Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα 🌸 .•*`*✿¸¸.•*`✿


✽¸¸.•*`*✽¸¸.•*`*✿¸¸.•*`✿

Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα
που δε θα μιλάει για τον αέρα ή για τη νύχτα
ένα ποίημα χωρίς τα ονόματα των λουλουδιών,
χωρίς γιασεμιά ή μανόλιες.

Μια μέρα θα γράψω ένα ποίημα χωρίς πουλιά ούτε πηγές,
ένα ποίημα που θ’ αποφεύγει τη θάλασσα
και δε θα κοιτάζει τα άστρα.

Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα
που θα μιλάει μόνο για το χάδι στο δέρμα σου
και θα μεταφράζει τη ματιά σου σε λέξεις.

Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς μεταφορές,
μια μέρα θα γράψω ένα ποίημα που θα έχει το άρωμά σου,
ένα ποίημα με τους παλμούς της καρδιάς σου,
με τη συνθλιπτική περίπτυξη των χεριών σου.

Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα,
το τραγούδι της ευτυχίας μου.
.
✿✿✿✿
.
Δάριο Χαραμίλιο Αγκουδέλο

Μια μέρα.
.
✽¸¸.•*`*✽¸¸.•*`*✽¸¸.•*`✿

Όταν η σκέψη μου πάει σ’ εσένα αρωματίζεται
τόσο γλυκό είναι το βλέμμα σου που γίνεται βαθύ.
Κάτω απ’ τα γυμνά πόδια σου
υπάρχει ακόμη ασπράδα του αφρού,
και στα χείλη σου συγκεντρώνεται όλη η χαρά του κόσμου.

Ο φευγαλέος έρωτας έχει μικρή μαγεία,
και προσφέρει όμοια ηδονή και πόνο.
Πριν μια ώρα έγραψα ένα όνομα πάνω στο χιόνι
πριν μια στιγμή πρόφερα την αγάπη μου πάνω στην άμμο.

Τα ξερά φύλλα πέφτουν στη δεντροστοιχία,
όπου πλανιώνται τόσοι ερωτευμένοι.
Στην κούπα του Φθινοπώρου ένα αβέβαιο κρασί μένει
όπου θα φυλλορροήσουν, Άνοιξη, τα τριαντάφυλλά σου.
.
✿✿✿✿
.
Ρούμπεν Δάριο

Φθινοπωρινοί στίχοι.
.
¸.☆*´☽☼.¸¸¸.¸.☆*´☽•°´ ✿ ♡ ♡
( ✿ ☆* ★.¸¸¸. •°´
`★.¸¸¸. •°

Εσύ κι ο γυμνός ύπνος σου. Δεν το γνωρίζεις.
Κοιμάσαι. Όχι. Δεν το γνωρίζεις. Εγώ ξαγρυπνάω,
κι εσύ, αθώα, κοιμάσαι κάτω από τον ουράνιο θόλο.
Εσύ στον ύπνο σου και τα πλοία στη θάλασσα.

Αέρινα κλειδιά σε φυλακές κενού σε κλείνουν,
σε περιορίζουν από μένα, σε κλέβουν. Πάγος, κρύσταλλα
αγέρα μέσα σε χίλια φύλλα. Όχι. Δεν υπάρχει
πέταγμα να υψώνει ίσαμε εσένα τις φτερούγες των πουλιών μου.

Να ξέρω πως εσύ κοιμάσαι, βέβαιη, ασφαλής
-πιστή κοίτη εγκατάλειψης, αγνή γραμμή-
τόσο κοντά στα αλυσοδεμένα χέρια μου.

Τι τρομερή σκλαβιά νησιώτη,
εγώ ξάγρυπνος, τρελός, στα απόκρημνα βράχια,
τα πλοία στη θάλασσα, εσύ στον ύπνο σου.
.
✿✿✿✿
.
Χεράρδο Διέγο

Αγρύπνια.

¸.☆*´☽☼.¸¸¸.¸.☆*´☽•°´ ✿ ♡ ♡

Κυρία, θα σε αγγίξω με τον νου μου.
Θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω
ώσπου να μου δώσεις
ξαφνικά ένα χαμόγελο, συνεσταλμένα άσεμνο

(κυρία θα σε
αγγίξω με τον νου μου.) Θα σε αγγίξω,
αυτό είναι όλο,

απαλά κι εσύ ολότελα θα γίνεις
με απέραντη ευκολία

το ποίημα που δεν θα γράψω.

.
Ερωτικά ποιήματα.

