Μάνος Καστέλης: «Νυχτερινό Ταχυδρομείο» 🌟


image🌿 Ζητείται ανθρώπινη γωνιά~

Έρχομαι,
από τη γειτονιά της Μαρίας
που άνοιγε κάθε πρωί τα παράθυρά της,
αφήνοντας τη πρωινή δροσιά να της ποτίσει
τα όνειρα
που ήθελαν να φύγουν.
Έρχομαι,
από τη γειτονιά της Ισμήνης,
που έβγαινε τα γλυκά σούρουπα
στην αυλή και τραγουδούσε
κι άρχιζε να μοσχομυρίζει ο υάκινθος
κι ο Τάσος με κρυφές ματιές, ζωγράφιζε
κύματα κι έπινε μοναχός του.

Έρχομαι,
από τα σπίτια που ζούσαν οι μενεξέδες
φορτωμένος φλόγες, ασβέστη και χρώματα.
Και δε θ’ αφήσω να με αγγίξουν τ’απόρθητα
σιωπηλά μεγαλεία σας.
Πρόσωπα σκοτεινά μάτια ανέκφραστα.
Γιατί έρχομαι από γειτονιές που πάνω
σ’ ένα σχοινάκι στη μέση του δρόμου,
γυναίκες αχτένιστες
άπλωναν ασπρόρουχα
κι αρκούσε ένας στεναγμός ερωτικός
για να στεγνώσουν.

image🌿 Στα φτερά του ανέμου~

Είχες κατεύθυνση,
αλλά δεν είχες διεύθυνση
γιατί ήσουν άνεμος.
Εγώ είχα όνομα και διεύθυνση
αλλά δεν είχα κατεύθυνση.
Μέχρι που ξαφνικά ήρθες εσύ
και τ’ανακάτεψες όλα
και τα έσπασες όλα.
Αναποδογύρισες συνήθειες καθημερινές
μπήκες στον κήπο μου και μάδησες
τα νυχτολούλουδα τις ορτανσίες.
Άνοιξες πόρτες παντζούρια παράθυρα
και την…καρδιά μου.
Από τότε, έπαψα να έχω διεύθυνση.
Έχω όμως κατεύθυνση.

image🌿 Γράμμα~

Χθες,
καθώς συνομιλούσα με το άρωμα που άφησε
το πέρασμα σου,
τ’ αποφάσισα
έφυγα γιατί ήταν δύσκολο να σηκώσω στους ώμους μου
την αγάπη σου.
Ω, η αγάπη σου! Αυτή η αγάπη σου που κουρέλιασε
της ζωής μου το μέτρο.
Αυτή η ορμητική αγάπη σου που σήκωσε θύελλες
σε πέλαγα και στεριές ακρωτηριάζοντας αγαπημένες
συνήθειες.

Έφυγα! Τ’ ακούς;
αφήνοντας πίσω μου παραμορφωμένα τοπία,
δέντρα γυμνά, πεσμένα τηλεγραφόξυλα και μικροπράγματα
που ήσαν αθεράπευτα μαζί μου δεμένα.

Ξέχασε με αγαπημένη.
Αλλά μη ξεχάσεις τα σιωπηλά σούρουπα
να ποτίζεις τα παρτέρια στους κήπους των ρόδων μου.
Μη ξεχάσεις ν’ανοίξεις τ’ανατολικά μου παράθυρα
και μην αρνηθείς το φως της αυγής να σ’αγκαλιάσει.
Στο μεσημεριανό τραπέζι μη ξεχάσεις αγαπημένη να βάλεις
πρώτα το ψωμί που ζύμωσα με τα χέρια μου.
Μη χαραμίσεις τα Σαββατόβραδα προσφέροντας δάκρυα
στον ίσκιο της απουσίας.
Κράτα γεμάτο το κανάτι με το κόκκινο κρασί της Κυριακής.
Ένας άλλος, ξεκίνησε ήδη το ταξίδι του κι έρχεται
να σου χτυπήσει την πόρτα.

