Γιάννης Ρίτσος: Εδώ πονά η σιωπή.


imageΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ

Εδώ’ ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου.
ώ εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις.
Εδώ πονά η σιωπή, πονάει η πέτρα κάθε δρόμου
κι απ’ τη θυσία κι απ’ τη σκληρότητα του ανθρώπου.
Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη
με ονόματα σεμνά, κι η Δόξα τα ανεβαίνει
λυγμό λυγμό, σκαλί – σκαλί, μεγίστη σκάλα.

image«Στις 10 Ιουνίου 1944 ο τόπος μας γνώρισε μία από τις αγριότερες σφαγές που έγιναν ποτέ στον κόσμο. Διακόσιοι δεκαοκτώ συμπολίτες μας θανατώθηκαν από τους Ναζί του Χίτλερ χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί. Ανάμεσα σ’ αυτούς ανήμποροι γέροι, έγκυες γυναίκες, αβάπτιστα μωρά πρόσφεραν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας, την ειρήνη, τον πολιτισμό.
Η σφαγή του Διστόμου ήταν ένα έγκλημα από αυτά που ανεβάζουν τα θύματα στην τιμητική θέση των μαρτύρων και τους θύτες στην αιώνια καταφρόνια.

Αποτελεί κατάπτυστο γεγονός για τον πολιτισμό εκείνων που φιλοδόξησαν να κυβερνήσουν τον κόσμο και που κατέδειξε ότι ο μέχρι σήμερα πολιτισμός καμμιά εν γένει επίδραση δεν είχε στις εγκληματικές ψυχές τους (Νυρεμβέργη).
Μετά τον πόλεμο και την ήττα των Γερμανών ο Διοικητής των Γερμανικών δυνάμεων που διέπραξαν το πανανθρώπινο έγκλημα του Διστόμου Χάνς Ζάμπελ συνελήφθη στο Παρίσι και εκδόθηκε από τις Γαλλικές αρχές στην Ελλάδα, ενώ όμως ήταν προφυλακισμένος και επρόκειτο να προσαχθεί σε δίκη ζητήθηκε από την Κυβέρνηση της τότε Δ. Γερμανίας και εστάλη σ’ αυτή, όπου σύμφωνα με πληροφορίες παραμένει σήμερα ελεύθερος.»

Στάθης Σταθάς, Διστομίτης, 1994
https://pteroen.wordpress.com

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ – ΔΙΣΤΟΜΟ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944.
🌿
Σκόνη απλώθηκε
Στο γκρίζο του ουρανού
Στάχτη μύρισαν
τα μπαρουτόβολα του άγριου πολέμου
Εκδίκηση ζητούσε λυσσαλέα
Η μπότα του εχθρού.

Και ο άνεμος ωχριούσε σιωπηρά
Κορμιά πυρακτωμένα
Έπεφταν το ένα πίσω από το άλλο…
Θροΐσματα – Σκιές Αντιλαλούσαν
Σε εκείνη την θανατερή όψη
Χωρίς Λύτρωση
Πόνος και Οργή
ΜΑ τον Κύριο!

Ατσάλινη η Γροθιά Τους
Αγέρωχο το Πνεύμα τους,
Περήφανο
Εγκαρτερώντας ΛΕΥΘΕΡΙΑ…..
Γενναία η Καρδιά
Λαβωμένη συνέχισε…

Τα Σίδερα Δεν Λυγίζουν
Αέναα θα καρτερούν
Κρανίου Τόπος έμοιαζε
ο τόπος που μαρτύρησες.
Ένας Γολγοθάς γεμάτος δάκρυα
νωπά όπως και οι μνήμες μου
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΟΥ.

Ξυπόλητη περπατούσα
αιμορραγώντας απάνω
στις Δάφνες των Ηρώων μας
και σιγοτραγουδούσα Ξανά
τον ΥΜΝΟ ΜΙΑΣ ΑΝΤΡΙΩΜΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ.

«Σε γνωρίζω από την κόψη του
σπαθιού την τρομερή
Σε γνωρίζω από την όψη
που με βιά μετράει την γη!
Από τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα Ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθεριά»

Αιωνία Σας η Μνήμη!
🌿
Μίνα Μπουλέκου
http://ellinonfos.gr

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Γιάννης Ρίτσος: Εδώ πονά η σιωπή.

  1. Ο/Η iro λέει:

    Χωρίς σχόλια……………………………….

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s