Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθησα να τους μετρήσω.. 🌿


imageΈνας, δύο, τρεις… Μπα… Κάπου φρενάρει το πράγμα.
Μέτρα ξανά… και ξανά…
Μέτρα ανθρώπους δικούς σου. Συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες.
Ανθρώπους που ήρθαν κι έμειναν. Που σου στάθηκαν όταν όλα γύρω σου κατέρρεαν.
Που πανηγύρισαν όταν όλα ήταν καλά.
Δείξε μου, ποιοί είναι. Μα κυρίως πόσοι είναι.
Με πόσους ξεκίνησες και πόσους έχεις τώρα;
Πόσοι έμειναν στα μισά και πόσους άφησες εσύ;

Λάθη δικά σου. Λάθη ξένα.
Μαζεύονται σωρό και διαμορφώνουν τον ανθρώπινο χάρτη σου.
Μέτρα οικείους κι αγαπημένους. Δεν είναι πολλοί.
Θα μπορούσαν ίσως και να είναι. Αλλά δεν έτυχε.
Δεν το κυνήγησες κιόλας. Βλέπεις πάντα ήθελες τα αυθεντικά, τα δύσκολα.
Τα μίσησες τα δήθεν… Αχ, πόσο τα μίσησες.
Τα ψεύτικα χαμόγελα, τα κρύα χέρια. Τις αγκαλιές ήθελες και γνώριζες πλάτες.
Και να ήταν χάδια αυτά στις πλάτες, θα ήταν καλά. Ήταν μαχαιριές.
Κι εσύ μισείς τις μαχαιριές. Κι όσο τις απεχθάνεσαι, τόσο έρχονται.
Τόσο που σκέφτεσαι πως φταις.
Πως οι άνθρωποι που στάθηκαν λίγοι, που δείχτηκαν μικροί,
ήρθαν από δικό σου φταίξιμο… Κι ήταν…

imageΊσως όχι στο μεγάλο βαθμό που σου το καταλογίζεις, αλλά ήταν.
Γιατί δεν πρόσεξες, δε φυλάχθηκες. Μόνο στα λόγια αγάπησες τον εαυτό σου.
Δόθηκες. Δεν άκουσες εκείνες τις μικρές φωνές που σου έλεγαν να προσέξεις.
Τις φίμωσες να μην ουρλιάζουν κι εμπιστεύτηκες ένα ψεύτικο ένστικτο.
Τι φοβήθηκες; Τη μοναξιά; Ένα άδειο σπίτι; Μια άδεια αγκαλιά;
Ω ναι, αυτό φοβήθηκες. Κι έτσι δε δίστασες να γεμίσεις από τη σαβούρα του καθενός.
Και γέμιζες, γέμιζες.
Κι ήταν αυτή η κίβδηλη πληρότητα που σε έκανε να μη βλέπεις καθαρά.
Και να διώχνεις ανθρώπους που μπορεί και να άξιζαν. Που μπορεί να σε γέμιζαν στα αλήθεια.
Ήταν χλωρά που κάηκαν μαζί με τα ξερά. Εξιλαστήρια θύματα ξένων τραυμάτων.

imageΚαι τώρα;
Τώρα μετράς. Και για πρώτη σου φορά μπορείς και να εκτιμάς.
Εκτιμάς εκείνους που δεν κάλεσες αλλά ήρθαν. Που έδιωξες μα έμειναν.
Που πλήγωσες κι εκείνοι σε χαστούκισαν και σου είπαν να συνέλθεις.
Σου θύμισαν πως εσύ δεν είσαι έτσι. Πως δεν πρέπει να γίνεσαι έτσι. Κι έμειναν…
Μετράς τους ανθρώπους της ζωής σου.
Και τους βρίσκεις λίγους μα το χαίρεσαι.
Λίγους και πιστούς.
Λίγους και τίμιους, σωστούς, δίκαιους.
Λίγους μα δικούς σου. Κατά δικούς σου.
Είναι ο θησαυρός, το λιμάνι, ο κυματοθραύστης σου.
Είναι η ασφάλεια πως δεν είσαι μόνος. Γιατί δεν αντέχεις μόνος.
Κανείς δεν μπορεί μόνος, τι να λέμε.
Οι άνθρωποι της ζωής σου είναι εκεί.
Σε κοιτούν, σε προστατεύουν, σου στέκονται.
Εσύ φρόντισε μόνο να τους κρατήσεις.
Και μην αγχωθείς πως δεν ξέρεις τον τρόπο να το κάνεις.
Θα τον βρεις. Αρκεί να θέλεις να τους κρατήσεις…

. . . . .
Της Στεύης Τσούτση.
http://www.anapnoes.gr

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθησα να τους μετρήσω.. 🌿

  1. Ο/Η iro λέει:

    Πόσο αληθινό!!! Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να κρατήσουμε κοντά μας!!! Τους λίγους εκλεκτούς!!!

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    «Κι ήταν αυτή η κίβδηλη πληρότητα που σε έκανε να μη βλέπεις καθαρά. »

    Πολύ ωραίο και πόσο αληθινό! Καλύτερα να μείνουμε μόνοι παρά να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους ακατάλληλους!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s