Νίκος Καζαντζάκης: Τι μου λένε οι παπαρούνες. 🌿


imageΜέσα στα ολόχρυσα στάχυα όταν πηγαίνω κάποτε το μεσημέρι και είμαι μόνος και είναι η ψυχή μου θαμπωμένη από τον ήλιον τον πολύ, νιώθω, – οι παπαρούνες έχουν μαγνήτη στην καρδιά των και με σέρνουν.
Ιδέες τρελές και κόκκινες αναδίδονται από τα φύλλα των και σέρνονται στην ψυχή μου. Και ξαπλώνομαι χάμαι κοντά των και τις κοιτάζω – μου φαίνεται κοιτάζω τα χείλη της Αγαπημένης μου όταν κινούνται ανάλαφρα, από το διάβα της ανάμνησης των όμορφων φιλιών.

Και θυμούμαι όλα τα άσεμνα και γυμνά που είδα, τους κισσούς πέρα στα δάση ν’ αγκαλιάζουνε τα δέντρα… Και τα χρώματα πέρα στη δύση ν’ απλώνονται και να σμίγουν απάνω στα νερά. Την ηδονή θυμούμαι της γης όταν ανοίγεται στα πρωτοβρόχια. Κάποιος Έρως αιώνιος χύνεται από τον ήλιο την ημέρα, απάνω στο χώμα κι απάνω στη θάλασσα… Και νιώθω τους σπόρους ν’ ανατριχιάζουνε μέσα στη γη. Και νιώθω τις παπαρούνες, σύμβολα της ηδονής και των οργασμών, ν’ ανορθώνονται και να κυματίζουν απάνω στα χωράφια – σημαίες μικροσκοπικές της αγάπης – και να κηρύσσουν μια Μεγάλην Αλήθεια στα χόρτα γύρω και στα πολύκαρπα σπαρτά και στις πεταλούδες, που περνούν, και στους ανθρώπους, που ακούνε τις αρωματώδεις κι απόκρυφες φωνές των λουλουδιών.

Τις κοιτάζω κι ανατέλλει πάλι μέσα μου ο Απόλλων. Όχι, ο Μεγάλος Θεός δεν απέθανε. Το χαμόγελο των προγόνων μας είναι αθάνατο και χύνεται ακόμη γύρω μας στις απαλές κολπώσεις των βουνών μας κι ανθεί μέσα στις παπαρούνες και στα ρόδα και κοιμάται στους μενεξέδες και πλέκεται μέσα στα δάση μας κι απλώνεται το βράδυ γαλήνιο και μεγαλόπρεπο πέρα στη δύση.

Κι αποκαλύψεις καινούριες αστράφτουνε μέσα μου! Και συλλογούμαι. Ποιός ξέρει αν όλο το Σύμπαν δεν είναι μια πελώρια Σκέψη – ποιός ξέρει αν η κίνηση η αιώνια της θάλασσας και των άστρων και των καρδιών δεν είναι η κίνηση η απαραίτητη των κυττάρων για να σχηματισθεί η Σκέψη; Κι έτσι ξεσκεπάζεται στα μάτια της ψυχής μου η μεγάλη Αρμονία του κόσμου. Όλοι είμαστεν αδελφοί. Είμαστε λέξεις και συλλαβές και γράμματα του Μεγάλου Ποιήματος, νότες μικρές και νότες μεγάλες της Μεγάλης Συμφωνίας. Η θρησκεία της αγάπης ανέτειλε μέσα μου. Αγαπώ το κύμα που φουσκώνει κι ανεβοκατεβαίνει και τρέχει κι απλώνεται στον άμμο. Αγαπώ το έντομο που χορεύει στην αχτίνα του ήλιου, την κίνηση αγαπώ της ψυχής που διαγράφει μια σκέψη και χρωματίζει ένα αίσθημα, καθώς αγαπώ και την κίνηση των άστρων που διαγράφουν αστερισμούς και χρωματίζουν γαλαξίες…

.
ΚΑΡΜΑ ΝΙΡΒΑΜΗ.
( Νίκος Καζαντζάκης )

Περιοδικό «Πινακοθήκη» 6 Αύγουστος 1906

imageΟ Καζαντζάκης δημοσίευε στα περιοδικά «Πινακοθήκη» και «Παναθήναια» με το ψευδώνυμο «Κάρμα Νιρβαμή» διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, με θέματα την ομορφιά, τη φύση, τον έρωτα και τον θάνατο..

Από το βιβλίο «Νίκος Καζαντζάκης 1883 – 1957 Ανθολόγιο»
Έκδοση – Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ηρακλείου.

Advertisements
This entry was posted in ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Νίκος Καζαντζάκης: Τι μου λένε οι παπαρούνες. 🌿

  1. Ο/Η iro λέει:

    Υπέροχο!!!!!!!!!!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s