🍁 Kahlil Gibran: Η Ζωή του ´Ερωτα 🍁


imageΆνοιξη.

´Ελα, αγαπημένη μου.
Ας περπατήσουμε λίγο στους λόφους,
γιατί έγινε νερό το χιόνι, και ξύπνησε η Ζωή,
και πλανιέται στα βουνά και στους κάμπους.
Θ’ ακολουθήσουμε της Άνοιξης τα πατήματα
μέχρι τα μακρινά λιβάδια, και θ’ ανεβούμε
στις βουνοκορφές ν’ αντλήσουμε έμπνευση
ψηλά πάνω απ’ τις καταπράσινες δροσερές πεδιάδες.

Η αυγή της Άνοιξης ξεδίπλωσε το χειμωνιάτικο
μανδύα της
και τύλιξε τις λεμονιές και τις ροδακινιές
και φαντάζουν σα νύφες στο έθιμο της τελετής
της Νύχτας του Κέδρου.

Τα κλωνάρια του αμπελιού αγκαλιάζονται
σαν ερωτευμένοι, και χορεύουν τα ρυάκια
ανάμεσα στα βράχια,
τραγουδώντας το τραγούδι της χαράς.
Και τα λουλούδια ανθίζουν ξαφνικά απ’ την καρδιά της Φύσης
σαν τον αφρό από την πλούσια καρδιά της θάλασσας.

´Ελα αγαπημένη. Ας πιούμε τα στερνά
από τα δάκρυα του χειμώνα μέσα απ’ τα κουπάτα κρίνα
κι ας αφήσουμε τα πουλιά να γαληνέψουν τις ψυχές μας
με χείμαρρους μελωδίας
κι ας περιπλανηθούμε
ευτυχισμένοι μεσ’ το μεθυστικό αγέρι.

Ας καθήσουμε σ’ εκείνο το βράχο που κρύβονται οι βιολέτες
να παρακολουθήσουμε την ανταλλαγή της γλύκας των φιλιών.

imageΚαλοκαίρι.

Ας ξεκινήσουμε για τα λιβάδια, αγαπημένη, γιατί
σιμώνει ο θερισμός, και του ήλιου τα μάτια
ωριμάζουν το σπόρο.
Ας ποτίσουμε τους καρπούς της γης, όπως
το Πνεύμα τρέφει τ’ άνθη της Χαράς
από τους σπόρους της Αγάπης, βαθιά σπαρμένους στην καρδιά μας.

Ας γεμίσουμε τα καλάθια μας με τ’ αγαθά της Φύσης,
όπως η ζωή μ’ αστείρευτη απλοχεριά
πλουσιοπάροχα γεμίζει τις καρδιές μας.
Ας κάνουμε στρώμα τα λουλούδια, και
σκέπασμα τον ουρανό, κι ας γείρουμε μαζί
σε προσκεφάλι από μαλακό σανό.

Ας ξαποστάσουμε μετά από το μόχθο της μέρας,
κι ας ακούσουμε το προκλητικό μουρμουρητό του ρυακιού.

imageΦθινόπωρο.

Πάμε να τρυγήσουμε τα σταφύλια απ’ τ’ αμπέλι
για το πατητήρι, κι ας φυλάξουμε το κρασί
σε κούπες παλιές, καθώς το Πνεύμα φυλάει τη Γνώση
των Ανθρώπων, σ’ αιώνια δοχεία.
Ας ξαναγυρίσουμε στο σπίτι μας, γιατί ο άνεμος
έριξε τα κίτρινα φύλλα, σαβανώνοντας
τα μαραμένα λουλούδια που μουρμουρίζουν ελεγείες
για το καλοκαίρι.

Γύρνα σπίτι, αιώνιά μου αγάπη, γιατί τα πουλιά
φύγαν προσκύνημα στη ζέστη, κι άφησαν τα παγωμένα
λιβάδια να στενάζουν από τη μοναξιά. Και στέρεψαν
τα δάκρυα του γιασεμιού και της μυρτιάς.

