*.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿ . . . Το Δώρο 🌹


Το χωράφι σου.

Σου ´δωσαν ένα χωράφι. Δε σ’ το χρώσταγαν. Σου είπαν να το φροντίζεις. Σου έμαθαν τα βασικά. Να το σκάβεις. Να το ποτίζεις. Να του βάζεις λίπασμα. Να το αερίζεις. Να το ανανεώσεις. Να το ξεκουράζεις. Να το αγαπάς.
Κάποιοι έκαναν αυτό που τους είπαν. Υπάκουσαν. Αλλά μετά σταμάτησαν. Θεώρησαν ότι ξέρουν. Και δε φρόντισαν να μάθουν άλλα.
Κάποιοι δεν άκουσαν ούτε αυτά που τους είπαν. Έκαναν του κεφαλιού τους. Θύμωσαν. Έκαναν το αντίθετο. Για να τους τιμωρήσουν. Αλλά τελικά τιμώρησαν τον εαυτό τους. Και το χωράφι τους ξεράθηκε.
.
Κάποιοι αποφάσισαν να μάθουν κι άλλα. Και την έψαξαν. Και ρώτησαν. Άνοιξαν βιβλία, διάβασαν, άκουσαν. Κι έμαθαν το σημαντικότερο: ότι δεν ξέρουν. Κι αποφάσισαν να μαθαίνουν. Όσο ζουν. Κι άλλαξε η ζωή τους. Κι άλλαξαν και τις ζωές των άλλων. Και το χωράφι τους έγινε παράδεισος.
Άλλοι τα ‘βαλαν με την τύχη. Που δεν τους έδωσε χωράφι πάνω στη θάλασσα. Που δε βρέχει παραπάνω. Που αυτοί που τα κατάφεραν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Κάποιοι από δαύτους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα άλλο σύστημα. Που θα παίρνει από τους πλούσιους και θα δίνει στους φτωχούς. Με το ζόρι. Αντί να δουν τι κάνουν οι πλούσιοι και να το μιμηθούν. Είναι αυτοί που θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Έστω, να ξεραθεί το χωράφι του.

Κάποιοι κρυώνουν το χειμώνα. Κάποιοι άλλοι ζεσταίνονται το καλοκαίρι. Κάποιοι ζεσταίνονται το καλοκαίρι ΚΑΙ κρυώνουν το χειμώνα. Κάποιοι δεν ξέρουν τι θέλουν. Κάποιοι απλώς θέλουν να μη θέλουν. Θεωρούν ότι εάν δεν τους αρέσει ο Γενάρης, αρκεί να τον σκίσουν από το ημερολόγιο. Και ποστάρουν να τον σκίσουν και οι υπόλοιποι. Αλίμονο σ’ όποιον δεν τον σκίσει.
Αλλά ο Γενάρης είναι δεδομένος. Όπως κι όλοι οι μήνες. Κι όλες οι εποχές. Υπάρχει εποχή για να σπείρεις κι εποχή για να θερίσεις. Εποχή για να ποτίσεις κι εποχή για να μεταφυτέψεις. Κάθε φυτό έχει τα δικά του χούγια. Άλλο θέλει σπορά κι άλλο μόσχευμα. Άλλο βολβό κι άλλο μπόλι. Να σέβεσαι τους κανόνες και να ασχολείσαι με το δικό σου το χωράφι. Αν ασχολείσαι με του γείτονα θα ξεραθεί το δικό σου. Δουλειά σου είναι να μεγαλώνεις αυτό που σου έδωσαν για να το παραδώσεις καλύτερο και μεγαλύτερο. ´Ετσι δουλεύει το σύμπαν. ´Ο,τι δε μεγαλώνει μικραίνει. Και στο τέλος παθαίνει. Κάτι σαν το ποδήλατο που όταν δεν προχωράει, πέφτει. Ο καλός ο γεωργός ξέρει να περιμένει. Και να πιστεύει. Πρώτα όμως ξέρει να σπέρνει.
.
Αλλά κι αυτό, στην πορεία το ‘μαθε. Με δουλειά. Και με λάθη. Γι αυτό μην τα φοβάσαι τα λάθη. Τα λάθη σου είναι η πείρα σου. Να μαθαίνεις απ’ αυτά. Να φοβάσαι το φόβο για τα λάθη. Όποιος αποφεύγει την αποτυχία αποφεύγει και την επιτυχία. Η ομάδα που κατεβαίνει για να μη φάει γκολ στο τέλος θα χάσει. Στην αρχή θα ρίξεις παραπάνω νερό. Θα φυτέψεις λάθος εποχή. Θα ξεχάσεις να κλαδέψεις. Θα το κουράζεις το χωράφι σου. Δε θα το αγαπήσεις. Θα γκρινιάξεις. Θα το αφήσεις ξέφραγο. Σκάλα είναι. Και για κάθε σκαλί που δεν πατάς καλά, θα πέφτεις δύο. Σαν το φιδάκι.
Να προσέχεις μόνο να μην κυλάνε απλά οι μέρες σου. Να μη ρέει μόνο η ζωή σου.

