Κωνσταντίνος Καβάφης «Ενας γέρος» 1897.


imageΣτου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! –
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

…Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
. . . . . . . . . . . .

φωτογραφία του Δημήτρη Βαλή,
από του Άλμπουμ «η Γενιά που φεύγει».

Καβάφης Κωνσταντίνος – Ένας Γέρος (1897)

Η ανάγκη που αισθάνεται ο ποιητής να επιστρέφει με τη βοήθεια της φαντασίας του, με τη βοήθεια της ποίησής του, στο παρελθόν της νεότητάς του γίνεται όλο και πιο έκδηλη στο έργο του καθώς ο ποιητής μεγαλώνει.

Το ποίημα έχει πολύ πλούσια ομοιοκαταληξία. Στις στροφές του ο γέροντας σκέφτεται πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος μέσα από τα χέρια του. Σκέφτεται ότι κανεις δεν τον υπολογίζει και έχει μείνει μόνος του γι’αυτό το λόγο ο Καβάφης τον παρουσιάζει να κάθεται μόνος του στην γωνιά του καφενείου και ακόμη αντί για σεβασμό συναντά την περιφρόνηση και την μοναξιά.

Σε αυτό το ποίημα του Καβάφη βλέπουμε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που αναπολεί τα νεανικά του χρόνια και μετανιώνει για πράγματα που δεν έκανε. Ο γέροντας σκέφτεται ότι στηριζόταν πολύ στην λογική και οι πράξεις του ήταν μετρημένες και σοβαρές με αποτέλεσμα να μείνει στα γεράματά του μόνος.

Τώρα όμως που γέρασε λυπάται που δεν έκανε αυτά που ήθελε η ψυχή του και επιθυμούσε πιο πολύ. Βλέπουμε δηλαδή ότι τη ζωή αξίζει τελικά ο νέος να την χαίρεται, να ακολουθεί τις επιθυμίες του έτσι ώστε να μην φτάσει στη θέση του γέρου που είναι απογοητευμένος με τις χαμένες ευκαιρίες του.

Ο ηλικιωμένος ήρωας του ποιήματος βιώνει την καταφρόνια των γηρατειών και μετανιώνει για όλες τις «ορμές» που συγκράτησε και όλες τις ευκαιρίες που άφησε ανεκμετάλλευτες νομίζοντας ότι είχε άφθονο χρόνο μπροστά του. Τώρα είναι μόνος του κι απελπισμένος, καθώς ο χρόνος της νεότητάς του πέρασε τόσο γρήγορα που μοιάζει σα να ήταν χθες που ήταν ακόμη νέος.

Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου.
http://sophia-siglitiki.blogspot.gr

image

Η Ψυχές των Γερόντων

Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πώς βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται —κωμικοτραγικές—
μες στα παληά των τα πετσιά τ’ αφανισμένα.
. . . . .
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

6 Responses to Κωνσταντίνος Καβάφης «Ενας γέρος» 1897.

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    *****

    Αγαπημένος Καβάφης, πάντα! Παραθέτω ένα πολύ αγαπημένο μου.

    *****

    Μύρης· Aλεξάνδρεια του 340 μ.X.

    Την συμφορά όταν έμαθα, που ο Μύρης πέθανε,
    πήγα στο σπίτι του, μ’ όλο που το αποφεύγω
    να εισέρχομαι στων Χριστιανών τα σπίτια,
    προ πάντων όταν έχουν θλίψεις ή γιορτές.

    Στάθηκα σε διάδρομο. Δεν θέλησα
    να προχωρήσω πιο εντός, γιατί αντελήφθην
    που οι συγγενείς του πεθαμένου μ’ έβλεπαν
    με προφανή απορίαν και με δυσαρέσκεια.

    Τον είχανε σε μια μεγάλη κάμαρη
    που από την άκρην όπου στάθηκα
    είδα κομμάτι· όλο τάπητες πολύτιμοι,
    και σκεύη εξ αργύρου και χρυσού.

