~Ερωτικό προαίσθημα…


imageΟύτε κι αν νιώθω τόσο δικό μου αυτό το φωτεινό,
σα γιορτή μετωπό σου,
ούτε κι αν συνηθίσω το κορμί σου,
ακόμα μυστηριακό και σιωπηλό,
ακόμα κοριτσίστικο,
ούτε την αδιάκοπη πορεία της ζωής σου,
που μια γίνεται λόγια, μια σιωπές,
τίποτα πιο αινιγματικό δε θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρ’ απ’ το να κοιτάζω τον ύπνο σου
τυλιγμένο μες την αγρύπνια των χεριών μου.
~~~~~~~~~~~~~~~
Σαν από θαύμα ξαναγίνεσαι παρθένα,
από την αθωωτική αγνότητα του ύπνου
αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή,
που τη διαλέγει η ίδια η μνήμη,
να μου χαρίσεις τούτο τ’ ακρογιάλι της ζωής σου,
π’ ούτε κι εσύ η ίδια ακόμα δεν το ξέρεις.
~~~~~~~~~~~~~~~
Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω αυτήν εδώ,
την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον έρωτα…χωρίς εμένα..

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s