Ηλίας Κεφάλας . ✿ . Προτροπές . ✿ .


Διάφανος να είσαι. Σαν τη σταγόνα
Της βροχής που κρέμεται
Στη λαμπερή απόληξη των φύλλων.
Γυμνός και τόσο καθαρός. Όπως αστέρι
Και κρύσταλλο που το χτυπά η αντηλιά.
Γι’ αυτό – προτού να ‘ρθεις – ρωτώ και πάλι :
Είσαι σαν το νερό και σαν το φως;
Είσαι σαν το μετάξι;
Είσαι σαν τη μηλιά και σαν την κερασιά κατάφορτος;
Είσαι σαν το βουνό και την πεδιάδα ανοιχτός;
Προβάλλεις φωτεινός χωρίς να κρύβεις τίποτα;
Ανθίζεις ήρεμα σαν δέντρο;
Τραγούδια λες αθώα σαν μικρό παιδί;
Αν ναι τότε μπορείς να ‘ρθεις.
Εσένα θέλω μόνο και σε περιμένω.
🍁
.
✿*¨*•.¸¸✿¸¸.•*¨*•✿¸¸.•*¨* ♡
.
🍁
Ηλίας Κεφάλας . ✿ . Προτροπές
.
Aπό τη συλλογή
Το δέντρο που έγνεθε τη βροχή και τραγουδούσε – 2010.
.
✿*¨*•.¸¸✿¸¸.•*¨*•✿¸¸.•*¨* ♡
.
Photo – Josef Sudek

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ηλίας Κεφάλας . ✿ . Προτροπές . ✿ .

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    .☆ º `* `•.¸.•.☆ º `* `•.¸.•

    Δεν είχε μείνει τίποτα από το σπίτι των προγόνων
    Παρά μονάχα η παλιά του πόρτα γκρεμισμένη
    Και σαπισμένη καταγής
    Με σφηνωμένο ακόμα το κλειδί
    Τα σκουριασμένα σπλάγχνα της να δένει
    «Εγώ είμαι πάντα εδώ» μου φάνηκε πως είπε
    «Εδώ, ανοίγοντας και κλείνοντας συνέχεια
    Διευκολύνοντας κρυφά τους προσερχόμενους
    Φυλάσσοντας τα μυστικά του χώρου
    Η είσοδος είναι πάντα μια είσοδος
    Δεν σταματά να λειτουργεί
    Δεν καταργείται εύκολα
    Ξέρεις εσύ τι νόμος είναι η συνήθεια
    Γι’ αυτό μη με κοιτάς που ατενίζω τ’ άστρα
    Ούτε που σπρώχνει η πλάτη μου το χώμα
    Γιατί μονάχα τώρα από κει πάνω
    Και από τα τρίσβαθα εδώ κάτω
    Έρχονται αυτοί που θέλουν να περάσουν.

    ….

    Ηλίας Κεφάλας | Η παλιά πόρτα
    Aπό τη συλλογή Το δέντρο που έγνεθε τη βροχή
    και τραγουδούσε, 2010, ενότητα Α’, Μικρές φθινοπωρινές τελετές

    .☆ º `* `•.¸.•.☆ º `* `•.¸.•.

    Γυρίζω
    και είμαι σαν ένα ρούχο παλιό
    φαγωμένο από μέσα.
    Κρύες ανάσες με διαπερνούν
    και με μουσκεύει μια παλιά βροχή.
    Από που αρχίζει και που τελειώνει
    ο κόσμος;
    Απέραντα χωράφια υγρά μ’ εκμηδενίζουν.
    Και αυτό το κοράκι
    πάνω στη γέρικη μοναχική λεύκα
    κοιμάται από τη μέρα που λείπω.

    ………..

    Ηλίας Κεφάλας
    Η παλιά βροχή | 1992

    ☆ º `* `•.¸.•☆ º `* `•.¸.•☆ º `* `•.¸.•

    Μες στην ακμή της θλίψης μου
    Γέρνει σαν μαύρο νούφαρο
    Η εκλεκτή μου.
    Με αστροφώτιστα έρχεται πετράδια στο λαιμό
    Και μυστικά φανάρια κάτω από τη γλώσσα.
    Βγαίνει απ’ τη μνήμη μέσα του βουνού
    Και τις βεντάλιες της στυφής πεδιάδας.
    Χαίρε – φωνάζω – αψεγάδιαστη
    Πριγκίπισσα του ποταμού
    Κρυφέ μαγνήτη του άγριου δάσους.
    Φέρε τα κατευναστικά τα λόγια σου
    Και την ικμάδα των ματιών σου
    Φέρε τις μεταξένιες ίνες σου
    Και ύφανε την απόκοσμη αιώρα.
    Σ’ αυτήν μονάχα θέλω τώρα να αποκοιμηθώ.
    Σ’ αυτήν να δω το όνειρο που διηγούμαι κιόλας.
    Κι όσοι μ’ ακούτε να θαυμάσετε
    Τη μαγεμένη υφάντρα της ζωής μου
    Που με χλωρό σκοινί κληματαριάς μ’ αργοκουνάει
    Πέρα απ’ τον ύπνο.

    Ηλίας Κεφάλας | Μες στην ακμή της θλίψης μου
    δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέο Επίπεδο,
    τεύχος 33/5, Μάιος 2009

    _____ Όλες οι επιλογές σου υπέροχες Έλενα! Ευχαριστούμε για όλα τα όμορφα!

    ☆ º `* `•.¸.•☆ º `* `•.¸.•☆ º `* `•.¸.•

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s