήσουμε αυτά που ποθούμε χωρίς όρια. Να φύγουμε από την μιζέρια και να ανοίξουμε την καρδιά μας και το μυαλό μας στην μοναδικότητα του εαυτού μας. Αγνοήστε τους ανθρώπους γύρω σας που ζουν, αναπνέουν και υπάρχουν έχοντας μέσα τους την μιζέρια και την δήθεν καλοσύνη, που είναι το καμουφλάρισμα της κακίας που έχουν μέσα τους. Δεν μας αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι να είναι στην ζωή μας.
Είναι οι τρεις ευχές που φεύγουν μέσα από την καρδιά μου με την δύναμη της αγάπης που νοιώθω για εσάς. Συνέχεια

Advertisements
Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Λεωνίδας Κακάρογλου – Το Μενταγιόν.


Το σπίτι σου παραμονεύω
Παντού σκοτάδι
Εσύ θα λείπεις
Ξεκλειδώνω για να μυρίσω λίγο από σένα
Μα το σπίτι άδειο
Ούτε έπιπλα
Ούτε κουρτίνες
Ούτε μυρωδιά
Έφυγαν όλα, κι έφυγες μαζί τους
Και τώρα τι θα το κάνω το κλειδί
Να το φυλάξω στο πορτοφόλι μου
Σα νόμισμα παλιό που από τόσων
Ανθρώπων χέρια πέρασε
Ή να του περάσω καδένα
Να το φοράω στο λαιμό
Να ξέρω γιατί πνίγομαι
Όταν με πιάνει η λύπη
.
🍂
Λεωνίδας Κακάρογλου – Το μενταγιόν.

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Μάρω Βαμβουνάκη: Κανείς να μη μένει εκεί που δεν τον θέλουν.


Δεν υπάρχει νομίζω άνθρωπος που να μη θέλει να ζει και να χαίρεται μέσα σε καλές σχέσεις.
Σχέσεις οικογενειακές, φιλίες, ερωτικούς δεσμούς, συνεργασίες, συνοδοιπορίες και όλων των ειδών τα πάρε δώσε. Δεν αρκεί όμως να οδηγείς εσύ προσεχτικά και σωστά το αμάξι σου για να φτάσεις στον προορισμό σου, πρέπει να μη σου έρθει ο άλλος κόντρα καταπάνω σου από την απέναντι λωρίδα του δρόμου.
Κάποιοι στο πίσω μέρος του κεφαλιού σκέφτονται: Καλύτερα χωρίς σχέση παρά με κακή σχέση. Και άλλοι σκέφτονται: Καλύτερα σε κακή σχέση παρά χωρίς σχέση…
Υπάρχει όμως μια ακλόνητη, ισχυρή αντίσταση της ψυχοπνευματικής ισορροπίας σε ό,τι αποφασίζουμε για τη ζωή μας: η μοναξιά αρνείται σθεναρά να γιατρευτεί μέσα σε κακές σχέσεις. Αντιθέτως αυξάνεται, αρρωσταίνει χειρότερα. Επιπλέον σβήνει η ελπίδα του «ίσως αύριο»… Είσαι εγκλωβισμένος και αισθάνεσαι παράλυτος. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Ο Αριστοτέλης, η ευτυχία, και ο σύγχρονος πολιτισμός.


Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Πολιτικά» είναι ξεκάθαρος.  Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον. Με άλλα λόγια η πόλη δεν δημιουργήθηκε από την ανάγκη της επιβίωσης απέναντι στα θηρία, δεν είναι δηλαδή μια σύμβαση, όπως πιστεύει ο Πρωταγόρας, αλλά η εκπλήρωση της φυσικής επιταγής καθώς ο άνθρωπος αδυνατεί να νιώσει συναισθηματική πληρότητα μακριά από τους άλλους ανθρώπους. Ως βασική απόδειξη αυτού επιστρατεύεται η γλώσσα, η οποία μπορεί να μην δόθηκε ευθέως από τη φύση, αλλά αναπτύχθηκε γιατί ο άνθρωπος είχε από τη φύση τη δυνατότητα να την κατανοήσει και να την εξελίξει. Η κατανόηση της γλώσσας, ως φυσικό δώρο, που δόθηκε δυνάμει στον άνθρωπο, αποτελεί σαφώς το πρωταρχικότερο στοιχείο της συνύπαρξης και το γεγονός ότι δεν δόθηκε σε κανένα άλλο ον, τουλάχιστο με την εξελιγμένη μορφή των φθογγικών συμβόλων, καταδεικνύει την ύψιστη αναγκαιότητα της συναναστροφής, που παίρνει τελεολογικές διαστάσεις, γίνεται δηλαδή μοναδικός δρόμος της ανθρώπινης ολοκλήρωσης. Ο Αριστοτέλης μάλιστα πιστεύει ότι ο άνθρωπος που από επιλογή ζει απομονωμένος δεν είναι άνθρωπος. Είναι κάτι κατώτερο ή ανώτερο. Είναι ή υπάνθρωπος ή θεός. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 1 σχόλιο

Μνήμη στα χέρια …..✽¸¸.•*`*•✽…..


Σήμερα είναι τα χέρια μνήμη.
Η ψυχή δεν θυμάται, πονάει
απ’ την τόση ανάμνηση. Αλλά στα χέρια
μένει η ενθύμηση εκείνου που κράτησαν. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! 🌸


Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μου έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»

Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τους έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Να φοβάσαι πάντα την απρόβλεπτη αντίδραση του δεδομένου ανθρώπου.


Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι εκείνοι που θεωρούνται δεδομένοι,
απομυθοποιημένοι και εν τέλει καταποντισμένοι από την κατάφορη αδικία.

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι οι οποίοι,
εφόσον άγγιξαν την σφαίρα του οικείου,
έγιναν το απόλυτο δεδομένο στη ζωή μας.
Και ξέρετε κάτι;
Τα μεγαλύτερα λάθη τα κάνουμε με τους δικούς μας ανθρώπους.
Τους δεδομένους.
Τους πάντα εκεί. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε

Ο καθένας μας κουβαλάει μια διαταραχούλα… 😃


Είναι σημείο των καιρών ο αγαπημένος μας γιατρός να είναι ο ψυχολόγος κι αν δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα για συνεδρίες, μαζευόμαστε σε group therapy με τους φίλους μας κι αναλύουμε συμπεριφορές, κουσούρια κι ό,τι δυσνόητο μας συμβαίνει.
.
Δεν ξέρω, αν το έχετε αντιληφθεί, αλλά όλοι λίγο-πολύ την έχουμε μια διαταραχούλα. Δεν είναι κακό, απλώς μας παίρνει κάποιες δεκαετίες να την αποδεχτούμε και μαζί με τον εαυτό μας, ταλανίζουμε κι όποιον άνθρωπο εισέρχεται στη ζωή μας. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | Σχολιάστε