🌿🍁🍃 Μοναχικότητα 🍃🍁🌿


imageΚάποιες φορές αναρωτιέμαι: ποιος έχει βάλει την πλώρη του για τόσο ανοιχτά όσο εγώ; Ποιος έχει απομακρυνθεί τόσο απ’ την ακτή που να μην τον αναγνωρίζει ούτε το παρελθόν του; Κοιτάζω καταμεσής στο πέλαγος και δεν βλέπω κανέναν, μόνο καμιά φορά κάτι σαν ψίθυρος από έναν άνθρωπο μοναχικό με φτάνει. Σαν να μου κλείνει το μάτι, σαν να λέει: ψιτ, εγώ είμαι εδώ, όπως είναι ο κόσμος σου παράλληλα, δεν είσαι μόνος, είμαστε πολλοί μόνοι μαζί.
Έχω αρχίσει και τους αναγνωρίζω, είναι αυτοί που δεν χάθηκαν, οι υπόλοιποι, οι μαζεμένοι, έχουν όλοι χαθεί. Μα επειδή είναι πολλοί, και κοντά κοντά, έχουν την ψευδαίσθηση πως έχουμε χαθεί εμείς οι μοναχικοί.

Κοντά κοντά γιατί είναι τρόμος να ξεμακρύνεσαι. Μα ποιος τη θέλει μια ζωή χωρίς τον τρόμο να ξεμακρύνεται; ποιος θέλει μια ζωή χωρίς να ανοίξει να δει τα μυστήρια;
Οι μοναχικοί είναι παράξενοι άνθρωποι, το ξέρω εκ πείρας, δε βάζουν εύκολα άνθρωπο κοντά, ενοχλούνται εύκολα, έχουν αποχτήσει μια άλλη ρότα που δεν τους βγάζεις εύκολα απ’ αυτή. Πάνε προς τα μέσα, ακολουθούν τη σπείρα.
Διαπλέκονται βέβαια με τους ανθρώπους άνετα, όχι δεν είναι μίζεροι, δεν είναι κακοί, αντίθετα είναι γενναιόδωροι, αν δεν καταφέρει να σε σκοτώσει ο εαυτός σου κι η μοναξιά τι άλλο να φοβηθείς; Στο τέλος γίνεσαι ατρόμητος, κάτι σαν απαθής, έρχονται οι συμφορές κατά πάνω σου και τις αφήνεις να περνούν ξυστά δίπλα σου. Σφυρίζεις ανέμελα αν σε χτυπήσουν μερικές αστραπές κι αρχίζεις να χαίρεσαι τα ψιλοβρόχια.

imageΟι μοναχικοί στο τέλος αποχτούν μια υπερευαισθησία, τους αγγίζουν τα πάντα πολύ και βαθιά. Γυρίζουν πάντα πίσω, στο μικρό τους καταφύγιο, το συγυρίζουν, το νοικοκυρεύουν, το ασπρίζουν, φέρνουν και κανέναν φίλο καμιά φορά μα σπάνια τους καταλαβαίνουν. Γίνονται ιδιότροποι, τους φτιάχνει το θέλω τους όπως θέλει, καμιά φορά ελάχιστα ανεχτικοί, άλλες φορές ξεχειλίζουν από υπομονή. Οι μοναχικοί, οι ασκητές, οι κοσμοκαλόγεροι, είναι οι αγαπημένοι μου. Η ράτσα τους είναι όλο γλύκα. Ένας μοναχικός είναι όλος παρουσία. Για αυτήν την έντονη παρουσία συμβαίνουν όλα, για να την χάσεις ή να την αποκτήσεις, επειδή είναι το ίδιο πράγμα.

Και του μοναχικού η παρουσία έρχεται και γίνεται βαριά, ασήκωτη, κι ο μοναχικός σπεύδει στο πλήθος να χάσει τον εαυτό του. Κρύβει μια απόλαυση το πλήθος για τον μοναχικό άνθρωπο. Πηγαίνει επίτηδες ανάμεσα στους πολλούς, έχει μια ηδονή να θέλεις να ξεγελάσεις τον εαυτό σου πως δεν διαφέρεις, ιδιαίτερα αν διαφέρεις. Μα πως να το δεχθείς; Που η κάθε διαφορετικότητα είναι μία γλώσσα κι η κάθε μοναχικότητα άλλη μία.

Στο τέλος οι μοναχικοί χάνουν τον κοινό παρανομαστή, δίνουν σε όλα τα πράγματα ένα δικό τους νόημα και πέφτουν σε μια παγίδα: θαρρούν δεν μπορούν να μοιραστούν τον εαυτό τους. Μα είναι λάθος αυτό, ο εαυτός του μοναχικού είναι σε όλους πασίγνωστος. Κι αν υπάρχει μια αποτροπή σ’ αυτό απ’ τους άλλους δεν είναι ότι δεν τον καταλαβαίνουν, τον καταλαβαίνουν και πολύ καλά μάλιστα, όμως φοβούνται μη γίνει νέα μόδα. Κι επιμένουν στην παλιά που έχει γίνει κάτι σαν δόγμα: να είμαστε κοντά κοντά κι έτσι τα καταφέρνουμε κι επιβιώνουμε. Κοντά, αν είναι δυνατόν να τρίβουμε τις μύτες μας κι αν κολλάει ο ένας γρίπη να κολλούν όλοι. Κοντά κοντά όπως μέσα σ’ ένα λεωφορείο, λες και χάθηκαν οι εκτάσεις του σύμπαντος να πιάσουν όλοι από μια δικιά τους απεραντοσύνη.

imageΜα τι αξίζει η ζωή δίχως μια υγιή μοναχικότητα σχεδόν ποιητική; Ποιος δεν θέλει και δεν χρειάζεται να κατηφορίσει μια νύχτα ολομόναχος προς τη θάλασσα; Ποιος δεν θέλει να ακούσει καθαρά τη θάλασσα και το μεγαλείο της; Ποιος δεν θέλει να νιώσει το δροσερό αγέρι στο πρόσωπό του; Ποιος εντέλει, δεν είναι βαθιά μέσα του ανθρώπινος; Σε ποιον απουσιάζει το ζεστό μυρωδάτο αίμα; Ποιος κατάφερε να αφομοιωθεί τόσο πιστά απ’ αυτό το έκτρωμα του πολιτισμού που να έχει καταφέρει να αποστερηθεί τις αισθήσεις του. Και ποιος δε ξέρει πως οι αισθήσεις σε εκδικούνται αν τις αποστερήσεις το ίδιο τους.

Να αγαπάς τη μοναχικότητα, να επιστρέφεις σ΄αυτήν, σημαίνει να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, σημαίνει να ανοίγεις και να κοιτάζεις το περιεχόμενο. Σημαίνει να μην παραδίνεσαι, σημαίνει να ποθείς έναν βελούδινο κόσμο από ουσία. Σημαίνει να ακούς κάπου στο βάθος μια φλογέρα και να είσαι μαγεμένος απ΄τη ζωή.

. . . . .
Κωνσταντίνος Κόλιος
http://triala.blogspot.gr

Πίνακες: Leszek Bujnowski

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to 🌿🍁🍃 Μοναχικότητα 🍃🍁🌿

  1. Ο/Η iro λέει:

    Πολύ ωραίο άρθρο!!! Αγγίζει!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s