«Προσκλητήριο» Α. Λαγουβάρδος –


image( Αφιερώνεται στην ιερή μνήμη των 401 μαρτύρων της Βιάννου,
θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας ).

«Προσκλητήριο»

Αφούρα πολλή με πλάκωνε, ξενύχτης έγραφα,

πέταγα χαρτιά στο στόμα της νύχτας,

κι΄ ήταν στο έξω φώς δέντρα πολλά·

πεύκα, πλατάνια, κυπαρίσσια,

και γύρω άλλα,

δέντρα γλυκά, δέντρα της ευφροσύνης,

η μανταρινιά, η πορτοκαλιά, η κερασιά το τζίτζιφο.
. . .

Και σφύριξε ο πεύκος κι΄ ήρθανε χαμένοι στον αχνό,

ο Γιώργης, ο Μενέλης, ο Νταλιάνης, ο Μαθιός,

κράταγαν το φτυάρι, το σκαπέτι, τον τρουβά·

κι΄ έκατσαν στις πέτρες- έκατσαν στις πέτρες να λιαστούν.

Μ΄ αγάπη πολλή τους φώναξα.

Ήρθε η Μαρία, ο Χαραλάμπης, το Στελιανάκι, η Βαγγελιώ…

Ήρθαν οι…
. . .

Και σφύριξε το κυπαρίσσι…

Σφύριξε το πλατάνι κι΄ ήρθανε ο Ηρακλής, ο Πεδιαδίτης,

ο Κοντάκης, ο Μανιός·

ομορφιά όπως φέγγει ήρθε η Μαρία, μικρή τριανταφυλλιά,

όμορφη με κοτσίδες, και μέσα στα μάτια η αφοβιά

χάραζε μία νέα ελπίδα.

Κι΄ ήρθαν εκεί τα ζούδια του βουνού,

χάλαγαν τον κόσμο με φωνές και καμώματα·

-αίγαγροι και νυφίτσες και ασβοί

και τ΄ ουρανού τα φτερωτά

ο αητός, το γεράκι, η θράσα…
. . .

Παίζοντας το βιολί, στερνός ήρθε κι΄ ο Μάστορας.

Σιωπή και μουσική χώνευαν τη θαλπωρή,

όλα επέστρεφαν εκεί που δεν άρχισαν ποτέ·

μες στην ειρήνη.

Κι ήτανε νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά.

Καιρό μετά έμεινα άγρυπνος σε ψυχρούς χειμώνες,

του πόνου και της φτώχειας τις φωνές ακούγοντας.

Κοίταζα τα θεριεμένα χορτάρια

κι΄ άκουγα της βροχής το θόρυβο πάνω στο χώμα

κι΄ έβλεπα να πετιούνται ρίζες γόνιμες και δυνατές

έτοιμες για καρποφορία.
. . .

Η μέρα τέλειωνε.

Αργά – αργά όλα χαλάρωναν.

Στιβόταν οι φωνές στο σούρουπο.

Ύστερα ήρθε, τους ήπιε η νύχτα,

σκοτάδι χαμηλά, σκοτείνιαζε,

θάμνοι, νερά, και πέτρες χάθηκαν.

Με αγάπη πολλή, στερνά τους φώναξα·

έχετε γειά συντρόφοι, έχετε γειά…

Ότι μ΄ άστρα πολλά η νύχτα γίνεται λαμπρή,

ότι με αίμα πολύ δοξάζεται ο μάρτυρας,

με δάκρυα τιμάται ο νεκρός.
. . .

Αριστομένης Λαγουβάρδος.

από την ποιητική συλλογή
«Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς»
. . . . . . .
Γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης.
Είναι ΜΗ/ΓΟΣ ΜΗΧ/ΚΟΣ διπλωματούχος
Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας.
Zεί στο Ηράκλειο Κρήτης.

Έργογραφία

1.Το τέλος της αθωότητας ( Τυποκρέτα Καζανάκης ) Ηράκλειο Κρήτης 2006
2. Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι ( Τυποκρέτα Καζανάκης ) Ηράκλειο Κρήτης 2008
3. Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς ( Υπό έκδοση )

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

8 Responses to «Προσκλητήριο» Α. Λαγουβάρδος –

  1. Ο/Η Έλενα λέει:

    Και σφύριξε ο πεύκος, και σφύριξε το κυπαρίσσι και το πλατάνι,
    έπαιξε και το βιολί τη μελωδία του, και ήρθαν όλοι…
    Κι έκατσαν στις πέτρες να λιαστούν..
    Και κάθε μέρα θα έρχονται…..εις τους αιώνας των αιώνων..
    . 🌿 . 🌿 . 🌿 .
    Ευχαριστούμε πολύ κύριε Λαγουβάρδε..

