Ο Leo Buscaglia γράφει για την αγάπη 🌿 🌸


imageΗ αγάπη δεν κρατάει λογαριασμό.

Το να μοιράζεσαι στην αγάπη δε σημαίνει να κρατάς λογαριασμό για το ποιός κάνει τι ή ποιός κάνει τα περισσότερα. Θα υπάρξουν φορές που θα πρέπει να δώσουμε περισσότερα απ’ όσα θα πάρουμε κι άλλες που θα πάρουμε περισσότερα απ’ όσα θα είμαστε σε θέση να δώσουμε. Δε νοείται να κρατάμε λογαριασμό σε μια αμοιβαία υποστηρικτική σχέση. Αληθινή αγάπη είναι να θέλεις να δίνεις στον άλλο χωρίς να σκέφτεσαι ποιός ωφελείται περισσότερο. Η ιδέα ότι η αγάπη είναι ένα είδος «δούναι και λαβείν» μαρτυρά, στην καλύτερη περίπτωση, μια ανωριμότητα που πρέπει να ξεπεραστεί και, στη χειρότερη, μια διαστροφή της αγάπης, που κάνει δύο πλάσματα να δίνουν μάχη καθημερινά για το ποιός θα έχει τον έλεγχο.
Απ’ όλα τα παιχνίδια που παίζουν οι εραστές, αυτό μπορεί να αποδειχτεί το πιό επικίνδυνο. ´Οταν οι παίκτες είναι αρκετά ώριμοι για να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να κρατάνε τεφτέρι, ο αγώνας παίρνει τέλος. Και η αγάπη καταγράφει άλλη μια νίκη.

imageΗ αγάπη δεν έχει καμιά σχέση με τον ανταγωνισμό.

Είναι ατυχές το ότι τόσοι πολλοί από εμάς ενθαρρύνονται, από τα πρώτα στάδια της ζωής τους, να αναπτύξουν ανταγωνιστικό πνεύμα, γιατί αυτό λειτουργεί συχνά σε βάρος του πνεύματος συνεργασίας που απαιτεί η αγάπη.
Ο κόσμος γίνεται μια αρένα με νικητές και ηττημένους, όπου ο χαρακτήρας διαμορφώνεται σύμφωνα με την ικανότητα επιβίωσης του καθενός, όπου η νίκη είναι το μόνο σημάδι επιτυχίας και όπου διαρκώς συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους για να προσδιορίσουμε και να επιβεβαιώσουμε την αξία μας.
Η αγάπη δεν είναι ανταγωνιστικό άθλημα. Η νίκη έρχεται μέσα από τη συνεργασία, το συμβιβασμό και το νοιάξιμο για τον άλλο. ´Οταν αποκτούμε αυτές τις ικανότητες, είμαστε όλοι νικητές.

imageΗ υγιής αγάπη τρέφεται από τη διαφορετικότητα.

Οι άνθρωποι που περιμένουν να λάβουν όση ακριβώς αγάπη δίνουν θα νιώσουν μεγάλη απογοήτευση. Η αγάπη δεν μπαίνει στο ζύγι. Επειδή όλοι μας ξεκινάμε τις σχέσεις μας από διαφορετικές αφετηρίες, κουβαλάμε μαζί μας διαφορετικά χαρίσματα, δυνατότητες, γνώσεις, αδυναμίες. ´Ενας σύντροφος μπορεί να είναι πιό διαχυτικός κι ένας άλλος λιγότερο εκδηλωτικός· κάποιος πιό ανασφαλής και κάποιος άλλος πιό σταθερός. Δεν είναι δυνατό – ούτε καν επιθυμητό – δύο άνθρωποι να είναι εντελώς ίδιοι. Η ανισορροπία δημιουργεί την πρόκληση και το κίνητρο για ανάπτυξη. Ιδωμένες απ’ αυτή τη σκοπιά, οι διαφορές έχουν τη δυνατότητα να ενώνουν, μολονότι πολύ συχνά θεωρούμε ότι κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Είναι μέρος του θαύματος της αγάπης το ότι δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπηθούν απεγνωσμένα, τρελά, ολοκληρωτικά, και παράλληλα να ακολουθεί ο καθένας το χτύπο της δικής του καρδιάς.

imageΤα ασήμαντα πράγματα είναι η αρρώστια που τελικά σκοτώνει την αγάπη.

Σπάνια τα μεγάλα πράγματα παρεμβαίνουν στην ανάπτυξη της αγάπης. Είναι μάλλον τα μικρά, ασήμαντα πράγματα που φέρνουν τη μεγάλη φθορά.
Για παράδειγμα, σ’ εκείνη αρέσει να ζουλάει στη μέση το σωληνάριο με την οδοντόπαστα· εκείνου του αρέσει να μην είναι το σωληνάριο «παραμορφωμένο» και το πιέζει πάντα στο κάτω μέρος. Αν και το γεγονός γίνεται αιτία κάποιας ενόχλησης, κανείς από τους δύο δεν θέλει να το δει σαν πραγματική απειλή για τη σχέση.
Σ’ εκείνον αρέσει να πετάει τα ρούχα του στην καρέκλα όταν γυρίζει από τη δουλειά· εκείνη προτιμά να τα κρεμάει για να μη δημιουργείται ακαταστασία. Σ’ εκείνη αρέσει η ρουτίνα και θέλει να βγαίνει έξω συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδας· σ’ εκείνον αρέσουν τα αυθόρμητα πράγματα και θέλει να βγαίνει ή να δέχεται κόσμο στο σπίτι όποτε του κάνει κέφι. Εκείνος προτιμάει να πηγαίνει πάντα στο ίδιο μέρος για διακοπές· σ’ εκείνη αρέσει η αλλαγή, θέλει να γνωρίζει καινούρια μέρη και να ζει καινούριες περιπέτειες.

Καμμιά από τις παραπάνω διαφορές δεν είναι από μόνη της λόγος για να δοθεί τέλος σε μία σχέση, αλλά είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το πως αυτές οι διαφορές μεγεθύνονται και εκτείνονται μέχρι να γίνουν αγεφύρωτες.
Εξίσου ενδιαφέρον είναι και το ότι οι ίδιοι άνθρωποι που φαίνονται διατεθειμένοι να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να ξεπεράσουν μια μεγάλη κρίση διαλύονται κυριολεκτικά από κάποια μικρά, ασήμαντα πράγματα, τα οποία άφησαν να συσσωρευτούν και κάποια στιγμή να «σκάσουν».
Φρόνιμο είναι να κάνουμε κάθε τόσο ένα ξεκαθάρισμα των ασήμαντων πραγμάτων που μας ενοχλούν, τα οποία μεταμορφώνονται σε πύρινους δράκους πριν καλά καλά το καταλάβουμε.

🌿 🌸
Leo Buscaglia
Από το βιβλίο «Γεννημένοι να αγαπάμε»
Εκδοτικός οίκος Λιβάνη.

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s