Θέλω ένα Παράθυρο με Θέα… 🌿🌸


image«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…»

Οδ. Ελύτης.

imageΗ αγάπη αρχίζει όταν σπάζουν
τα δάχτυλα
και οι πτυχές των ενδυμάτων παλεύουν,
όταν δεν είναι πια ούτε αναγκαίο
μα ούτε περιττό
το γήρας στα μάτια που διασταυρώνονται,
όταν η πύλη των αναμνήσεων, είτε χαμηλή
είτε ψηλή,
ως το αίμα υποχωρεί.
Η αγάπη αρχίζει όταν ο Θεός τελειώνει
και όταν ο άνθρωπος πέφτει,
καθώς τα πράγματα -υπερβολικά αιώνια-
ξεκινούν κι εκείνα να φθείρονται,
και τα σημάδια, τα στόματα και τα σημάδια,
αλληλοδαγκώνονται
όπου τύχει.
Η αγάπη αρχίζει
όταν το φως ραγίζει σαν
νεκρός μασκαρεμένος
πάνω σε μοιραία μοναξιά.
Γιατί η αγάπη είναι απλά ετούτο:
ο τρόπος της αρχής
πεισματικά κρυμμένος
πίσω από κάθε τέλος.

“Η αγάπη αρχίζει”- Roberto Juarroz.

image

Ύστερα από ένα άσχημο όνειρο,
παρακάλεσα το θεό να με αφήσει να ζήσω…τίποτε άλλο,
γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία.
Τα έχεις όλα, χωρίς να έχεις τίποτα.
Υπάρχει η φαντασία που συμπληρώνει κι έτσι η ζωή είναι καταπληκτική.

(Μαργαρίτα Καραπάνου-1946-2008)

image

Σε κάθε μακροβούτι είσαι μόνο εσύ και η ανάσα σου.
Τη μια στιγμή σύμμαχοι, την άλλη αντίπαλοι.
Οτιδήποτε άλλο είναι επιβαρυντικό φορτίο.
Όσο λιγότερο διοξείδιο μέσα σου,
τόσο η ανάσα πιο δυνατή.
Όσο περισσότερο οξυγόνο στις κυψέλες,
τόσο τα κύτταρα πιο ζωηρά.
Πριν από κάθε βουτιά όλα ισορροπούν σε μια βαθιά εκπνοή
και μια βαθιά εισπνοή που τη διαδέχεται.
Πρέπει να αποβληθεί ο άχρηστος συμπιεσμένος αέρας,
για να χωρέσει όσο περισσότερος φρέσκος και καθαρός.
. . . . .
Κι όταν κάτω απ΄το νερό η ανάσα στερεύει,
ξέρεις ότι η μόνη σου επιλογή είναι να βγεις στην επιφάνεια,
και να εισπνεύσεις πάλι με όλη σου τη δύναμη.
Με το χρόνο μαθαίνεις τι σε βοηθά να ανασαίνεις
και τι σου στερεί την ανάσα.
Μαθαίνεις να διακρίνεις το οξυγόνο απ΄το επιβλαβές διοξείδιο.
Τι πρέπει να εισπνέεις ανελλιπώς και τι να εκπνέεις συστηματικά.
Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι την ανάσα σου και να βουτάς.
Αν δεν βουτάς, δεν μαθαίνεις..
. . . . .
Ύστερο: Χρήσιμες οδηγίες προς δεινούς κολυμβητές.
Άχρηστες πληροφορίες για όσους πνίγονται σε μια κουταλιά νερό.

Castadiva

image

Στη μέση του χειμώνα,
ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι…

Albert Camus

Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
ποτέ ν’ απλώσουν τα «ρούχα» τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν
όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Έναν ολόδικό τους ήλιο.
Ν’ ανατέλλει, να δύει και πάλι ν’ ανατέλλει λαμπερός
μέσα τους.

Α. Παπαδάκη.

image

Μια νύχτα θα ταξιδέψω για πάντα.
Θ’ αγκαλιάσω με τα χέρια την πόλη,
και θα πνιγώ στη δίνη των χρωματιστών νερών.
Μια νύχτα , θα αγαπηθούμε για πάντα.
Καθώς θάλασσα και ουρανός.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

image

Σώζομαι, αν σώζομαι τελικά, χάρη σε κάποιες τέχνες
ταπεινές που ξέρω: του τσιγάρου, του ξενυχτιού,
της νοσταλγίας και της αθανασίας τόσων
ωραίων πραγμάτων που περνάνε απαρατήρητα…

Θωμάς Γκόρπας.

Πίνακες: Catrin Welz-Stein.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Θέλω ένα Παράθυρο με Θέα… 🌿🌸

  1. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Δε με κατάλαβες’ όλη τη νύχτα
    ήμουνα πλάι σου, προσπαθούσα να κλείσω
    το παράθυρο, πάλευα – όλη τη νύχτα.
    Ο αγέρας επέμενε.
    Άπλωσα τότε
    τις παλάμες μου πάνω σου σαν
    δυό φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.
    Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
    δίχως χέρια τον κόσμο.

    Νικηφόρος Βρεττάκος

  2. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Το παράθυρο παραμένει ανοιχτό
    για να εισχωρεί μια πλωτή Ανατολή
    αθόρυβα να μπαίνει στο σπίτι,
    φωτίζοντας ελπίδες τυλιγμένες στη σκόνη.
    Όλα με φως να πλυθούν
    για να λάμψουν ασύλληπτες αλήθειες
    κατά τη σύλληψη των αισθήσεων
    στις βραδυφλεγείς αυταπάτες
    στους καθρέφτες του νου.
    Κι όταν η πρώτη αχτίδα
    θ’ αρχίσει να βάφει χρυσά τα μαλλιά
    πάλι ο ηλιοκράτορας θα τραγουδά
    Απολλώνιους ύμνους,
    προκαλώντας… την αιωνιότητα.

    Σοφία Στρέζου

  3. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ
    κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
    κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
    ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
    στὸν καθρέφτη πρόσωπα
    ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
    καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
    σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
    τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
    ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.

    Τάσος Λειβαδίτης(απόσπασμα)

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s