    • Ο/Η Αριστομένης λέει:

      Ενα μεγάλο ευχαριστώ, Έλενα, εκ μέρους μου και εκ μέρους της ίδιας της ποίησης.
      Καλή συνέχεια στο γεμάτο προσφορά έργο σου.

      • Ο/Η Έλενα λέει:

        Κύριε Λαγουβάρδε εγώ ευχαριστώ και πάλι!
        Σίγουρα θα τα ξαναπούμε στη πορεία..
        Καλή συνέχεια και στο δικό σας έργο! 🌿🌿🌿

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    Αγαπημένοι νεκροί που επιστρέφουν στη μνήμη μας και μιλάνε στην καρδιά μας, μένουν μαζί μας λίγο και μετά χάνονται σαν ψίθυρος που σβήνει στο πέρασμα του ανέμου… συγχαρητήρια γι’ αυτό το αφιέρωμα κύριε Λαγουβάρδε, αν μπορούσαν να μιλήσουν, ο Γιώργης, ο Μενέλης, ο Μαθιός, ο Μάστορας, η Μαρία και η παρέα τους, αυτά θα ήταν τα λόγια τους:

    …..

    «Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
    Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
    φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
    φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
    φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
    καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
    φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
    φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
    μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
    νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.»
    …..
    Τάσος Λειβαδίτης

    …..

  3. Ο/Η iro λέει:

    Μπράβο Έλενα!!! Αθάνατοι!!!

  4. Ο/Η Μαρία λέει:

    Θα ήθελα να προσθέσω ότι η φωτογραφία είναι συγκλονιστική… εύγε και σε σένα Έλενα για τη δημοσίευση!

  5. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Στον Γκίγκιλο και τη Σαμαριά ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Κρήτης

