Το παραμυθάκι. . 🌺


Έτσι
χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια
όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα
σπαρτιάτικα – ενώ καλοπερνούν τα ψέματα
και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό.
Τρέφονται με τις ανάγκες μας
ανώτερες κι από βασιλικό πολτό.

Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός
και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι
πως να διαφύγεις και από που.
Και μόνο φόβοι
δίνανε στους φόβους σου κουράγιο
εκεί αμετακίνητη να μένεις
στου ανέμου τα μουγκρίσματα
τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά
τα ώτα και τα χρόνια.

Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα,
σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους
τον μέλανα ζωμό
δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι
να διαφύγω από που.

Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα
σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω

ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό
δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα

να κοιμηθώ
ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα
μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο
για να κρατιέται ζεστουλό.

Μάνα, λες να είναι
κληρονομική η πραγματικότης;
.
🌺
Κική Δημουλά – Η λιποταξία της Χιονάτης.

Μια φορά και δυό καιρούς άρχισε μια ιστορία
ανάμεσα σε ένα ποίημα και ένα παραμύθι.
Τόσο το ποίημα όσο και το παραμύθι ποτέ δεν πίστευαν
πως θα υπήρχε μια μέρα περίπτωση
να συνυπάρξουν κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό,
μέσα στις ίδιες σελίδες.

Κι όμως ένα βράδυ, εντελώς απροσδόκητα,
το ποίημα έγραψε ένα παραμύθι και το παραμύθι ένα ποίημα.
Ξεπήδησαν από τις σελίδες του τετραδίου
κι έφτιαξαν έναν χορό από λέξεις, ήχους, χρώματα
καθώς το ένα βυθιζόταν μέσα στο άλλο.
Κι ένιωθαν τόσο ανάλαφρα καθώς οι διαφορές
και οι ομοιότητες που είχαν, ήταν σαν μια λεπτή γραμμή μέσα στο σύμπαν.

Και για ώρα πολλή στριφογύριζαν στο δωμάτιο, στα έπιπλα,
στα άπλυτα ρούχα ακούγοντας ολότελα πια τον δικό τους ήχο.
Το ποίημα και το παραμύθι από τότε κι ίσως κι από πάντα,
έμαθαν πως μόνο όταν δεν φοβάσαι, μπορείς.
Αν τα δείτε ανάμεσα στο πλήθος θα τα ξεχωρίσετε αμέσως,
γιατί παίζουν μια παράξενη μουσική από νότες που δεν υπάρχουν.
Μην τα ενοχλήσετε, μην πάτε κοντά τους.
Πράξτε σαν να είναι αόρατα.

Αφήστε τα μόνο να υπάρξουν.
.
🌺
Μαρία Μαρίλια Χρονιάρη

Ήτανε, μια φορά, κάποια Πεντάμορφη,
πιο διάφανη κι απ’ τις δροσιές ακόμα.
Δυο στάλες ουρανός ήταν τα μάτια της…
Μια μέρα, οι ουρανοί βρεθήκαν χώμα…
Ήτανε, μια φορά, ένα Βασιλόπουλο…
Το μύρωσεν η αγάπη η ξεγελάστρα.
Την άβυσσο, τ’ αστέρια, ο νους του χάιδευε…
Μια νύχτα δεν αντίκρισε πια τ’ άστρα…
Ήτανε κι ένας πύργος γιγαντόσωμος!
Στεφάνια είχε τα σύννεφα, τη νίκη…
Προχτές, καθώς εσκάλιζα στη θάλασσα,
ευρήκα από τον πύργο ένα χαλίκι…
Ήτανε μια φορά… Και τι δεν ήτανε…
Μα τι να πω; Τριγύρω δες τη φύση:
τόσα μεγάλα κι όμορφα, κι εχάθηκαν
και το μικρό τραγούδι μου θα ζήσει;
.
🌺
Ναπολέων Λαπαθιώτης – Παραμυθάκι.

ᘡ༻☆ ✿ ༺ᘠ ♡

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το παραμυθάκι. . 🌺

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Υπέροχα όλα Έλενα, πόσο όμορφο θέμα διάλεξες! Και πόσο όμορφα τα αποσπάσματα που μας παρουσιάζεις! Τι μαγικός ο κόσμος των παραμυθιών!
    Πάντα όμορφα μας ταξιδεύεις! ♡♡♡

    • Ο/Η Έλενα λέει:

      Καλημέρα Μαριάκι μου και καλή εβδομάδα!
      Τα παραμύθια ήταν και θα είναι πάντα στη ζωή μας!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη! 🍃🌺🌿🌸

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s