    Στέκομουν κ’ έκλαια σε μια άκρη του διαδρόμου.
    Και σκέπτομουν που η συγκεντρώσεις μας κ’ η εκδρομές
    χωρίς τον Μύρη δεν θ’ αξίζουν πια·
    και σκέπτομουν που πια δεν θα τον δω
    στα ωραία κι άσεμνα ξενύχτια μας
    να χαίρεται, και να γελά, και ν’ απαγγέλλει στίχους
    με την τελεία του αίσθησι του ελληνικού ρυθμού·
    και σκέπτομουν που έχασα για πάντα
    την εμορφιά του, που έχασα για πάντα
    τον νέον που λάτρευα παράφορα.

    Κάτι γρηές, κοντά μου, χαμηλά μιλούσαν για
    την τελευταία μέρα που έζησε—
    στα χείλη του διαρκώς τ’ όνομα του Χριστού,
    στα χέρια του βαστούσ’ έναν σταυρό.—
    Μπήκαν κατόπι μες στην κάμαρη
    τέσσαρες Χριστιανοί ιερείς, κ’ έλεγαν προσευχές
    ενθέρμως και δεήσεις στον Ιησούν,
    ή στην Μαρίαν (δεν ξέρω την θρησκεία τους καλά).

    Γνωρίζαμε, βεβαίως, που ο Μύρης ήταν Χριστιανός.
    Aπό την πρώτην ώρα το γνωρίζαμε, όταν
    πρόπερσι στην παρέα μας είχε μπει.
    Μα ζούσεν απολύτως σαν κ’ εμάς.
    Aπ’ όλους μας πιο έκδοτος στες ηδονές·
    σκορπώντας αφειδώς το χρήμα του στες διασκεδάσεις.
    Για την υπόληψι του κόσμου ξένοιαστος,
    ρίχνονταν πρόθυμα σε νύχτιες ρήξεις στες οδούς
    όταν ετύχαινε η παρέα μας
    να συναντήσει αντίθετη παρέα.
    Ποτέ για την θρησκεία του δεν μιλούσε.
    Μάλιστα μια φορά τον είπαμε
    πως θα τον πάρουμε μαζύ μας στο Σεράπιον.
    Όμως σαν να δυσαρεστήθηκε
    μ’ αυτόν μας τον αστεϊσμό: θυμούμαι τώρα.
    A κι άλλες δυο φορές τώρα στον νου μου έρχονται.
    Όταν στον Ποσειδώνα κάμναμε σπονδές,
    τραβήχθηκε απ’ τον κύκλο μας, κ’ έστρεψε αλλού το βλέμμα.
    Όταν ενθουσιασμένος ένας μας
    είπεν, Η συντροφιά μας νάναι υπό
    την εύνοιαν και την προστασίαν του μεγάλου,
    του πανωραίου Aπόλλωνος — ψιθύρισεν ο Μύρης
    (οι άλλοι δεν άκουσαν) «τη εξαιρέσει εμού».

    Οι Χριστιανοί ιερείς μεγαλοφώνως
    για την ψυχή του νέου δέονταν.—
    Παρατηρούσα με πόση επιμέλεια,
    και με τι προσοχήν εντατική
    στους τύπους της θρησκείας τους, ετοιμάζονταν
    όλα για την χριστιανική κηδεία.
    Κ’ εξαίφνης με κυρίευσε μια αλλόκοτη
    εντύπωσις. Aόριστα, αισθάνομουν
    σαν νάφευγεν από κοντά μου ο Μύρης·
    αισθάνομουν που ενώθη, Χριστιανός,
    με τους δικούς του, και που γένομουν
    ξ έ ν ο ς εγώ, ξ έ ν ο ς π ο λ ύ· ένοιωθα κιόλα
    μια αμφιβολία να με σιμώνει: μήπως κι είχα γελασθεί
    από το πάθος μου, και π ά ν τ α τού ήμουν ξένος.—
    Πετάχθηκα έξω απ’ το φρικτό τους σπίτι,
    έφυγα γρήγορα πριν αρπαχθεί, πριν αλλοιωθεί
    απ’ την χριστιανοσύνη τους η θύμηση του Μύρη.

