~Η Λήθη~


imageΌλη την αγάπη σ’ ένα φλιτζάνι
πλατύ σαν τον κόσμο,
όλη την αγάπη με αστέρια κι αγκάθια
σ’ την έδωσα, μα εσύ έφυγες,
με μικρά ποδαράκια, με τακούνια λασπωμένα
πάνω απ’ τη φωτιά, το ‘σκασες.
~~~~~~~~~
Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!
~~~~~~~~~
Εγώ πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,
δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,
να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,
αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου
και σε κάρφωσα στα φιλιά μου
και σε κοιτάζω, όπως ποτέ
μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.
~~~~~~~~~
Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!
~~~~~~~~~
Τότε δεν μέτραγες το μπόι μου
και τον άντρα που σου μοίραζε
το αίμα, το σιτάρι, το νερό
και τον μπέρδευες
με το μικρό έντομο που ‘χε πέσει στην ποδιά σου.
~~~~~~~~~
Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!
~~~~~~~~~
Μην περιμένεις να στραφώ απ’ τα πέρατα
να σε ξανακοιτάξω ̇ μείνε με ό,τι σου άφησα,
πορεύσου, με την προδομένη φωτογραφία μου,
εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,
ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,
απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας,
το αστέρι σ’ όσους κοπιάσουν να ρθούνε.
~~~~~~~~~
Κούρνιασε στο δρόμο.
η νύχτα για σένα έπεσε.
Το πρωί μπορεί με την αυγή
να ξαναϊδωθούμε.
~~~~~~~~~
Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Pablo Neruda

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to ~Η Λήθη~

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    «Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
    κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
    κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
    ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
    στον καθρέφτη πρόσωπα
    που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
    και ξανάρχονται επίμονα
    σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
    το παρελθόν ένα αίνιγμα
    η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
    Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
    άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
    οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
    οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
    κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
    όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

    Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
    τι όνειρα,
    ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.»

    Τάσος Λειβαδίτης

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s