Νίκος Καζαντζάκης: Μια αγάπη 💚


image´Ενας βλαστός της κρεβατίνας είχε χωρίσει από τους αδερφούς του κι είχε ριχτεί απάνω στη γαζία που κρύβει με τους κλάδους της το παράθυρο της κάμαράς μου κι ερχόταν, απάνω από τ’ αγκάθια του δεντρού, σ’ εμένα.
Πολλές φορές το βράδυ, κουρασμένος από τη μελέτη, έγερνα στο παράθυρό μου και τον κοίταζα να ‘ρχεται.
– Αλήθεια, μου φαίνεται κάποτε πως όλα ζούνε κι αισθάνονται γύρω μας. Και είναι άνθη που μας αγαπούνε και είναι άνθη που μας μισούν και είναι κλάδοι και βλαστοί που λαχταρούν να μας αγγίξουν.

Κι έβλεπα τον βλαστό που μ’ αγαπούσε να σέρνεται σ’ εμένα και να ζωγραφίζει όμορφες κινήσεις μέσα στο μυστήριο του δειλινού και ν’ απλώνει τα τρυφερά βλασταράκια του – σαν μικρά, παιδιακίστικα χεράκια – και να πιάνεται από τ’ αγκάθια της γαζίας και να μ’ επικαλείται.

Εσύρθηκε μια νύχτα ίσαμε το παράθυρό μου. Επλέχτηκε στις γρίλιες, εξάπλωσε απάνω στον τοίχο, υψώθηκε κι αγκάλιασε κι εμεγάλωσε κάτω από τον ήλιο. Κι όταν το βράδυ έγειρα κουρασμένος πάλι, τα φύλλα του βλαστού εκινήθησαν κι άγγιξαν το χέρι μου κι εσταματήσαν. Μικρά φύλλα ομορφότατα και κόκκινα – κάποιες αποχρώσεις πράσινου και πορφύρας, κάποιο περίεργο χρώμα παλιού κρασιού – λες κι ήσαν μεθυσμένα από ζωή, μεθυσμένα από αγάπη.
Ποιός θα μας υμνήσει ποτέ τες απόκρυφες κι εκστατικές και τες αμίλητες αγάπες των βλαστών και των ανθρώπων;
Θα σας φανεί παράξενο. . . δεν ξέρω. . . Εκείνο το βράδυ έμεινα ώρα διπλή γερμένος στο παράθυρο κι εκοίταζα τες απαλές και πράσινες καμπυλώσεις του βλαστού και δεν εσκεπτόμουν τίποτε και δεν εποθούσα τίποτε και ήμουν ευτυχής. Ευτυχής. . . Θα το πιστέψετε;

imageΕπέρασαν μέρες και νύχτες απάνω από τον βλαστό. Τα φύλλα του μεγάλωσαν, εθράφηκαν μέσα στον ήλιο κι από τους κόλπους των μέσα – ένα μεσημέρι – πετάχτηκαν δυο όμορφες, καταπράσινες ελπίδες σταφυλιών. Κι ήταν η χαρά μου να γέρνω και να τα κοιτάζω το βράδυ – σαν μικρά-μικρά αστέρια όταν ήσαν στον ανθό, σαν σμαραγδένιες πέτρες πολύτιμες κατόπιν, κι ύστερα σιγά-σιγά, άρχιζαν να μεγαλώνουν και τα φιλιά του ήλιου άρχιζαν να λειτουργούνε μέσα κι ο ξυνός χυμός εγλύκαινε κι εκοκκίνιζεν η αγουρίδα, σαν από ερύθημα ντροπής, κι άρχιζε πάλιν η αγάπη την αιώνια, την υπέροχη εξέλιξη των θαυμάτων.

Και γιατί να μην αγαπήσω το βλαστό με τα δυο του παιδιά, που ‘λθε να με βρει και ν’ αγκαλιάσει το παράθυρό μου και τη μοναξιά μου και να με ξεκουράζει με την αγάπη του κάθε βράδυ, από την περιώδυνη ηδονή της μελέτης;

🌿
Κάρμα Νιρβαμή
( Νίκος Καζαντζάκης )
Περιοδικό «Πινακοθήκη» 6 Οκτώβριος 1906
🌿
Ανθολόγιο Νίκος Καζαντζάκης 1883 – 1957
Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ηρακλείου.

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s