Ας φύγουμε, γιατί το κουρασμένο ρυάκι
έπαψε το τραγούδι του, κι οι κελαρυστές πηγές
σταμάτησαν το θρήνο τους,
κι οι γέρικοι λόφοι έκρυψαν πιά
τα χρωματιστά τους ρούχα.
´Ελα, αγάπη μου. Η Φύση δίκαια κουράστηκε
κι αποχαιρετά τον ενθουσιασμό της
με σιγανές γαληνεμένες μελωδίες.

imageΧειμώνας.

´Ελα κοντά μου, συντρόφισσα της ζωής μου
´Ελα κοντά μου, και μην αφήνεις το άγγιγμα
του χειμώνα να μπει ανάμεσά μας.
Κάθισε κοντά μου πλάι στο τζάκι,
γιατί άλλο καρπό από τη φωτιά δεν έχει ο χειμώνας.

Μίλησέ μου για τη δόξα της καρδιάς σου, γιατί
είναι πιό σημαντική απ’ τα στοιχεία που λυσσομανάνε
έξω απ’ την πόρτα μας.
Κλείσε την πόρτα και σφράγισε το κατώφλι
γιατί ο θυμωμένος ουρανός πληγώνει την καρδιά μου
και το πρόσωπο των χιονοσκέπαστων αγρών
γεμίζει δάκρυα την ψυχή μου.

Βάλε λάδι στη λάμπα, μην την αφήσεις να θολώσει
κι ακούμπησέ τη δίπλα σου,
για να διαβάσω με τα δάκρυα
τι έγραψε η ζωή μαζί μου πάνω στο πρόσωπό σου.
Φέρε το κρασί του Φθινοπώρου. Ας πιούμε κι ας τραγουδήσουμε
το τραγούδι της θύμησης για την ανέμελη σπορά της Άνοιξης
και το προσεχτικό πότισμα του Καλοκαιριού
και την ανταμοιβή του Φθινοπώρου με το θερισμό.

´Ελα κοντά μου, αγάπη της ψυχής μου.
Κρυώνει η φωτιά, φεύγει κάτω απ’ τις στάχτες.
Αγκάλιασέ με, φοβάμαι τη μοναξιά. Η λάμπα θόλωσε,
το κρασί βαραίνει τα βλέφαρά μας.
Ας κοιταχτούμε άλλη μια φορά πριν κλείσουν.
Γύρεψέ με με τα χέρια σου, πάρε με στην αγκαλιά σου.
Κι έπειτα άσε τον ύπνο να τυλίξει τις ψυχές μας, σα να ‘ταν μιά.
Φίλησέ με, αγαπημένη, γιατί ο Χειμώνας
όλα τα ‘κλεψε, εκτός απ’ τα φιλιά μας.

Είσαι κοντά μου, Παντοτινέ μου ´Ερωτα.
Πόσο βαθύς κι ατέλειωτος θα ‘ναι ο Ωκεανός του Ύπνου
και πόσο πρόσφατη ήταν η Αυγή!

.     .     .     .     .
Από το βιβλίο «Δάκρυα και Γέλιο» 🌿
Εκδόσεις Μπουκουμάνης.
.     .     .     .     .
Οι φωτογραφίες μου είναι από τα βουνά της Κρήτης μας.
Στα όμορφα Χανιά.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to 🍁 Kahlil Gibran: Η Ζωή του ´Ερωτα 🍁

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Αυτός που αγαπώ
    μου είπε
    ότι με χρειάζεται.

    Γι΄ αυτό,
    προσέχω τον εαυτό μου
    βαδίζω με προφύλαξη
    και φοβάμαι κάθε στάλα βροχής
    μηδά και με σκοτώσει…

    ……………….

    Berthold Brecht

    *************** ❤

  2. Ο/Η Βιβή λέει:

    Έλενα με συγκίνησες, είναι υπέροχη η ζωή και η εξέλιξή της με όλα της τα συναισθήματα και ειδικά της Αγάπης και του Έρωτα, μέσα από τις 4 εποχές. ….Πόσο πρόσφατη ήταν η Αυγή! !!!Και οι φωτογραφίες μοναδικές, όσο μοναδικος είναι ο τόπος της Κρήτης! !!!!!!!💜💜💜💜

    • Ο/Η Έλενα λέει:

      Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα Βιβή μου, και που μπορώ να επικοινωνώ μαζί τους..σ’ ευχαριστώ καλή μου φίλη, άλλη μία φορά!
      💚🎀💛🎀

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s