Λοιπόν ας φιληθούμε.
.
✿✿✿✿
.
e.e. cummings
.
╭⊰✿ ♡ ╭⊰✿ ♡ ╭⊰✿ ♡╭⊰✿ ♡

Τη σκιά σου σμιλεύω.
Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη,
τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν.
Θα σ’ τα ‘χα φιλήσει
πολύ περισσότερο.

Ύστερα σταματάω στα μπράτσα σου,
τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη.
Μου πρόσφεραν τον δρόμο
για να σ’ αγκαλιάσω.

Σου αφαιρώ το χρώμα, τον όγκο.
Σου κόβω το πέρασμα. Ερχόσουν
κατευθείαν σ’ εμένα. Εκείνο που πιότερο
πόνο μου έδωσε, επειδή σώπασες,
είναι η φωνή σου. Πυκνή, τόσο θερμή,
περισσότερο χειροπιαστή απ’ το σώμα σου.
Αλλά ήδη ετοιμαζόταν να μας προδώσει.

Έτσι
η αγάπη μου είναι ελεύθερη, λυτή
με την αποσαρκωμένη σκιά σου.
Και μπορώ να ζω μέσα σου
χωρίς να φοβάμαι
εκείνο που περισσότερο ποθώ,
το φιλί σου, την αγκαλιά σου.
Να υπάρχω με τη σκέψη πάντα
στα χείλη, στη φωνή,
στο σώμα
που εγώ ο ίδιος σου απέσπασα
για να μπορέσω, δίχως αυτά,
να σ’ αγαπήσω.

Εγώ, που τ’ αγαπούσα τόσο!
Και ν’ αγκαλιάσω ατέλειωτα, χωρίς λύπη
-καθώς φεύγει ασύλληπτη,
με τη μεγάλη μου αγάπη ξοπίσω της
η σάρκα στον δρόμο της-
το μόνο δυνατό σου σώμα:
το γλυκό, ιδεατό σου κορμί.
.
✿✿✿✿
.
Pedro Salinas

Τη σκιά σου σμιλεύω.

✽¸¸.•*`*✽¸¸.•*`*✽¸¸.•*`✿

Κρατώ την καρδιά σου μαζί μου
-την κρατώ μες στην καρδιά μου-
δεν την αποχωρίζομαι ποτέ
-όπου κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου..

Κι ό,τι γίνεται από μένα μόνο
είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου-
δεν φοβάμαι καμία μοίρα
-γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου..

Δεν θέλω κανέναν κόσμο
-γιατί ομορφιά μου εσύ είσαι ο κόσμος μου, ο αληθινός-
και είσαι εσύ ό,τι από πάντα σημαίνει ένα φεγγάρι
κι ό,τι ένας ήλιος πάντα θα τραγουδάει, είσαι εσύ..

❈~❈~❈~
.
e.e. cummings
.
╭⊰✿╭⊰✿╭⊰✿ ♡

Αυτό που είσαι
με αποσπάει απ’ όσα λες.
Κουβέντες γρήγορες πετάς,
με γέλια τις σκεπάζεις
και με καλείς
να πάω όπου εκείνες με οδηγούν.
Δεν σου κάνω το χατίρι, δεν ακολουθώ:
εγώ κοιτάζω
τα χείλη που τις γέννησαν.
Ξάφνου κοιτάς μακριά.
Καρφώνεις το βλέμμα σου εκεί,
σε τι δεν ξέρω, και αυθόρμητα
η ψυχή σου τρέχει να το ψάξει,
σαν σαΐτα κοφτερή.
Εγώ δεν βλέπω πού κοιτάς:
μόνο σε βλέπω να κοιτάζεις.
Κι όταν κάτι επιθυμείς
εγώ δεν σκέφτομαι τι θέλεις,
δεν ζηλεύω: καθόλου δεν με νοιάζει.
Το θέλεις σήμερα, το επιθυμείς•
αύριο θα το λησμονήσεις
για ένα θέλω σου καινούργιο.
Όχι. Εγώ σε περιμένω πέρα
απ’ τα όρια και το τέρμα.
Σε ό,τι δεν φεύγει
μένω εγώ, στην καθαρή σου πράξη
να το θέλεις, αγαπώντας σε.
Και άλλο δεν θέλω
απ’ το να βλέπω εσένα ν’ αγαπάς.

♡♡¸¸.•*¨*•♫♪ ☆*´☽☼.¸¸¸.¸.☆*´☽ ♡♡
.

Πέδρο Σαλίνας

Από τη «Φωνή που οφείλεται σ’ εσένα»

☆*´☽☼.¸¸¸.¸.☆*´☽ ♡♡
.
Photos – Vivienne Mok.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s