ஐ♡ღ*.:。✿*゚ «Τα αγάλματά μου»


image«Σαν έκλεινε το μουσείο
αργά τη νύχτα η Δηιδάμεια
κατέβαινε από το αέτωμα.
Κουρασμένη από τους τουρίστες
έκανε το ζεστό λουτρό της και μετά
ώρα πολλή μπροστά στον καθρέφτη
χτένιζε τα χρυσά μαλλιά της.
Η ομορφιά της ήταν για πάντα
σταματημένη μες στο χρόνο.
Τότε τον έβλεπε πάλι εκεί
σε κάποια σκοτεινή γωνιά να την παραμονεύει.

Ερχόταν πίσω της αθόρυβα
της άρπαζε τη μέση και το στήθος
και μαγκώνοντας τα λαγόνια της
με το ένα του πόδι
έμπηγε τη δυνατή του φτέρνα
στο πλάι του εξαίσιου μηρού της.
Καθόλου δεν την ξάφνιαζε
κάθε φορά που της ριχνόταν.
Άλλωστε το περίμενε, το είχε συνηθίσει πια.
Αντιστεκόταν τάχα σπρώχνοντας
με τον αγκώνα το φιλήδονο κεφάλι του
και καθώς χανόταν όλη
μες στην αρπάγη του κορμιού του
τον ένιωθε να μεταμορφώνεται
σιγά σιγά σε κένταυρο.

Τώρα η αλογίσια οπλή του
την πόναγε κάπου εκεί
γλυκά στο κόκαλο
και τον ονειρευότανε παραδομένη
ανάμεσα στο φόβο της και τη λαγνεία του
να τη λαξεύει ακόμη.»

.
-Γιώργης Παυλόπουλος.
«Το άγαλμα και ο τεχνίτης»

imageΣτην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυό βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δυό αυτούς να ‘χει ενώσει.

Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ’ τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ’ τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.

Δεν αποκλείεται όμως έξω να ‘χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ’ τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν’ ανεγείρουν.

.
Κική Δημουλά,
«Βρετανικό μουσείο (Ελγίνου μάρμαρα)»

imageΓλυπτοθήκη τοῦ Μονάχου. Καλοκαίρι τοῦ 1989.
.
Τα δάχτυλά του πλανήθηκαν
στους βοστρύχους της πυκνής κόμης
ύστερα βάλθηκαν αργά να εξερευνούν το πρόσωπο.

Σκιάσανε σα σύννεφο περαστικό
το λείο μέτωπο, καθυστερήσανε
για λίγο στα δυό μάτια
λές κι έψαχναν να συναντήσουνε
το βλέμμα τους, διέτρεξαν
την κορυφογραμμή της μύτης
κι αλαφροτρέμοντας περπάτησαν
εκεί πού σμίγουν τα δυό χείλη
ζητώντας επίμονα ν’ ἀνασύρουν
απ’ το βυθό του χρόνου έναν ψίθυρο.

UNBEKANNTER GOTT ODER HELD
σημείωνε η ἐπιγραφή στη βάση.
Ο τυφλός ακουμπώντας ολόκορμος
πάνω στ’ άλκιμο σώμα συνέχιζε
να ψαύει το λαιμό, το στήθος
κι ήτανε σα μιά ικεσία ερωτική
του ανθρώπου προς το άγαλμα.

´Ολος μιά κίνηση και μιά ένταση ο εφήμερος.
Ακίνητη, ασυγκίνητη η μαρμάρινη μορφή
δοσμένη στην αιωνιότητά της.

.
Γιώργης Μανουσάκης-1990
«´Ενας τυφλός στο μουσείο.»

imageΈχω τα αγάλματά μου. Μου τα κληροδότησαν
οι αιώνες: οι αιώνες της αναμονής μου, οι αιώνες
των αποθαρρύνσεών μου, οι αιώνες της ατελεύτητης,
της ακατάπνιχτης ελπίδας μου τα έφτιαξαν.
Και τώρα είν’ εδώ.
Ως αρχαία συντρίμμια, δεν ξέρω διόλου, ακόμη,
τι ακριβώς απεικονίζουν.
Η προέλευσή τους άγνωστη μου είναι και χάνεται
μέσα στη νύχτα της ζωής μου, όπου το σχήμα
τους μονάχα γλίτωσε απ’ τον αμείλικτο αφανισμό.
Είναι ωστόσο εδώ, και γίνεται το μάρμαρό τους
κάθε χρόνο πιο σκληρό, λευκάζοντας πάνω στο
μαύρο φόντο μαζών λησμονημένων.

.
-HENRI MICHAUX
«Τα αγάλματά μου»
(μτφρ.: Αργύρης Χιόνης)

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to ஐ♡ღ*.:。✿*゚ «Τα αγάλματά μου»

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    *.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿*゚ ‘゚・

    «Το ακέφαλο άγαλμα, στημένο
    στη μέση της αίθουσας κοιτάζω.
    Απ’ τα πόδια ώς το λαιμό, σπουδάζω
    τις λεπτομέρειες: το λυγισμένο

    κάπως γόνατο, το τεντωμένο
    χέρι, τους μυς του στήθους. Αλλάζω
    θέση κι απόσταση. Θαυμάζω
    στο σύνολο το σώμα. Και προσμένω

    από τη μια στιγμή ώς την άλλη
    (της φαντασίας η δύναμη μεγάλη
    όταν σε τούτο η τέχνη βοηθεί),

    ασύγκριτα προσθέτοντας κάλλη,
    στη θέση, απ’ όπου λείπει, να φανεί
    υπέροχο, απολλώνειο, το κεφάλι.»

    Άθως Δημουλάς

    «Στο Μουσείο»

    *.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿*゚ ‘゚・*.:。✿*゚ ‘゚・

    Ωραιότατο αφιέρωμα Έλενα!

  2. Ο/Η Έλενα λέει:

    Εξαιρετικά αμφότερα Μαρία!
    Σ’ ευχαριστώ που τα μοιράστηκες μαζί μας!
    * ღ ✲*.:。✿*゚ ‘゚

  3. Ο/Η Βιβή λέει:

    Καταπληκτικα ειναι ολα, καλημερα Ελενακι μου! 💖

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s