«Σ’ αγάπησα» 🌸


imageΣ’ αγάπησα, και μάλλον ακόμα σ’ αγαπώ..
Κι ίσως γιά λίγο αυτό το αίσθημα να μείνει..
Μα ας μην αφήσω άλλο την αγάπη μου βάρος να σου είναι.
Να σου προκαλώ, δε θέλω κανένα πόνο.

Σ’ αγάπησα· κι η απελπισία που γεύτηκα,
η ζήλια, η συστολή -παρ’ ότι επί ματαίω-
έφτιαξαν μιάν αγάπη τόσο τρυφερή και τόσο αληθινή,
που είθε ο θεός να σ’ ευλογήσει ν’ αγαπηθείς ξανά.

Alexander Sergeyevich Pushkin

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

5 Responses to «Σ’ αγάπησα» 🌸

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Τώρα που λείπεις
    είναι όλα ευεπίφορα
    και διάφανα απ΄ τη δική σου χρήση
    σ΄ επικαλείται η φλέβα
    στις γαζίες που τινάζουν ολοένα
    την πούδρα της οσμής σου
    πιστώνεσαι στην αχτίδα που μου κυκλώνει το μέτωπο
    κάθε πρωί καθώς τρυπώνει απ το παντζούρι
    και στ΄ αεράκι που τα βράδια μου σκεπάζει τους ώμους
    σαν κομμάτι απ΄ το λινό της επιδερμίδας σου
    είναι η απόσταση που μας χωρίζει
    όσο μια εκκρεμότητα
    σαν να λέμε ζωή
    κι ο θάνατος ένα άδειο κάθισμα
    ένα χαρτομάντιλο ξεχασμένο στην τσέπη μιας ζακέτας
    ανάξιος ανεπαρκής και ατελέσφορος
    μπροστά σε άχνα ζεστή που αιματώνει τα μάγουλα
    εκείνοι που μας λείπουν
    είναι αυτοί που δεν έφυγαν ποτέ
    δεν υπάρχουν πουθενά
    κι έτσι βρίσκονται παντού
    γιατί διαμένουν μόνιμα σε ξένο σφυγμό

    *****
    castadiva

  2. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
    και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
    Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
    Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
    που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων.
    Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
    γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.
    Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
    μπροστά στο θάνατο ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα.

    Συμφωνία αρ. 1 – Τάσος Λειβαδίτης (απόσπασμα)

    • Ο/Η Έλενα λέει:

      Πάντα αγαπημένος ο Λειβαδίτης Βαγγέλη..
      Σ’ ευχαριστώ γιά το πολύ όμορφο απόσπασμα..
      Οπως και γιά τη μουσική επιλογή σου.. 🌿🌿

  3. Ο/Η Μαρία λέει:

    Να ‘χυνες τα χέρια σου
    μέσα σ’ αυτή τη φοβερή πληγή
    ν’ απίθωνες μιαν υγρασία φιλιού στο μέτωπό μου
    μ’ ένα χαμόγελο να μου έπλυνες τα μάτια
    κόρη με τα χρυσάνθεμα μαλλιά
    χέρια από αγιόκλημα/αίμα πνιγμένο μες στα γιασεμιά
    άνοιξη ανάμεσα στα χέρια της Αγάπης…
    Να ‘σκυβες με μια θάλασσα φτερούγα πάνω μου!..
    Θα σε κρατούσα σαν φλύαρο νερό στις φούχτες μου
    σαν φυλλωσιά από άστρα.
    Θ’ ανέμιζα, έπειτα, το φόρεμα της αστραπής σου στον κόσμο
    κατάματα στο θάνατο προτού χυθώ
    βροχή απ’ τα μάτια μου στα μάτια σου
    βροχή απ’ το σώμα μου στο σώμα σου…
    Έπειτα θα μπορούσα ακόμα και να σε ξεχάσω
    αίμα πνιγμένο μες στα γιασεμιά
    ανοιξη στα χέρια της Αγάπης.
    Μα έχεις και συ ανάμεσα στα φρύδια/την ίδια σπαθιά πίκρας
    τον ίδιο κόμπο υπομονής στα χείλη σου δαγκώνεις
    καίει τα χέρια σου ο ίδιος λυγμός τιμόνι-Πρόσεχε!…
    Τρέμεις σαν δάκρυ σε βασανισμένο βλέφαρο
    η κόμη σου αντηχεί στον άνεμο-μια μυρουδιά δαφνόφυλλου
    υποφέρεις από νιότη….
    Έχεις και συ την ίδια ουλή ανάμεσα στα φρύδια.
    ακόμα ένα βουνό, ακόμα ένα βάλτο
    να πηδήσουμε κι αυτό το κύμα
    να περάσουμε κι αυτή τη πτυχή αηδίας
    ακόμα ένας χειμώνας, ακόμα μια άνοιξη
    ακόμα ένας σφυγμός!
    Τα χέρια σου μυρίζουνε τα μανταρίνια όλης της γης
    συνωμοσία χαμόγελου ξυπνάει στο πρόσωπό σου.
    Δε θα βουλιάξεις! Στις κακοτοπιές
    ένας ήλιος σε κρατάει από τις μασχάλες.

    *****

    (Βύρων Λεοντάρης,
    Ψυχοστασία,
    εκδ. Ύψιλον)

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s