Εμένα ξέχασε με αγαπημένη.
Μη βγεις να με ψάξεις.
Μη τρέξεις πίσω από τη σκόνη που οι λαχτάρες μου
σήκωσαν.
Κάποιος μέσα στις φλέβες μου, τρέχει πιο γρήγορα
από σένα.
Κράτα την τέφρα των αναμνήσεων και προχώρα.
Εγώ κουράστηκα ν’ αρμενίζω πίσω από τζάμια θολά.
Κουράστηκα να καλπάζω πάνω στη καθημερινότητα
ενός ξένου δωματίου
Μπούχτισα από ένα μουντό πρατήριο ονείρων
ν’αγοράζω ιδιωτικές νύχτες που όνειρα τσαλακώνουν.

Αγαπημένη, για τη παλιά μου ζωή θα σου μιλήσω τώρα.
Άκου:
Εκτροχιάστηκα ανάμεσα σε δύο αιώνες κι ο ποταμός
του χρόνου, με ξέβρασε σε μιαν απόκοσμη όχθη
όπου άνθρωποι και σκιές, έστεκαν πλάι πλάι σε ατελείωτες
ουρές περιμένοντας ν’αγοράσουν ημέρες από ένα μέλλον
διαλυμένο. Μουρμουρίζοντας διαρκώς λέξεις ακατανόητες
που έσταζαν μία περίεργη γεύση.

Θα σου μιλήσω για τα όνειρά μου που έσερνα στις ετήσιες
δεξιώσεις των ανέμων και χωρίς τύψεις, τα παρέδιδα
σ’έναν βραδινό αέρινο χορό κίτρινων φύλλων.
Χωρίς να τα λυπηθώ.
Χωρίς να περιθάλψω τα βαθιά τους τραύματα,
αφήνοντας τα έρμαια ενός πλήθους που ο πάταγος
της μοναξιάς τους, τους φώναζε: βοήθεια.

Ναι αγαπημένη,
έτσι έζησα.
Ξοδεύοντας μια ζωή γεμάτη οδοφράγματα.
Ανάμεσα στο όχι, στο μη, στο ποτέ, στο ίσως και στο δεν.
Πόσα πηγάδια δε μ’έπνιξαν στους δρόμους που πέρασα;
Πόσα πέλαγα θυμωμένα δεν έχασαν το στοίχημα με μένα;

Έτσι έζησα αγαπημένη! Έτσι.
Με τον εξαίσιο ήχο της ζωής να μου φυσάει
τα χρώματα στις πόλεις, στα βουνά, στ’ απέραντα δάση.
Κι εγώ,
με τη ρετσινάτη μυρωδιά των πεύκων στα ρούχα μου,
τόλμησα να βαδίσω στις άγνωστες λεωφόρους των καιρών.

Συγχώρα με αγαπημένη.
Και γράμματα μη περιμένεις να σου στείλω.
Εγώ,
ακόμη και τώρα,
κυνηγάω να πιάσω
τον εαυτό μου.

image🌿 Το παιδί που θα ‘ρθει~

Μ’ αρέσεις, γιατί αρέσεις στο παιδί που θα ‘ρθει.
Θέλω να είμαι μαζί σου
γιατί αυτό θέλει το παιδί που θα ‘ρθει.
Το παιδί που θα ‘ρθει,
μου επιβάλλει τα θέλω του.
Και πως να πω όχι
στο παιδί μου;

image🌿 Απόγνωση~

Θεέ μου,
ντύθηκε με φθινόπωρο
ο παράδεισος που μου χάρισες.
Και δε θ’αργήσει να μου πνίξει τ’ όνειρο
ο χειμώνας.

image🌿 Οι κήποι της καρδιάς σας~

Ανοίξτε τις πόλεις
ανοίξτε τις γειτονιές
τις πόρτες, τα παράθυρα,
τις αγκαλιές σας.
Ανοίξτε το στόμα σας και τραγουδήστε.
Ανοίξτε τους κήπους της καρδιάς σας
και μοιράστε τα λουλούδια της
σ’αυτούς που δε κατόρθωσαν στον κόσμο
να γελάσουν.
Το ‘χει ανάγκη ο άνθρωπος!
Το ‘χει ανάγκη, η ανθρωπότητα!

image🌿 Κατώτερος~

Διαφωνώ
που θέλετε οι άλλοι να σας μοιάζουν.
Εγώ δε σας μοιάζω!
Ίσως να είμαι κατώτερος από σας
ποτέ να μη σας φτάσω.
Καθόλου αυτό δε μ’ενοχλεί αγαπητοί μου
συμπολίτες.
Αφήστε με όμως να φαίνομαι ξεχωριστός
κάτω από τη σκόνη που σηκώνουν
τα πόδια σας.

