Ποίηση: Ευαγγελία Λυμπεροπούλου 🌿


image🌿 Ότι πονάει να το αγαπάς.
Στα μύχια της καρδιάς
να το κρατάς σαν φυλαχτό.
Εύθραυστο και σπάνιο συνάμα.
Στις ώρες τις μοναχικές
αντριεύει η ψυχή
κι ότι δεν βλέπουνε τα μάτια
εκείνη το γνωρίζει.
Ότι είναι να χαθεί, θε’ να χαθεί.
Μη καρτερείς, άστο να φύγει.
Όλη η ζωή
αποχωρισμός και καλωσόρισμα μαζί.
Μη σε φοβίζει.

image🌿 Στα αξόδευτα του νου
μαραζώνουν οι χρόνοι.
Τρένα που αδιάκοπα
ταξίδια αναζητούν.
Κι είναι που όλα
κάποτε τελειώνουν…
Δρόμοι, όνειρα, ζωές.
Περαστικοί εδώ
νομίζοντας αιώνιοι.
Φοβάμαι τη σιωπή
που πέφτει
όταν σπαράζουν
της ψυχής τα αδούλευτα.

image🌿 Και η ψυχή ντυμένη
με το αποτύπωμα
ενός μοναδικού ονείρου.
Θα επιστρέφει πάντα
εκεί που ανήκει.
Η επιθυμία μετράει
πιότερο από το φόβο
να το θυμάσαι.
Όταν στα πόδια της
θα εκτροχιάζονται
βαγόνια λύπης.
Μια ανάσας δρόμος
θα μοιάζει ο προορισμός
καθώς χιλιόμετρα
θα μηδενίζει.

image🌿 Εύθραυστο

Στο λίγο των στιγμών
σαν σχοινοβάτης
με ανυπότακτες κινήσεις
ισορροπώ σε τούτη εδώ τη δίνη.
Κλείνω τα μάτια.
Να νιώσω της σιωπής το ρυθμό.
Εκεί που τα λόγια
δεν έχουν παράπλευρες απώλειες.
Εκεί που τα όνειρα
δεν δένονται με αλυσίδες.
Σε μια μικρή παράκαμψη
της διαδρομής
ανοίγω μια χαραμάδα με φως
για την ψυχή.
Φεύγοντας με ευλάβεια
συλλέγω στιγμές.
Συντροφιά
στους σταθμούς της απουσίας.
Στον αποχαιρετισμό
«εύθραυστο»
γράφει στις αποσκευές.

image🌿 Εφήμερο

Πόσο ανυπεράσπιστα γλιστρούν οι στιγμές…
Με τις φτερούγες τους
μας αγκαλιάζουν όσο κρατάει
μια ανάσα, ένας αναστεναγμός.
Μικρές προστατευτικές στεριές
πλεγμένες κλωστές με όνειρα.
Στο πέρασμα τους σταλάζουν
αποχρώσεις και ψιθύρους εποχών.
Ύστερα σκορπίζουν…
Ανέστιες ψυχές στο χρόνο.
Υπογραμμίζοντας το εφήμερο τους.
Το εφήμερο μας…

image🌿 Με τα μάτια ενός παιδιού
που δεν λέει να μεγαλώσει ποτέ…

Καμιά φορά…
Όταν κλείνω τα μάτια
όλα είναι αλλιώς…
Ντύνομαι παιδί
πετάω σε γαλάζιους
ουρανούς.
Όταν τα ανοίγω…
Ψάχνω τρόπο
να δραπετεύσω
από ενήλικους
καημούς…

Μα και πάλι…
Έχω πάντα αυτή την αίσθηση.
Πως τίποτα δεν έχει χαθεί…
Πως υπάρχει ακόμη χρόνος.
Για έναν αλλιώτικο κόσμο…
Στα όνειρα μου
ψάχνω αυτή τη διέξοδο.
Αυτή τη σκάλα απόδρασης…
Στη πραγματικότητα είναι το πρόβλημα.
Εκεί πάντα την χάνω…

Μα θα επιμένω γιατί…
Είναι ένα παιδί
που με κρατάει
από το χέρι
και κλαίει σιωπηλά.
Να μπορούσα
να αποτινάξω τη θλίψη
που θρόνιασε στα μάτια.
Να υφάνω παραμύθια
να παρηγορούν
γλυκά τις νύχτες.
Όνειρα να ράψω
στην ψυχή
με κλωστές ελπίδας.

Και με όλα…
Με όλα τα χρώματα
της παιδικής μου
ακόμη αθωότητας
να ζωγραφίσω παντού
σ΄ αγαπώ….
Να χρωματίσω
έναν κόσμο
άχρωμο και ραγισμένο…

Για αυτό πάντα θα λέω…
Ω…παιδί εσύ…
γλυκό και τρυφερό
που ζεις μέσα μου
και δύναμη μου δίνεις.
Μη μεγαλώσεις ποτέ!

Ευαγγελία Λυμπεροπούλου
Πίνακες: Stella im Hultberg

image

 

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Ποίηση: Ευαγγελία Λυμπεροπούλου 🌿

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Όλα πολύ όμορφα, συγχαρητήρια Ευαγγελία, καλή συνέχεια στις δημιουργίες σου!

    «Μα θα επιμένω γιατί…
    Είναι ένα παιδί
    που με κρατάει
    από το χέρι
    και κλαίει σιωπηλά.»

    «Ω…παιδί εσύ…
    γλυκό και τρυφερό
    που ζεις μέσα μου
    και δύναμη μου δίνεις.
    Μη μεγαλώσεις ποτέ!»

    ****** ❤

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    «Φοβάμαι τη σιωπή
    που πέφτει
    όταν σπαράζουν
    της ψυχής τα αδούλευτα.»

    ****** ❤

  3. Ο/Η Kaiti Himou λέει:

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s