Κική Δημουλά – Γη των απουσιών. 🌿


Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.
Η διάθεση να σε εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει:
πικρὴ παραθαλάσσια αοριστία.
Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει
κι ας νύχτωσε τόσο εδώ
των τόπων οι κρίσιμες ώρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σαν φως και ούτε φως,
η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.
Χορεύουν φύκια
κάτω ἀπ᾿ το τζάμι του νερού.

Τα ρηχά, έχουν κι αυτὰ
τα βάσανά τους και τα γλέντια τους.
Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους
οι αγνὲς ησυχίες τριγύρω
με τη σιωπή σου θα τις κάνεις
γυναίκες σου εκπληρωμένες.
Ξαπλώνουν δίπλα σου.
Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στὸν αέρα
κι ανεβαίνει. Σὲ κρατάει στο ράμφος της.
Που ξέρω εγὼ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους
για να σε καταλάβω;
Θα κοιτάζεις μία έρημη θάλασσα.
Το βλέμμα σου δὲν παραλλάζει
απὸ πλαγιὰ που γλυκὰ
και μ᾿ ανακούφιση σκουραίνει
κατρακυλώντας μὲς στην απομάκρυνση.

Αναπνέεις με το στέρνο των μακρινών ηρεμιών,
που έχω γι᾿ αυτὲς διαβάσει
στοὺς πολύτομους κόπους που έδεσα.
Σ᾿ ένα ἀβαθή σου στεναγμὸ βούλιαξε ένα βαπόρι.
Δὲν θα ήτανε βαπόρι. Θὰ ήτανε σκιάχτρο
στα υγρὰ περβόλια της φυγής
να μην πηγαίνουν οι διαθέσεις
να την τσιμπολογάνε.
Η τερατώδης του πελάγους δυνατότητα,
η κίνηση του πλάτους,
φθάνει στα πόδια σου αφρός,
ψευτοεραστὴς στα πρώτα βότσαλα.
Τους σκάει ένα φιλὶ και ξεμεθάει.

Τώρα, θὰ σου έχουν πει ό,τι είχαν να σου πουν
Οι αναδιπλώσεις των κυμάτων
καὶ θὰ επιστρέφεις κάπου.
Θα παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
μια άλλη άπλα,
αλλού γυμνὴ κι ἀλλού ντυμένη μὲ βλάστηση.
Η σκέψη σου, μετὰ απὸ τόση θάλασσα,
κατέβηκε απὸ γλάρος,
βάζει το δέρμα της προσαρμογής και χάνεται.
Όπου είναι θάμνος, πράσινη
όπου σκοτεινό, σκοτεινή.
Εκεί που οι καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους,
ψιθυριστή,
όπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
όπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
κι όπου δαγκώνει η πέτρα, πέτρινη.
Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανεὶς
ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης.

Αυτὸ το δισκίο,
το ακουμπισμένο στο μαύρο ατμοσφαιρικὸ τραπέζι,
που το περνάς κι εσύ, όπως κι οι άλλοι, για φεγγάρι,
ασ᾿ το, δεν είναι φεγγάρι.
Είναι το βραδινό μου χάπι
το ψυχοτρόπο.
.
🌺
Ποίηση – Κική Δημουλά.

Φωτογραφίες – ´Ελενα Χαλιβελάκη.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Κική Δημουλά – Γη των απουσιών. 🌿

  1. Ο/Η Θάλεια Καραμητσοπούλου λέει:

    Συγχαρητήρια για αυτήν την ανάρτηση της Μεγάλης Κυρίας της Ποιήσεως Κικής Δημουλα. Αγαπημένη Έλενα πάντα να μας ταξιδεύεις!!!! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s