Το ρόπτρο του έρωτα 💕


Στο Φανάρι, στη Σμύρνη και στη Σύρα,
πάντα πολύ σας πρόσεξα,
μπρούτζινα εσάς για κρούσιμο χεράκια
στις ξώθυρες των ήσυχων σπιτιών.

Κλεισμένα,
σας έβαλε ο τεχνίτης να κρατάτε
μια σφαίρα σαν κορόμηλο μικρή.

Στιλβωμένα πάντα περιμένετε.

Ο δρόμος είναι ήσυχος.
Όπου να ΄ναι κάποιος θα ΄ρθει…

Ω επίθυρα χεράκια,
τι ωραίο να ΄στε ανόμοια!

Καθώς τ΄ανθρώπινα,
κανένα σας μ΄ έν΄ άλλο να μη μοιάζει!

Καθένα με την έκφρασή σας
σας έκανε ο τεχνίτης:
άλλα βουβά, μικρόχαρα, χυδαία,
με μάταιη δύναμη,
σαν αρπαγμένη
τη μικρή σας σφαίρα
με δάχτυλα σφιγμένα να κρατάτε,
κι άλλα σας αλαφρά, χαριτωμένα,
καθώς κρατάει κρινοδάχτυλος το σκήπτρο
στις παλιές νησιώτικες εικόνες
ο μικρός Ιησούς, αναπαυμένος
στην αγκαλιά της Κεχαριτωμένης!


Αλέξανδρος Μπάρας – Επίθυρα χεράκια

Αγαπητό μοναχικό
Σημάδι μιας φωνής…
Στέκεσαι εκεί, ομορφόπλαστο σήμαντρο μιας ηχούς.
Φωνάζεις τον αφέντη σου, πως κάποιος τον ζητά.
Μα η ηχώ, σου απαντά με νόημα… τη σιωπή!
Το σπίτι έχει βουβαθεί, οι ένοικοι, ταξίδεψαν σε τόπους μακρυνούς,
ο κόσμος έξω αδιάφορος,σε προσπερνά.
Και συ το σύνορο κρατάς ανάμεσα σε δυό αιωνιότητες,
η μιά φθαρτή και πρόσκαιρη, η άλλη της σιωπής!
Με ένα άγγιγμα μοναδικό
Εγώ η Αφή, σου γράφω!


Τζένη Κουφοπούλου – Γράμμα σ’ ένα ρόπτρο

Πίσω απ’ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο.
Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης.
Βήματα στη σκάλα. Κανείς.
Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι.

Χτυπώ την πόρτα και

Προσμένω να μ’ ανοίξεις.
Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ
αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα
μέχρι να γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά
τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους.

Χτυπώ την πόρτα.

Το χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο
και το αδιάκοπο τακ-τακ
ο αντίλαλος της ερημιάς ή
το τραγούδι μου πού επανέρχεται…
Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία
και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία..


Γιωργος Γώτης – Το ρόπτρο

Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες
μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων
άκουσα πίσω απ’ τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν
και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν
Πέρασα μπροστά απ’ τη χρυσή πόρτα της γνώσης
μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν
μπροστά από πόρτες που κουράστηκαν να μένουν πολύ καιρό κλειστές
κι από άλλες σαν καθρέφτες απ’ όπου περνούσαν μόνο οι άγγελοι
Υπάρχει όμως μια πόρτα απλή, δίχως σύρτη ούτε μάνταλο
στο βάθος του διαδρόμου, απέναντι απ’ το ρολόι
η πόρτα που οδηγεί πέρα από σένα-
κανένας δεν τη σπρώχνει ποτέ


Ivan Goll – Οι πόρτες

Μη σταματάς να με φιλάς
μη σταματάς ν’ εξηγείς τη σιωπή μας
μη σταματάς να χτυπάς το ρόπτρο του έρωτα
στο στήθος μου.
Το κύμα σου περιμένω
το τελευταίο και το πιο δυνατό
για να παρασύρει το ισχνό σώμα
και να με σπάσει σε εικόνες
να γίνω
δάκρυ στον ώμο σου,

πριν τ’ αστέρια ντυθούν κι αρχίσουν τη δική τους παράσταση
δώσε ένα φιλί
και οι νύχτες μου άγρυπνες
θα ψιθυρίζουν
όπως ερωτευμένοι οργανοπαίχτες
τη μελωδία των ματιών σου.


Θάνος Πάσχος – Το ρόπτρο του έρωτα

🍂
✿*¨*•♪♫•*¨*•.¸¸ ✿. ✿*

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Το ρόπτρο του έρωτα 💕

  1. Ο/Η Θάλεια Καραμητσοπούλου Ολάνθη λέει:

    Εξαιρετικά ποιήματα και συγχαρητήρια κυρία Χαλιβελάκη

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s