Ρίτσος: Σημειώσεις στα περιθώρια του Χρόνου.. 🌿


imageΘολά τ’ αστέρια μες στη στέρνα,
η στέρνα μες στη μέση της παλιάς αυλής,
σαν τον καθρέπτη της κλεισμένης κάμαρας.

Γύρω στη στέρνα κάθονται τα περιστέρια,
άκρη άκρη στο φεγγάρι οι ασβεστωμένες γλάστρες,
γύρω γύρω στην πληγή μας τα τραγούδια μας.

( Αναλογίες )

imageΕδώ, στην ακαταστασία της κάμαρας,
ανάμεσα στα σκονισμένα βιβλία,
και στα γεροντικά πορτραίτα,
ανάμεσα στο ναι και στο όχι τόσων σκιών

….μιά στήλη ασάλευτο φως,
εδώ, σ’ αυτή τη θέση,
που ‘χες γδυθεί μιά νύχτα..

( Γυμνό )

imageΞεκρέμασε τη ζακέτα της δίχως να κλάψει κι έφυγε-
σα να ξεκρέμασε το φεγγάρι απ’ τον καλοκαιριάτικο ουρανό.

Αυτός δεν πίστευε. Περίμενε την ίδια νύχτα,
την άλλη μέρα, και την άλλη. Περίμενε.

Σαν κλείσαν δυό βδομάδες, με το γύρισμα του φεγγαριού,
τόξερε πως δε θάρθει. Μοναχά ο καθρέφτης
έμεινε να θυμάται σαν παράθυρο ανοιχτό
σ’ έναν ουρανό χωρίς φεγγάρι.
Γιατί είχε πάρει μαζί της τη ζακέτα της..

( Σιωπηλός Χωρισμός )

Ανθολογία Γιάννη Ρίτσου – εκδόσεις Κέδρος –
Πίνακες: Christian Schloe

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s