image🌿 Μελαγχολία~

Ραντεβού το Νοέμβρη λοιπόν,
στ’απόμερα παγκάκια με τα κίτρινα
φύλλα.
Το ξέρω θα’ρθεις
όπως έρχεσαι ντυμένη πάντα
με τα δικά μου φθινόπωρα, για να μοιραστούμε
μαζί τις δικές μου καλοκαιρινές
αναμνήσεις που καταλήγουν
σε ασυγκράτητα δάκρυα.
Και μη ξεχάσεις,
αν τύχει κάποιος και περάσει,
να μ’ αφήσεις να του χαμογελάσω καλόκαρδα
κι ευγενικά
για να μη νιώσει το γκρίζο χρώμα της στιγμής,
το βάρος, τη γεύση,
της ξένης δυστυχίας.

image🌿 Ανοιξη 1960-η πρώτη αναλαμπή~

…Κι εμείς
τι θα κάνουμε όταν θ’ακούσουμε τις φωνές
των τρομαγμένων να μας πλησιάζουν;
Τι θα δώσουμε όταν οι πεινασμένες φωνές
θα ζητήσουν ψωμί απ’ το ψωμί μας;
Όταν φτάσει η οργή των αδικημένων
στη πόρτα μας
εμείς τι θα κάνουμε εκείνες τις στιγμές
που θ’ ανατριχιάζουν τ’αγάλματα
και θα χλωμιάζουν οι πέτρες;
Θα παραμείνουμε ψυχροί και αδιάφοροι;
´Η θα πάμε ν’ανοίξουμε εκείνα τα κλειδωμένα
σχολεία για να σπουδάσουμε…ανθρωπιά.

image🌿 Τελευταίο Γράμμα~

Ρώτησα ποιος θ’ ανοίξει τα φώτα; Ποιος θα κρατήσει μαχαίρι και σκοινί;
Κι απάντηση ακόμη δεν έλαβα.
Μα τώρα, καθώς βλέπω να περνούν ανυποψίαστα μπροστά μου τα άσπρα περιστέρια,
μονάχα τούτο έχω να πω:

Μείνετε μαζί τους!
Πρόσωπα αγέλαστα σας επιφυλάσσουν εκπλήξεις, έχουν αποκαλύψεις.
Αρκεί εσείς να μείνετε μαζί τους.
Τα ρεπορτάζ αφθονούν. Οι εξελίξεις τρέχουν.
Τα δελτία ενημέρωσης ξεχειλίζουν κι εσείς θα μάθετε όσα δε γνωρίζετε
και θα δείτε όσα δε θα μπορούσατε με άλλον τρόπο ν’ «απολαύσετε».
Αρκεί να ταμπουρωθείτε πίσω από τους τοίχους των σιωπηλών σπιτιών σας.
Έτοιμοι να μπήξετε με άνεση, ακόμη μία μαχαιριά στη δύσμοιρη αθωότητά σας
που θα συνεχίσει ματωμένη να σέρνεται προς τα κει που θα ονειρεύονται
καινούργιους κόσμους τα παιδιά σας.

Βολευτείτε όσο μπορείτε καλλίτερα στις ηλεκτρικές πολυθρόνες σας και χαλαρώστε.
Μετά το σύντομο διάλλειμα κι αφού θα έχουν λήξει οι χυδαίες διαφημίσεις,
συγχρονιστείτε σε μια μαζική εθνική αποχαύνωση.
Στρέψτε όλη σας την προσοχή σε ‘κείνους που επιθυμούν να γευτείτε
όλες τις κραυγές του πόνου και της απόγνωσης.
Αφοσιωθείτε ολότελα στη γοητεία του χάους και μείνετε μαζί τους
για ν’ αντικρίσετε ιδίοις όμασι τα τεκταινόμενα στον ωραίο κόσμο σας
και παραδοθείτε αμαχητί σ’ εκείνους που σχεδόν σας εκλιπαρούν να μείνετε μαζί τους,
συντονισμένοι σε μια απ’ ευθείας σύνδεση με τα ειδεχθή «θαύματα»
της παγκόσμιας πολιτισμένης σκηνής.

Ναι μείνετε μαζί τους!
Για περισσότερη ανασφάλεια.
Για μια πληρέστερη, εφιαλτική ζωή
που θα τη συμπληρώνει το υγιεινό διαιτολόγιο της δυστυχίας σας.

