~Ερωτικό~Μ. Χατζιδάκις~


imageΚι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
μιάν άλλη που δε θα υπάρχω,
μη φοβηθείς..
Και θα με βρεις είτε σαν άστρο
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.
~~~~~
Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύοντ’ όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα.
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια..
Και περιμένουν..
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μες στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παράθυρό σου
Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει..Καληνύχτα..

Μάνος Χατζιδάκις

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to ~Ερωτικό~Μ. Χατζιδάκις~

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    ΗΡΘΕ ΒΟΡΙΑΣ ΗΡΘΕ ΝΟΤΙΑΣ

    Αγάπη μου, σε γύρευα σ’ αυγή και σε φεγγάρι
    και στα ψηλά τα σύννεφα, σε γύρευα τυφλός
    μα ήρθε ο καιρός, ήρθε η βροχή κι η δροσερή σου χάρη
    αγάπη μου, σε γύρεψα, γιατί ήσουν ουρανός

    Κι αν ο Θεός που σ’ έπλασε με μιαν ευχή μεγάλη
    να ‘χεις αστέρι στα μαλλιά
    και μια χρυσή καρδιά
    στ’ αλώνια ευθύς υψώθηκε το χρυσαφένιο στάρι
    αγάπη μου, σ’ αγάπησα
    γιατί ήσουν ουρανός

    Αγάπη μου, πώς σ’ έχασα, πώς η καρδιά μου εστάθη
    και τα πουλιά σ’ αρπάξανε μες στην πολλή βροχή
    ήρθε νοτιάς, ήρθε βοριάς, το κύμα να σε πάρει
    αγάπη μου, που μου ‘φυγες γιατί ήσουν ουρανός.

    *******************************************************

    Όπως το πρωτοτραγούδησε ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις
    Από τα πρώτα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, γραμμένο το 1943. Το 1949 ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία του Γιάννη Φιλίππου ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ και το 1963 στην μουσική παράσταση ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΙΣ

    Στίχοι: Γιάγκος Αραβαντινός
    Μουσική Μάνος Χατζιδάκις

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    «Α, φεύγεις? Καληνύχτα. Όχι, δεν θα’ρθω. Καληνύχτα.
    Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει να βγω απ’αυτό το τσακισμένο σπίτι.
    Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, – όχι, όχι το φεγγάρι-
    την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
    την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στην γροθιά της
    την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
    με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
    με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και γερατειά μας,-
    ν’ ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
    να μην ακούω πια τα βήματά σου
    μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
    Καληνύχτα. »

    *****
    Γ.ΡΙΤΣΟΣ Η Σονάτα του σεληνόφωτος

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s