Κάθε μέρα είναι ένα δώρο.
Να το ανοίγεις. Μην το πετάς.
🌸
Να φοβάσαι την εύκολη ζωή.
Είναι θάνατος. Αργός και σίγουρος.
Να τα αγαπάς τα προβλήματα.
Αυτά θα σε πάνε παραπάνω.
Να τα καλοδέχεσαι τα δύσκολα.
Ο καλός ο κορμός δε μεγαλώνει εύκολα.
Όσο πιο δυνατός ο άνεμος τόσο καλύτερο το ξύλο.

Ο ηλεκτρολόγος.

Μου τον σύστησε ένας φίλος. Του ‘χω εμπιστοσύνη. Όποιον και να μου ‘χει συστήσει ήταν κορυφαίος. Γιάννη τον λένε τον ηλεκτρολόγο. Κι είναι κι αυτός κορυφαίος. Τον κατάλαβα με το που μπήκε σπιτι. Θα μπορούσε να ‘ναι επιστήμονας.για την ακρίβεια, είναι. Στον τομέα του.
.
Γρήγορος, ακριβής, καθαρός. Κάθισα στη δουλειά μου κι αυτός στη δική του. Απ’ αυτούς που τους λες τι να κάνουν και το κάνουν.
«Βγήκε μερεμέτι. Να το φτιάξουμε;» με ρωτάει σε κάποια φάση.
«Να το φτιάξουμε, ρε Γιάννη» του απαντάω, απορροφημένος.
«Για να το φτιάξω, πρέπει να χαλάσω όμως», μου απαντάει εκείνος.
«Τι είπες ρε Γιάννη;» ρωτάω σαν να ξυπνάω.
«Για να το φτιάξω, πρέπει να χαλάσω, ρε Στέφανε. Δε γίνεται αλλιώς.»
Κι έμεινα να σκέφτομαι: Για να φτιάξω πρέπει να χαλάσω.
.
Το κάνουν οι κόρες μου. ´Οταν παίζουν με τα LEGO. Φτιάχνουν κάστρα, σπίτια, σχολεία. Και δένονται μαζί τους. Και μετά δε θέλουν να τ’ αποχωριστούν. Και μετά δεν έχουν άλλα τουβλάκια να φτιάξουν τα καινούργια. Με την πρώτη γκρίνια, καταλαβαίνουν ότι πρέπει να γκρεμίσουν το παλιό για να φτιάξουν το καινούργιο. Για να φτιάξουν πρέπει να χαλάσουν.
.
Το βλέπω και στη ζωή. Πεθαίνει κάτι για να δώσει χώρο στο καινούργιο. Πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί. Δε γίνεται αλλιώς. Οι άνθρωποι, οι σχέσεις, οι φιλίες, οι επιχειρήσεις, τα κτίρια, τα συναισθήματα, όλα…
.
Συχνά προσκολλούμαστε στο παλιό. Κι όμως, αν δε φύγει, δεν έρχεται το καινούργιο. Που να χωρέσει; Αν δε δώσεις τα παλιά ρούχα, δε χωράνε τα καινούργια. Αν δε φύγει το καλοκαίρι, δεν έρχεται το φθινόπωρο. Αν δεν αδειάσει το μυαλό, δεν μπορεί να ξαναγεμίσει. Εμείς, όμως, δεν τις γουστάρουμε τις αλλαγές. Δε θέλουμε να δώσουμε τα πουκάμισα. Δε θέλουμε ν’ αδειάσουμε το μυαλό. Δε θέλουμε να φύγει το καλοκαιράκι.
.
Και δωσ’ του να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας σαν ανήλικα στα δεκαοχτώ τους. Και δωσ’ του να μη χωνεύουμε που μας παράτησε η καλή μας. Και δώσ’ του να γράφει 2018 κι εμείς να είμαστε στο 2008 που τα πράγματα ήταν «καλύτερα». Και δωσ’ του να μη βιράρει η άγκυρα και να σέρνει το βυθό. Και δωσ’ του ν’ αρρωσταίνουμε.

