Περί Facebook ο λόγος…


imageΔεν ξέρω αν καταλαβαίνουμε πια. Όταν διαβάζουμε ότι τόσοι είναι φτωχοί, τόσοι άνεργοι, τόσοι άστεγοι. Και πατάμε ό,τι στο καλό πατάμε, και γράφουμε «ναι, ναι… τι φρίκη… ω!! συμπονώ απόλυτα… δεν μπορώ, μαυρίζει η ψυχή μου… τι κατάντια… και κάτι φάτσες του φ/β που κλαίνε». Μετά, σαν καλά παιδάκια, σκουπίζουμε τα φατσοματάκια μας κι αρχίζει ο χορός του παραλόγου…

Εξηγούμαι. Έχω δει τον τελευταίο καιρό, τόσες φωτογραφίες εδώ μέσα, από τραπέζια σε ταβέρνες, από απίστευτες ποσότητες τροφής, πιάτα γεμάτα, πιάτα αδειασμένα, κρασιά, κοκτέιλ, καφετέριες, ρούχα, αμάξια, τσάντες, πατούμενα, γλυκά, μπαρ, διακοπές, πισίνες, μπούρδες, μπούρδες, μπούρδες…

Αναρωτιέμαι αν όσοι τα βάζουν, συνειδητοποιούν ότι οι μισοί φίλοι τους εδώ μέσα είναι άνεργοι. Ότι μετά βίας τα φέρνουν βόλτα. Ότι μπορεί να έχουν να πάνε για καφέ μήνες τώρα. Ότι ναι, έχουνε ίντερνετ, αλλά είναι στην ουσία ένας από τους λίγους τρόπους επικοινωνίας που τους έχει μείνει. Ότι αυτό που κάνουνε λέγεται υποκρισία.

Γιατί, ναι, αν θέλουν να μοστράρουν εδώ μέσα ΣΥΝΕΧΕΙΑ τι τρώνε και πίνουν και που πάνε, ας το κάνουν. Επιλογή τους. Μην το παίζουν όμως κι ευαίσθητοι. Η ευαισθησία δεν είναι αξεσουάρ και ροζ δαντέλα για να συμπληρώνει την εικόνα μας. Την ευαισθησία την κουβαλάς κολλημένη αξεχώριστα στο πετσί σου και δεν την μπαινοβγάζεις κατά βούληση. Δεν είναι μόστρα και αυτοεικόνα. Ενίοτε δε, σε στήνει και στον τοίχο – και πολύ καλά κάνει.

Επίσης δεν έχει ως επίκεντρο τον εαυτό μας. Είναι απευθυντέα. Σε ποιους; Σ’ αυτούς που βλέπουμε ως ποσοστά στατιστικών. Σ’ αυτούς. Που μπορεί να είναι οι φίλοι που «ξεκόψανε» και δεν μπήκαμε στον κόπο να αναρωτηθούμε γιατί. Να πούμε «πάμε ρε φίλε ένα περίπατο, χεσ’ τα μπαρ. Δεν τα τραβάει η όρεξή μου». (Γιατί οι άνθρωποι έχουνε και περηφάνια). Να πούμε, «ρε ο άλλος πίσω απ’ το πληκτρολόγιο, μπορεί να τραβάει ζόρια. Πόση επίδειξη της χλιδάτης βλακείας μου θα αντέξει;»

«Μα είμαστε ενήλικες θα πούμε. Και ο καθείς κ’ η πάρτη του. Και τι έγινε δηλαδή;» Έλα λοιπόν στη θέση του, όχι δε χρειάζεται να μείνεις άνεργος – υπάρχει και κάτι που το λένε ενσυναίσθηση – και κάτσε μέρες, μήνες μες στο σπίτι σου, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς βόλτες, χωρίς γνωστούς (που την κάνουνε σιγά σιγά), χωρίς θέρμανση, κάτσε μέσα στο σπίτι σου, παρέα με ένα χωρίς… και πες μου μετά τι έγινε.

«Μα εμείς μοιραζόμαστε τις χαρές μας», θα ξαναπούμε. Κακό είναι; Δεν ξέρω από πότε γίνανε χαρές αυτά. Ευμάρεια ναι. Καλοζωία ναι. Καλοπέραση ναι. Χαρές όμως; Χαρές ρε παιδιά; Απ’ αυτές που σου γεμίζουν την ψυχή; Τα παλιοπάπουτσα τάδε… χαρές; Ε, τότε, κάποτε θα μας κουτουλήσει η αληθινή χαρά κι εμείς στραβωμένοι απ’ όλα όσα γυαλίζουν, θα της γυρίσουμε την πλάτη.

Και μοιραζόμαστε; Έτσι μοιραζόμαστε ρε παιδιά; Μοιράζεται η χαρά, άμα τη βγάλεις φωτογραφία και τη μοστράρεις στο φ/β; Εγώ ήξερα πως η χαρά η ολόκληρη, όχι η λειψή, δεν έχει ανάγκη από επίδειξη, ούτε από διαπιστευτήρια. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Και όχι για μοίρασμα. Μοίρασμα είναι να πάρεις ένα άνθρωπο, ένα αληθινό άνθρωπο και να μοιραστείς το πιάτο το φαϊ που μοστράρεις. Το αληθινό φαϊ. Μοίρασμα είναι να πάρεις ένα φίλο για μια βόλτα, για ένα κρασί και να ‘σαι τόσο ολοκληρωτικά παρών μαζί του, που να μη νιώθεις την ανάγκη να το δηλώσεις σε χειροκροτητές. Να χαίρεσαι τη στιγμή, όχι την εντύπωση που θα κάνει η στιγμή στους άλλους.

Δεν ξέρω γιατί μου βγήκε αυτό το κείμενο. Αλλά μου φαίνεται πως χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα. Και η δική μου πραγματικότητα έχει ανθρώπους που κινδυνεύουν να χάσουν το μοναδικό τους σπίτι, που είναι 60 χρονών και τους παίρνουνε τα κλάματα, που ντρέπομαι που προσπαθούν να μου εξηγήσουν ότι δε φταίνε αυτοί, γιατί το ξέρω και το νιώθω και δεν θα έπρεπε καν να προσπαθούν να «απολογούνται» και έχει και φίλους που είναι πολύ ζορισμένοι και πολύ περήφανοι και πολύ ζωντανοί μες τα ζόρια τους. Τόσο ζωντανοί όσο κανένας χαρτογιακάς και καμιά ροζ μπεμπέκα δε θα γίνουν ποτέ.

Κι όσο για τις χαρές που ζούμε… είναι απ’ αυτές που δεν φωτογραφίζονται… Βιώνονται και είναι αρκετό…

🌿  🌿  🌿  🌿  🌿  🌿  🌿  🌿  🌿  🌿

Γράφει η Πέλα Μαρκετάκη – Δικηγόρος
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Φωτογραφία: Ona Hau, How i see the world

Advertisements
This entry was posted in ΓΕΝΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Περί Facebook ο λόγος…

  1. Ο/Η iro λέει:

    Πολύ καλή η ανάρτηση!!! Σπάει κόκαλα!!!Ευχαριστούμε Έλενά μας!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s