🌿 🌸 . . . Ορφικός Ύμνος στη Φύση . . . 🌸 🌿


Ω θεά φύση, μητέρα των πάντων, πολυμήχανη μητέρα,
επουράνια σεβαστή θεά που κτίζεις τα πάντα, βασίλισσα·
εσύ δαμάζεις τα πάντα, είσαι ακατανίκητη, εσύ κυβερνάς,
λάμπεις πολύ, είσαι η κυρία των πάντων, πάντοτε τιμημένη,
ο υπεράνω όλων θεός· είσαι αθάνατη, πρωτότοκη, πανάρχαιη,
και στους άνδρες παρέχεις δόξα· νυκτερινή, έχεις μεγάλη πείρα,
φέρνεις το φως, δύσκολα καθησυχάζεις, περπατάς αθόρυβα.

Είσαι αγνή, διατάζεις τους θεούς, είσαι το τέλος,
γεννήθηκες από μόνη σου, πατέρα δεν έχεις,
είσαι και αρσενική και πολυμήχανη, και πάρα πολύ μεγάλη·
η ανθηρή, περιπλέκεις τα πάντα, είσαι φίλη, αναμειγνύεις τα πάντα,
και είσαι έμπειρη· είσαι οδηγός, κυβερνήτης, φέρνεις ζωή,
είσαι κόρη που τρέφεις τα πάντα, η αυτάρκεια, η δικαιοσύνη·
είσαι η πειθώ των Χαρίτων με πολλά ονόματα·
κυκλοφορείς στον αέρα, άρχεις σε γη και θάλασσα·
πικρή στους φαύλους, γλυκειά σ’ εκείνους που σε πιστεύουν·
σοφή σε όλα, δίνεις τα πάντα σε αφθονία και απελευθερώνεις,
καταστρέφεις όσα υπερωριμάζουν·
είσαι ο πατέρας των πάντων, αλλά και η μητέρα,
η τροφός και η βυζάστρα.

Βοηθάς να παραχθούν τα προϊόντα, μακάρια,
είσαι καρποφόρα και δραστηριοποιείσαι στην κατάλληλη ώρα·
δημιουργείς, πλάθεις τα πάντα, σεβαστή θεά αιώνια,
προκαλείς την κίνηση, έχεις πολλή πείρα, είσαι συνετή·
κινείσαι σαν γρήγορο ρεύμα με αδιάκοπο στροβιλισμό·
ρέεις από παντού, κινείσαι κυκλικά και συνέχεια αλλάζεις μορφή·
έχεις ωραίο θρόνο, τιμημένη,
μόνη εσύ εκτελείς το προαποφασισμένο, και κυβερνάς από ψηλά,
βροντάς δυνατά, ισχυρότατη· ατρόμητη, δαμάζεις τα πάντα,
προετοιμασμένη μοίρα, με φλογερή εκπνοή, αιώνια ζωή, αθάνατη πρόνοια,
όλα Εσύ, γιατί μόνη σου δημιουργείς όλα αυτά.
Αλλά σε παρακαλώ θεά, να φέρεις μαζί με τις καλές εποχές,
ειρήνη, υγεία, και πολλαπλασιασμό των πάντων.
.
🌿
Ορφικός ´Υμνος στη Φύση.

Στα ξύπνια όνειρά σας,
την ώρα που σωπαίνετε και αφουγκράζεστε το βαθύτερο εαυτό σας,
οι σκέψεις σας, σα χιονοστιβάδες πέφτουν και χορεύουν και στολίζουν
όλους τους ήχους της ύπαρξής σας με λευκή σιωπή.
Και τι είναι τα όνειρα του ξύπνιου σας εξόν από σύννεφα
που μπουμπουκιάζουν κι ανθίζουν στο ουράνιο δέντρο της καρδιάς σας;
και τι άλλο είναι οι σκέψεις σας,
παρά πέταλα που οι άνεμοι της καρδιάς σας
σκορπίζουν πάνω στους λόφους και στους αγρούς της;
Κι όπως προσμένετε τη γαλήνη ώσπου το άμορφο μέσα σας να πάρει μορφή,
έτσι και το σύννεφο θα μαζεύεται και θα ταξιδεύει
μέχρι που τα Ευλογημένα Δάχτυλα να δώσουν μορφή στη σκοτεινή λαχτάρα του
και να το κάνουν κρυστάλλινους ήλιους και φεγγάρια κι αστέρια.