    *****
    Από τα Ποιήματα 1897-1933

    ******

  2. Ο/Η THANASIS THIMIOPOULOS λέει:

    ΓΕΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΟΣ.

    Γέρος μονάχος και έρημος
    μες του χωριού τις στράτες
    μ έφαγε ο πόνος κι ο καημός
    ρωτώντας τους διαβάτες.

    Πούνε τα δόλια τα παιδιά
    πότε θ αρθούν κοντά μου
    φύγαν πετάξαν σαν πουλιά
    μέσα π την αγκαλιά μου.

    ΦΥΓΑΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙΑ
    ΡΑΓΙΘΗΚΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.

    Γέρος μονάχος και έρημος
    και δίχως τη γριά μου
    έχω τον πόνο συντροφιά
    για παρηγοριά μου.

    Κάπως αλλιώς περίμενα
    εγώ τα γερατειά μου
    ν ΄αχω εγγόνια και παιδιά
    μέσα στην αγκαλιά μου.

    ΕΤΣΙ ΑΠΑΝΤΩ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ
    ΣΤΟΝ ΠΟΝΕΜΕΝΟ ΕΡΗΜΟ ΓΕΡΟ
    ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
    ΛΕΩ ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΞΕΡΩ
    ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΠΟΝΩ ΚΑΙ ΥΠΟΦΕΡΩ ΑΛΛΑ
    ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΠΕΘΑΙΝΩ.

    ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ
    ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ
    ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΗΣΕΙ ΟΛΟΙ
    Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ.

  3. Ο/Η THANASIS THIMIOPOULOS λέει:

    ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΞΕΝΙΤΙΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ….ΚΛΑΙΝΕ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ.

    ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ο ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ.

    ΑΓΑΠΗΤΗ ΕΛΕΝΑ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ.

    ΜΠΗΚΑ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΝΙΩΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΓΥΡΝΩ ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΠΟΝΩ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΩ.
    ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ ΕΓΩ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΝΑ ΜΕΤΑΔΟΘΕΙ ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΗ ΑΥΤΗ.

    ΕΙΜΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΟΤΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΤΑ ΕΚΟΨΑ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

    ΠΑΛΙ ΚΑΤ ΑΡΧΗΝ ΖΗΤΑΩ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΟΥ.ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΙΡΩΝ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙΣ..ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΝΟΙ…

    Καταρχήν γράφω λίγα λόγια για μένα τι θέλω και τι ζητώ απο τον κόσμο αυτό που γεννήθηκα το 1943 χωρίς να με ρωτήσουν. ΕΧΩ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ 26 ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ 5 ΜΕΤΕΦΡΑΣΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΚΙΝΗΣΩ ΜΕΣΩ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ…ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΓΙΑΤΙ Η ΣΚΕΨΗ ΕΛΕΧΓΕΤΑΙ ΕΙΔΙΚΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.

    ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΛΩ ΤΑ 26 ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟ ΡΗΣΩ ΜΕΣΩ ΙΝΤΕΡΝΤΕΤ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΤΩ.
    ΙΟΥΝΙΟ ΜΕΧΡΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΕΜΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ. ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΚΟΠΕΛΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΦΕΡΕΙΣ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕΣΩ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΙΔΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΤΑΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΟ ΜΟΥ ΧΩΡΙΟ.

    ΧΑΛΕΒΩ ΜΙΑ ΣΥΝΑΤΗΣΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΓΝΩΣΤΟ ΣΟΥ ΤΕΧΝΙΚΟ Η ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Η ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ Η ΣΤΗΝ ΒΕΡΟΙΑ Η ΣΤΗΝ ΝΑΟΥΣΑ ΑΚΟΜΑ.
    ΑΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΟΛΥΛΟΓΩ ΑΣ ΚΛΕΙΣΩ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ…

    ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΛΑΙΝΕΙ ΚΙ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ.

    ΟΤΑΝ ΠΑΕΘΑΙΝΟΥΝ
    ΣΤΗΝ ΞΕΝΙΤΙΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ
    ΑΧ…ΚΛΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ
    ΚΙ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ.

    ΠΗΓΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ
    ΕΚΕΙ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΞΕΝΑ
    ΜΑ ΓΥΡΙΣΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ
    Μ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΑ.

    ΣΑΝ ΠΗΡΑ ΕΝΑΝ ΑΝΗΦΟΡΟ
    ΣΤΙΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ ΤΗ ΣΚΑΛΑ
    ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑ ΕΝΑ ΠΡΩΙ
    ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

    ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΝΑ
    ΕΛΙΩΣΕ ΤΟ ΚΟΡΜΑΚΙ ΜΟΥ
    ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

    ΕΚΕΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΘΙΟΙ
    ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ
    ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
    ΑΧ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΜΕΝΗ.

    ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΑ ΠΑΙΔΙΑ
    ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΩ ΚΑΝΩ
    ΙΣΩΣ ΑΦΗΣΩ ΚΟΚΑΛΑ
    ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ.

    ΜΕΣ ΤΟΝ ΥΓΡΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ
    ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΜΑΡΑΜΕΝΑ
    ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ ΒΑΘΙΑ
    ΣΤΗΝ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ.

    ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΣΤΕΓΝΩΣΑΝΕ
    ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΜΑΡΑΜΕΝΑ
    ΜΑ ΕΓΩ ΓΥΡΝΩ ΣΤΗΝ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΣΤΑ ΕΡΗΜΑ ΤΑ ΞΕΝΑ.

    ΕΙΠΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
    ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
    ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΜΕ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ.

    ΠΑΠΠΟΥΔΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΑ
    ΓΥΡΙΖΟΥΝΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ
    ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ
    ΚΑΙ ΣΤΗΘΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΑ.

    ΘΑΝΑΣΗΣ ΘΥΜΙΟΥΛΟΣ. Ο ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ 60.

    ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ…athimiopoulos@hotmail.de

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΝΙΩΘΕΙΣ.
    ΝΑ ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΔΙΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΖΗΤΙΑΝΑ ΣΤΑ ΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
    ΑΧ…ΕΛΑΔΑ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΑ
    ΠΑΤΡΙΔΑ ΞΑΚΟΥΣΜΕΝΗ
    ΛΑΜΠΕΙΣ ΣΝΑ ΤΑ ΔΙΑΜΝΤΙΑ
    Σ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ.

    ΚΑΙ ΑΝ ΤΑ ΛΙΓΑ ΣΟΥ ΠΑΔΙΑ
    Η ΞΕΝΙΤΙΑ ΤΑ ΠΗΡΕ
    ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΕΙ Ο ΝΙΚΗΤΗΣ
    ΣΤΟΝ ΗΤΤΗΜΕΝΟ ΔΟΥΛΟΣ
    ΣΟΥΜΕΙΝΕ ΚΑΤΙ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ
    Η ΔΟΞΑ ΚΑΙ Ο ΘΡΥΛΟΣ.

    ΡΕΜΑΛΙ ΓΥΡΙΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ.

    ΡΑΜΑΛΙ ΓΥΡΙΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ
    ΔΕΝ ΒΡΗΚΑ ΜΑΝΑ ΟΥΤΕ ΠΑΤΕΡΑ
    ΒΡΗΚΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ
    ΚΛΑΨΕ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΚΛΑΨΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

    ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΑΙΜΑ ΑΠ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
    ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ
    ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΩ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
    ΣΤΗΝ ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΜΑΝΑ.

    ΧΤΥΠΑ ΚΑΜΠΑΝΑ ΘΛΙΒΕΡΑ
    ΧΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΟΝΕΜΕΝΑ
    ΠΕΘΑΙΝΩ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΟΣ
    ΕΔΩ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΞΕΝΑ.

    ΣΑΝ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΑΝΑ
    ΧΤΥΠΟΥΣΕ Η ΚΑΜΠΑΝΑ
    ΜΕ ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΣΤΑ ΞΕΝΑ
    ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΑ.

    ΑΧ…ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΕΙ ΤΟ ΚΛΑΡΙΝΟ
    ΚΛΑΙΕΙ ΚΙ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ
    ΓΙΑΤΙ ΛΕΙΠΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ
    ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ .

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

    ΞΕΝΙΤΙΑ ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

    ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ
    ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ
    ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΗΣΕΙ ΟΛΟΙ
    Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ.

    ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΒΑ ΜΟΥ
    ΚΥΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ
    ΑΙΜΑ ΣΤΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
    ΑΧ..ΠΟΥΝΕ ΤΑ ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ
    ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

    ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΕΛΛΕΝΗ ΜΟΥ
    ΕΧΩ ΠΟΝΟ ΣΤΗ ΚΑΔΡΔΙΑ
    ΠΟΥ ΛΙΓΟΙ ΝΙΩΣΑΝΕ ΚΑΛΑ
    ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΜΑΥΡΗ ΞΕΝΙΤΙΑ.

    ΘΑΝΑΣΗΣ Ο ΠΟΝΕΜΕΝΟΣ
    ΑΝΘΡΩΠΟΣ…

  4. Ο/Η Έλενα λέει:

    Θανάση σ’ ευχαριστώ πολύ.. Μπράβο για το έργο σου και τη δύναμη της ψυχής σου να εκφράζεσαι μέσα απ’ αυτό..τα ποιήματά σου γεμάτα πόνο και νοσταλγία βγαλμένα μέσα από τη ζωή σου..εύχομαι να εκπληρωθούν οι επιθυμίες σου.. 🌿

  5. Ο/Η THANASIS THIMIOPOULOS λέει:

    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΛΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ.

    ΕΧΕΙΣ ΑΞΙΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΡΑΦΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΛΙΓΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΝΙΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΟΤΙ ΕΖΗΣΑ ΕΓΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΓΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΣΤΑ ΔΡΟΜΙΑ ΜΕ ΤΡΥΠΙΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΘΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΟΛΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ.

    ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.

    ΠΑΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ
    ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
    ΠΟΥΜΑΝ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΙΖΑ
    ΚΑΙ ΓΥΡΝΑΓΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
    ΜΕ ΤΡΥΠΙΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ
    ΚΑΙ ΛΑΣΠΕΣ ΩΣ ΤΟ ΓΟΝΑ.

    ΠΑΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ
    ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΠΙΣΩ
    ΠΑΩ ΚΑΙ ΓΩ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ
    ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ,

    ΜΙΑ ΧΑΡΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ
    ΜΙΑ ΧΑΡΗ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ
    ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΥΓΑΝΕ
    ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ.

    Ο ΠΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΙΑ
    Ο ΠΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ
    Ο ΠΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
    ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕ ΜΕΝΑ.

    ΜΕ ΜΕΝΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΣΕΝΑ
    ΠΟΥ ΕΖΗΣΕΣ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΞΕΝΑ
    ΚΑΙ ΕΦΥΓΕΣ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ
    ΔΙΧΩΣ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΦΥΓΕ Η ΨΥΧΗ
    ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΕΡΜΗ ΓΗ.

    ΑΧ….ΠΑΠΠΟΥΔΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΑ
    ΓΥΡΙΖΟΥΝΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ
    ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ
    ΚΑΙ ΣΤΗΘΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΑ.

    ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΣΤΕΓΝΩΣΑΝΕ
    ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΜΑΡΑΜΕΝΑ
    ΜΑ ΕΓΩ ΓΥΡΝΩ ΣΤΗΝ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΣΤΑ ΕΡΗΜΑ ΤΑ ΞΕΝΑ.

    ΕΙΠΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
    ΜΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
    ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΞΕΝΙΤΙΑ
    ΜΕ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ.

    ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥ
    ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ ΤΟ ΧΩΜΑ
    ΤΟ ΕΝΙΩΣΑ ΕΓΩ ΑΥΤΟ
    ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΚΟΜΑ.

    ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΑ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΗΣ ΤΑ ΞΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΕΡΙΧΝΕ ΤΟΣΥ ΑΝΑΠΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΛΑΚΚΟ ΤΟΥ ΤΑΥΓΕΤΟΥ.

    ΕΚΕΙ ΝΑ ΕΡΙΧΝΕ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s