    Ασφαλώς δεν θα είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν ότι η κατάκτηση της Κρήτης από τους Γερμανούς δεν ολοκληρώθηκε την 30 Μαΐου 1941, αλλά τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους στη Σαμαριά.
    Στην Αγία Ρουμέλη εισέβαλαν οι Γερμανοί την 4η Ιουνίου του 1941. Αρπαξαν ρούχα παραδοσιακά που τους άρεσαν και ζώα και ακόμη αρκετή ξυλεία, παραγωγής της Σαμαριάς. Κάποια ώρα μάλιστα οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους ανθρώπους της Αγίας Ρουμέλης στην Αγία Τριάδα (Πάνω Α.Ρ.) και έβαλαν θύμους γύρω – γύρω με πρόθεση φαίνεται να τους κάψουν, αλλά τελικά αυτό δεν έγινε.
    Στην Αγία Παρασκευή επίσης είχαν εγκαταστήσει το φυλάκιό των.
    Την 3η με 4η Σεπτεμβρίου του 1941, όταν οι Γερμανοί έφτασαν στην κορυφή του Γκίγκιλου με τη γερμανική σημαία και τις ίδιες ημέρες εισχώρησαν με επιφύλαξη στο φαράγγι Σαμαριάς, τότε σιγουρεύτηκαν πως κατέλαβαν πλέον την Κρήτη.
    Μπήκαν στον οικισμό της Σαμαριάς πυροβολώντας και ο αντίλαλος από τις μπαλωθιές έκανε το φαράγγι να τραντάζει και να βρυχάται. Στο χωριό βρήκαν μόνο έναν, γέρο ανήμπορο να κινηθεί, που μια Σαμαριανή, η Κυριακή Σπερελάκη, του έδιδε φαγητό στο σπίτι που τον πήγαν σηκωτό.
    Ολοι οι άλλοι είχαν κρυφτεί στις γύρω σπηλιές και στα γκρεμνά. Οι Καλογεράκηδες στο σπήλιο του Σιδερόπουλου, σε έναν ιλιγγιώδη γκρεμνό, μέσα από τη Χώρα. Ο Δαμουλής Καλογεράκης καθόταν πάνω από το σπήλιο με το όπλο έτοιμο ώστε, από την πλεονεκτική αυτή θέση, αν επιχειρούσαν οι Γερμανοί να ανέβουν ως εκεί, μιας και ήταν και καλός σκοπευτής, πιθανόν να μην γλύτωνε κανείς.
    Στο χωριό έμειναν οι Γερμανοί για 4 – 5 ημέρες και δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Λεηλάτησαν τα πάντα, σκότωσαν ό,τι ζωντανό υπήρχε τρώγανε δυο – τρεις μέρες κι ό,τι περίσσεψε το πέταξαν.
    Από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου αυτές τις ημέρες έριχναν με τα όπλα και με τον φοβερό αντίλαλο οι γυναίκες, κρυμμένες με τις οικογένειές τους, είχαν πανικοβληθεί και χτυπιόνταν κλαίγοντας.
    Ενας Σταύρος Βίγλης, γύρω στα 20 χρόνια του, είχε πεινάσει και κατέβηκε να μαζέψει σύκα, νομίζοντας προς στιγμή ότι στο σημείο που πήγε ήταν Αγγλοι, που και αυτοί είχαν ξεμείνει στο φαράγγι, αλλά ήταν Γερμανοί και τον εκτέλεσαν επί τόπου.
    Αργότερα…
    Στη μάχη του Κουστογέρακου Σελίνου τον Σεπτέμβρη του 1943 έλαβαν μέρος οι Αγιορουμελιώτες Θεόδωρος και Γιάννης Βίγλης, Ρούσσος Θ., Τζάτζιμος Ανδρέας, Ιωάννης και Δαμουλής Τζάτζιμος και ο Παύλος Ν. Μαρινάκης.
    Αργότερα 350 Γερμανοί πέρασαν από την Αγία Ρουμέλη για ενίσχυση στο Κουστογέρακο και στην επιστροφή τους συνέλαβαν περίπου 19 Αγιορουμελιώτες. Οι περισσότεροι όμως κατάφεραν και δραπέτευσαν και τους υπόλοιπους τους έκλεισαν στο σχολείο μέχρι να τους μεταφέρουν την άλλη μέρα. Μαζί είχαν κλείσει και τον επικεφαλής του αποσπάσματος Γερμανό, επειδή του έφυγαν οι άλλοι και ο οποίος περίλυπος προσπαθούσε να εξηγήσει στους ντόπιους συγκρατούμενούς του ότι αυτοί ίσως γλυτώσουν, αλλά εκείνος ήταν τελειωμένος.
    Στις συλλήψεις των Αγιορουμελιωτών, τη 10η Φεβρουαρίου 1944, δεν κατόρθωσαν να δραπετεύσουν οι Αντώνης Σταυρουδάκης, Ματθαίος Σταυρουδάκης, Τζατζιμάκης Γεώργιος του Θ., Τζατζιμάκης Γεώργιος και Τζατζιμάκης Ξενοφών. Ολοι μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, απ’ όπου οι τέσσερις πρώτοι δεν ξαναγύρισαν και ο τελευταίος επέστρεψε μετά την κατάρρευση της Γερμανίας μέσω Σερβίας.
    Οι Γερμανοί παρέμειναν για 47 ημέρες στην Αγία Ρουμέλη, που είχε κηρυχτεί νεκρή ζώνη. Με τη συνοδεία δύο Γερμανών εξέρχονταν μόνο οι γυναίκες για να μαζέψουν, για μια ώρα, χόρτα γιατί οι άνδρες είχαν βγει στα βουνά. Οι κατακτητές στις ημέρες αυτές έσφαξαν περί τα 600 αιγοπρόβατα και κατέστρεψαν 300 κυψέλες.
    Τους άνδρες από την Αγία Ρουμέλη που είχαν συλλάβει τους πήγαν πεζούς από Σελούδα, Αράδενα, Ανώπολη, Χώρα Σφακίων.
    Στην Αράδενα ο Δαμουλής Τζάτζιμος, που πέθανε 100 χρόνων στην Παλαιόχωρα το έτος 2008, ξέφυγε και κρύφτηκε σε ένα σπίτι του χωριού, όπου μετά έφτασαν και 5 – 6 άλλοι και αυτό θεωρήθηκε σαν θαύμα του Αηστράτηγου.
    Οσοι έμειναν, τους κοίμισαν στο καφενείο του Κοπάση στην Ανώπολη και την άλλη μέρα συνέχισαν την πεζοπορία.
    Στις εκτελέσεις που έγιναν στη Χώρα Σφακίων το 1944 εφονεύθησαν οι Αγιορουμελιώτες Γεώργιος Τζάτζιμος και ο γιος του.
    Στο μεγαλύτερο διάστημα της Κατοχής υπήρχαν Γερμανοί στο φυλάκιο Αγίας Ρουμέλης.

    . 🌿 . 🌿 . 🌿 .******************. 🌿 . 🌿 . 🌿 .
    Συγχαρητήρια για την ανάρτηση σου Έλενα !!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s