´Οταν τσακώνεσαι με την πραγματικότητα, μάντεψε ποιός θα χάσει.

Κι όταν οδηγάς, κι αντί να κοιτάς μπροστά, κοιτάς το καθρεφτάκι, μάντεψε τι θα γίνει. Απ’ τη στιγμή που γεννήθηκες, ένα είναι σίγουρο: ότι θα πεθάνεις. Και τον θάνατο τον φοβάται πιο πολύ αυτός που δεν έχει ζήσει.

Γι’ αυτό ξεκίνα να ζεις.
Σήμερα, όχι αύριο…

Πήγαινε στον Κώστα.

Μεσημεράκι στην τράπεζα. Καταλήξαμε στη διαδικασία. Μετά, η ευγενική υπάλληλος με συνόδευσε μέχρι την ουρά. «Να περιμένετε τον Κώστα», μου είπε. Δεν έφερα αντίρρηση. Είχε δύο ταμίες. Τον Κώστα και μια άλλη κυρία. Περιμένοντας, είχα χρόνο να τους παρατηρήσω. Σύντομα κατάλαβα γιατί με έστειλε στον Κώστα.
.
Νέο παιδί, στα 30. Φορούσε ένα φρεσκοσιδερωμένο μοβ πουκάμισο. Μαλλιά ζελέ, καλοχτενισμένα και μοντέρνα. Ο κοκκάλινος σκελετός πήγαινε με τα μάτια του. Καθόταν στην καρέκλα ευθυτενής και χαμογελαστός. Γρήγορος στη δουλειά του κι αποτελεσματικός. Κάτι είχε να πει με κάθε πελάτη. Μαζί με το καλαμπούρι γινόταν κι η δουλειά. Το χαμόγελο είχε χαραχτεί μόνιμα στο πρόσωπό του. Σαν τατουάζ. Το πουκάμισό του λες κι έγραφε: «Η απάντηση είναι ναι. Τώρα πες μου τι θέλεις». Συνέχισα να τον παρατηρώ. Ήρθε η σειρά μιας κυρίας με το παιδάκι της. Εξάχρονο. Περίμενα να δω αν θα του μιλούσε. Λες και με άκουσε: «Τι κάνεις, μεγάλε;» και του κόλλησε πέντε με τα μάτια. Ο πιτσιρικάς χαμογέλασε και κοίταξε τη μαμά του με καμάρι. Λες και ψήλωσε μονομιάς.
.
Η άλλη ταμίας είχε την ίδια ηλικία. Φαινόταν μεγαλύτερη. Γυαλάκια στρογγυλά, λίγο παππουδίστικα. Η μπλούζα ελαφρώς τσαλακωμένη, θα την έλεγες και μπαγιάτικη. Ανεπαίσθητη καμπουρίτσα. Κατηφής. Εάν τους έβαζες δίπλα δίπλα, σου θύμιζαν την ιστορία του «κυρίου Ευτύχη και της κυρίας Δυστυχίας» που διάβαζα παλιά στις κόρες μου. Δεν ήταν κακή στη δουλειά της. Πώς να το πω όμως… Εάν ήσουν μαγνήτης, στον Κώστα θα πήγαινες…
.
Ήρθε η σειρά μου. Του έδωσα τα χαρτιά και του εξήγησα. Δε χρειάστηκε πολύ. Το ‘πιασε κατευθείαν. Σε δύο λεπτά μου έδωσε ένα χαρτί και μου ζήτησε να υπογράψω. «Έτοιμος;» τον ρώτησα. «Μη βιάζεσαι», μου χαμογέλασε. Πρώτη φορα μ’ έβλεπε. Στα επόμενα δύο λεπτα μου έδωσε και τα υπόλοιπα χαρτιά. «Τώρα είσαι έτοιμος», μου χαμογέλασε και καλωσόρισε τον επόμενο πελάτη.
.
Ο Κώστας και η άλλη ταμίας παίρνουν τον ίδιο μισθό. Δουλεύουν στην ίδια τράπεζα, έχουν το ίδιο αφεντικό, ζουν στην ίδια χώρα. Ο Κώστας όμως έχει βρει το λόγο να ξυπνάει και να κοιμάται με χαμόγελο.

