Γιάννης Ρίτσος – Να με θυμάστε –


imageΝα με θυμόσαστε – είπε.
Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό,
πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμὶ και νερὸ και τριαντάφυλλα.

Την ομορφιά
ποτές μου δεν την πρόδωσα.
Όλο το βιός μου το μοίρασα δίκαια.
Μερτικό εγὼ δεν κράτησα.
Πάμπτωχος.
Μ᾿ ένα κρινάκι του αγρού
τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα.
Να με θυμάστε.
Και συγχωράτε μου αυτή την τελευταία μου θλίψη:

Θάθελα
ακόμη μια φορὰ με το λεπτὸ δρεπανάκι του φεγγαριού,
να θερίσω ένα ώριμο στάχυ.
Να σταθώ στο κατώφλι,
να κοιτάω,
και να μασώ σπυρὶ σπυρὶ το στάρι,
με τα μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι ευλογώντας τούτον τον κόσμο που αφήνω,
θαυμάζοντας κι Εκείνον που ανεβαίνει το λόφο
στο πάγχρυσο λιόγερμα.
Δέστε:
Στο αριστερό μανίκι του έχει ένα πορφυρό τετράγωνο μπάλωμα.
Αυτό δεν διακρίνεται πολύ καθαρά.
Κι ήθελα αυτό προπάντων να σας δείξω.
Κι ίσως γι᾿ αυτό προπάντων θ᾿ άξιζε να με θυμάστε.

Γιάννης Ρίτσος (1909-1990)

image

 

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s