Η Ηρωίδα 🌹


Έβγαινε κάθε νύχτα στη σκηνή
χόρευε με σημαία μια καλτσοδέτα
ήταν αρτίστα, ήταν περσόνα
φημισμένη κι είχε έναν πόθο κρυφό
– όπως όλα τ’ αφελή κορίτσια –
γύρευε κάποιον να την αγαπήσει για την ψυχή της
για την καρδιά της, για τον άνθρωπο που ήταν·
κατάφερε μέσα στον πανικό
να διαφυλάξει λιγάκι απ’ τον εαυτό της
σε μια ακρούλα, σ’ ένα συρταράκι
λιγάκι από κείνη, όλο τ’ άλλο το χάλασε. Συνέχεια

Advertisements
Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

✿ Διευκρίνιση ✿


Οι άντρες κουβαλούν μια γυναίκα κοινή.
Σ’ αυτήν αποθέτουν ό,τι δεν βρήκαν στον έρωτα,
ό,τι δεν κατάφεραν να εκμαιεύσουν από άλλες γυναίκες.

Τηλεγραφούν λόγια
και μεταφράζουν τον καημό τους σε κρασί.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες τους
καραδοκεί η έπαρση
και ένα φαλλικό ανέκδοτο,
αντιλαμβάνονται το βάθος ως μήκος,
τη δυσκολία ως υπεκφυγή.

Πεθαίνουν στον ύπνο τους,
καμιά φορά και σε νοσοκομεία,
τελείως μόνοι.
.
.
Γιώργος Καρτάκης – Διευκρίνιση.
.
Πίνακας – egon schiele

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Στο παραδοσιακό χωριό «Αρόλιθος» Κρήτη 🍁


Στις αρχές της δεκαετίας του 80’ ένας ευφυής, δραστήριος, δημιουργικός και ονειροπόλος άνθρωπος αποφάσισε να ξεκινήσει ένα έργο ζωής με στόχο την προσφορά προς την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη. Παρά το γεγονός ότι επαγγελματικά δεν ανήκε στο χώρο των ξενοδόχων ούτε των μεγάλων επιχειρηματιών έθεσε ως στόχο τη δημιουργία ενός χώρου όπου όλες εκείνες οι εικόνες των παιδικών του χρόνων θα ζωντάνευαν και θα είχαν έτσι τη δυνατότητα να διατηρηθούν για το μέλλον. Συνέχεια

Posted in ΓΕΝΙΚΗ | Tagged | 8 Σχόλια

Γιάννης Τσαρούχης ~ Καφενεδάκι


Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό με μπλε τραπεζάκια κι άσπρους
φρεσκοσοβαντισμένους τοίχους.
Με ήχους θαλασσινούς και αυγουστιάτικα μελτέμια.
Με βασιλικό και γεράνια , με μια γαρδένια σε παλιό βαρέλι σκουριασμένο.
Με μυρωδιά ούζου και χταποδάκι στα κάρβουνα.

Σε βρίσκω :

Τ’ απομεσήμερα μ’ αγάπες πυρωμένες , σε γλυκιά ηρεμία

ουρανού ανέφελου παραδομένο.

Με βρίσκω :

Στις μικρές κι αγαπημένες σου συνήθειες. Ίσως και να’ναι
το μόνο σταθερό σημείο, το μόνο στήριγμα όταν όλα γύρω τα
αισθάνομαι να καταρρέουν.
Εσύ πάντοτε με τον ίδιο τρόπο θα τινάζεις το κεφάλι.
Τα φρύδια σου χρόνια τώρα, το ίδιο τόξο σχηματίζουν.

Είσαι :

Καφενεδάκι παραλιακό σε μπλε βαθύ ντυμένο,
με μυρωδιά καφέ φρεσκοψημένου, σε φλιτζάνι άσπρο χοντρό.
Σε σούρουπο στο Αιγαίο με ανάσες νυχτερινές

και ψίθυρους φορτωμένο.

Γιάννης Τσαρούχης   –   Καφενεδάκι

 

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 2 Σχόλια

Κλείτος Κύρου: Αναζήτηση 🌿


Η ώριμη στιγμή του χωρισμού
Μας πρόφτασε βιαστικά
Φορέσαμε κι οι δύο από ένα χαμόγελο
Ελέγχαμε τις χειρονομίες μας
Και ξεφυλλίζαμε
Τις μέρες που θα ’ρθουν
Βέβαια
Ήταν άσχημο να το συλλογιστώ
Πώς τα χέρια μου
Δεν θα τύλιγαν πια
Τις γραμμές του κορμιού της.
Άνοιξε την τσάντα
Και μου επέστρεψε δυο βιβλία
Ένα κίτρινο πουκάμισο
Και μιαν αλυσίδα Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι . 🌹


Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό.
Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.
.
Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
Κώστας Καρυωτάκης Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε

Κική Δημουλά – Γη των απουσιών. 🌿


Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.
Η διάθεση να σε εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει:
πικρὴ παραθαλάσσια αοριστία.
Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει
κι ας νύχτωσε τόσο εδώ
των τόπων οι κρίσιμες ώρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σαν φως και ούτε φως,
η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.
Χορεύουν φύκια
κάτω ἀπ᾿ το τζάμι του νερού. Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | 2 Σχόλια

✿ Ιωακείμ Παπαχρόνης ✿ Απόσταγμα Ψυχής ✿


Πόσα φεγγάρια είχαν ονειρευτεί τον ερχομό σου
προτού γινούν η θλίψη των αγαλμάτων..
πόσα τυφλά πρωινά ψάχναν το φως σου
προτού σβήσουν στη σκόνη του χρόνου..
Χαμένων βημάτων ψυχές σε ανεπίστρεπτους δρόμους
έγιναν άνεμος που στοιχειώνει τις ακατοίκητες μέρες,
τρυπώντας βαθιά τη γύμνια της σάρκας
τυλιγμένης τις σκόρπιες στάχτες των κέδρων Συνέχεια

Posted in ΠΟΙΗΣΗ | Tagged | Σχολιάστε