Απόλαυση να δουλεύεις με ανθρώπους σαν τον Κώστα.
Πιο μεγάλη απόλαυση όμως να είσαι ο Κώστας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «το Δώρο»
του Στέφανου Ξενάκη.
Εκδόσεις – key books.

Πίνακες: peter adderley

Πρώτος μήνας του 2019, κι επειδή δεν τα είπαμε, θέλω να ευχηθώ σε όλους σας, όπου κι αν βρίσκεστε, στα πέρατα του κόσμου, να είστε πάντα υγιείς, χαρούμενοι, αισιόδοξοι και γεμάτοι δύναμη στις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας.. με όλη μου την αγάπη, και με άπειρες ευχαριστίες για τις επισκέψεις σας! 💥💥

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to *.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿ . . . Το Δώρο 🌹

  1. Ο/Η Βεατρίκη Α λέει:

    Υπέροχα όλα όσα γράφετε ως προς το περιεχόμενο μα και ως προς τον τρόπο σας γραφής τους! Καλή χρονιά να έχετε, με όλα τα καλά για σας και την οικογένειά σας!

    • Ο/Η Έλενα λέει:

      Σ’ ευχαριστώ πολύ αγαπητή Βεατρίκη, καλή χρονιά να έχεις με υγεία και αγάπη, να σου φέρει ό,τι επιθυμείς εύχομαι! 💥💥

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    Πολύ καλές συμβουλές για την καθημερινότητά μας, πράγματα που ξεχνάμε, προσπερνάμε αλλά είναι τόσο σημαντικά. Η ζωή τελικά είναι όμορφη στην απλότητά της, σε ένα χαμόγελο, σε ένα ευχαριστώ, σε ένα αγκάλιασμα, σε ένα περίπατο στη φύση και τόσα άλλα σημαντικά ασήμαντα που μας διαφεύγουν. Διαβάζω το βιβλίο με πολύ ενδιαφέρον και σίγουρα με έχει ωφελήσει! Πολύ όμορφο που το αναδεικνύεις Έλενα με τόσο υπέροχο τρόπο!

    **✿❀ ❤ ❀✿**

    • Ο/Η Έλενα λέει:

      Όντως είναι ένα υπέροχο και συγχρόνως απλό βιβλίο, με σπουδαίες αλήθειες Μαριάκι μου… συνεχίζω να το διαβάζω και μου αρέσει πολύ..
      Σ’ ευχαριστώ για την επίσκεψη να έχεις μια πολύ καλή εβδομάδα! 🌹🌹

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s