Σαν έρθει η Άνοιξη για να γυρέψει τον αγαπημένο Της
ανάμεσα στα κοιμισμένα περιβόλια και τ’ αμπέλια,
τα χιόνια πραγματικά θα λιώσουν και θα κυλίσουν σε ρυάκια
για να γυρέψουν το ποτάμι της κοιλάδας,
και να γίνουν ποτιστήρια στα μυρτόδεντρα και τις δάφνες.
Έτσι θα λιώσει και το χιόνι της καρδιάς σας όταν έρθει η Άνοιξη,
κι έτσι, τα μυστικά σας θα τρέξουν σε ρυάκια
για ν’ αναζητήσουν τον ποταμό της ζωής στην κοιλάδα.
Κι ο ποταμός θ’ αγκαλιάσει το μυστικό σας και θα το φέρει στη μεγάλη θάλασσα.
Όλα τα πράγματα θα λιώσουν και θα γίνουν τραγούδι σαν έρθει η Άνοιξη.
Ακόμα και τ’ αστέρια,
οι απέραντες χιονονιφάδες που πέφτουν αργά πάνω στα μεγάλα χωράφια,
θα λιώσουν και θα γίνουν τραγουδιστά ρέματα.
´Οταν ο ήλιος του προσώπου Του υψωθεί πάνω από τον πλατύ ορίζοντα,
τότε ποιά κρουσταλλιασμένη συμμετρία δε θ’ αλλάξει σε υγρή μελωδία;
Και ποιός από σας δε θα γίνει ποτιστήρι για τη μυρτιά και τη δάφνη;

Ακόμα χτες ταξιδεύατε πάνω στην πολυκύμαντη θάλασσα
χωρίς ακρογιάλι και χωρίς εαυτό.
Έπειτα, ο άνεμος, η ανάσα της Ζωής,
σας ύφανε και σας έκανε πέπλο από φως πάνω στο πρόσωπό της·
έπειτα το χέρι της σας μάζεψε και σας έδωσε μορφή, και σεις,
με το κεφάλι στραμμένο ψηλά, αναζητούσατε τα ύψη.
Αλλά η θάλασσα σας ακολούθησε και το τραγούδι της βρίσκεται ακόμα μέσα σας.
Και μ’ όλο που σεις ξεχάσατε τη συγγένειά σας,
αυτή για πάντα θα επιβεβαιώνει τη μητρότητά της,
και πάντα θα σας καλεί κοντά της.
Στις περιπλανήσεις σας ανάμεσα στα βουνά και τις ερημιές
πάντα θα θυμάστε το βάθος της δροσερής καρδιάς της.
Και μ’ όλο που πολλές φορές δε θα ξέρετε τι είναι κείνο που λαχταράτε,
αυτό θα είναι πραγματικά η απέραντη και ρυθμική γαλήνη της.

Και πως αλλιώς θα μπορούσε να ‘ναι;
Στα περιβόλια και στα κιόσκια, όταν η βροχή χορεύει ανάμεσα στα φύλλα πάνω στο λόφο,
όταν το χιόνι πέφτει σαν ευλογία και σαν συνθήκη στο λιβάδι,
όταν οδηγείτε τα κοπάδια σας προς το ποτάμι·
στα χωράφια σας, όπου τα ρυάκια,
σαν ασημένια ρέματα σμίγουν τα κομμάτια του πράσινου χαλιού·
στους κήπους σας, όταν οι πρωινές δροσοσταλιές καθρεφτίζουν τους ουρανούς·
στα λιβάδια σας, όταν η ομίχλη του σούρουπου μισοκρύβει το δρόμο σας·
σ’ όλα τούτα, η θάλασσα είναι μέσα σας μάρτυρας της κληρονομιάς σας
και δικαίωμα στην αγάπη σας.
Είσαστε σαν τη χιονοστιβάδα που κατεβαίνει προς τη θάλασσα.
.
🌿
Kahlil Gibran – ο Κήπος του Προφήτη.
Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Φωτογραφίες, ´Ελενα Χαλιβελάκη.
Νομός Χανίων – Κρήτη. Στο δρόμο προς Ελαφονήσι.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s