Μείνετε μαζί τους!
Το δέος της φρίκης αξίζει όλοι να το απολαύσετε. με νύχτες αγωνίας και μοναξιάς,
με σκιές αλλόκοτες και φωνές τρόμου.

Ναι μείνετε μαζί τους λοιπόν.
Ακόμα κι αν χρειαστεί να δεθείτε στις πολυθρόνες σας
ώστε να στεφθεί με πλήρη αποτυχία κάθε απόπειρα απόδρασης από το γυάλινο κόσμο τους.

Μείνετε μαζί τους λοιπόν έκθαμβοι, άβουλοι και θλιβεροί.
Και κρυμμένοι πίσω από τ’ απόρθητα τείχη σας προτιμήστε τον εύκολο δρόμο
κι απομακρυνθείτε από τα παράθυρα της αγάπης.
Γυρίστε επιδεικτικά την πλάτη σας στην ιδέα της αδελφότητας.
Αδιαφορήστε για το νόημα της αλληλεγγύης.
Ποδοπατήστε τις παρακαταθήκες των πατέρων που διαρκώς αφανίζονται
και τις αξίες που φυλλορροούν κι εξανεμίζονται.

Μείνετε μαζί τους!
Ενθουσιωδώς συντετριμμένοι, σκοτεινοί και μετέωροι
πάνω από συντρίμματα και στάχτες.
Απρόθυμοι να σηκώσετε το παντοδύναμο ανάστημά σας
που ίσως να σας οδηγούσε σε κάποια σωτήρια έξοδο κινδύνου.

Ναι, μείνετε μαζί τους!
Αδρανείς, άμοιροι και μοιραίοι.
Κάποια μέρα, το αποτρόπαιο δε θα κατέβει από την κεραία της στέγης σας,
θ’ ανέβει με το ανάστημα των παιδιών σας.

image🌿 Το ευχαριστώ που σας οφείλω~

Ευχαριστώ όλους εσάς,
όσους με φτύσατε και μ’ αδικήσατε
όσους αντί άρτου μου δώσατε
γενναιόδωρα τις γροθιές σας
όσους αντί χαμόγελο μου δείξατε
τα πελώρια δόντια σας
κι εσάς που βάλατε τους σκύλους σας
να με κατασπαράξουν.
Ευχαριστώ όσους χειμώνα καιρό
μου κλείσατε την πόρτα κατάμουτρα
και το πρωί στείλατε τα παιδιά σας
να με λιθοβολήσουν.
Ευχαριστώ την πείνα, τη δίψα, τον θάνατο
τη μοναξιά,
τα χίλια μικροόχι που συνθέτουν
μιά τέλεια δολοφονία,
εσένα που σ’ άπλωσα το χέρι
παρακαλώντας να με τραβήξεις
κι απίθωσες στους ώμους μου
ένα φορτίο με πέτρες.
Ευχαριστώ όσους με πήρατε γι’ ανώμαλο
και μ’ είπατε τρελό
εσένα, που αγάπησα κι είπες δε σε γνωρίζω.
…Γιατί
με τούτα τα δάκρυα, εγώ πότιζα τις ρίζες
των τραγουδιών μου.

image🌿 Γη της αγάπης~

Όχι, δεν είναι ‘δω
η γη της αγάπης αφού εσύ
έφυγες.
Αφού εσύ έφυγες
κι έγινα πάλι μια χούφτα χιόνι
πάνω στη φλούδα μιας πέτρας
που αυτοκτόνησε
χωρίς τον αέρα σου.

.  🌿  .  🌿  .  🌿  .
Μάνος Καστέλης
http://nyxterinotaxydromeio.blogspot.gr

Πίνακες: Valeriane Leblond – Catrin Welz Stein

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μάνος Καστέλης: «Νυχτερινό Ταχυδρομείο» 🌟

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Πρόχειρη αγάπη

    Ήταν μια αγάπη της στιγμής
    για να περνάει η ώρα
    μα κάπου ξεχαστήκανε
    και ο αμείλικτος χρόνος ήρθε
    με αξιώσεις.
    Κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
    Μόνο που τώρα,
    δεν υπάρχει εκείνη η προχειρότητα
    της στιγμής. και… το χειρότερο:
    δε περνάει η ώρα.

    ……
    Μάνος Καστέλης

    …… ❤

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s