«Ακούς εκεί…να θέλει να κλάψει!»


Χανιά~photo Elena 2014

Χανιά~photo Elena 2014

Ενα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες.
~~~~~
Ενας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια»,
πήρε μιά γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει,
και της ζητούσε να τον αφήσει να κλάψει στα πόδια της.
~~~~~
Εκείνη βάζει τις φωνές,
«εδώ έρχονται γιά άλλα πράγματα»,image
οι άλλοι απ’ έξω,
δώστου χτυπήματα στη πόρτα.
~~~~~
Με τα πολλά άνοιξαν,
και τον διώξανε με τις κλωτσιές-
Ακούς εκεί διαστροφή,
να θέλει να κλάψει μπρος σε μιά γυναίκα.
~~~~~
Εκείνος έστριψε τη γωνία,
και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πιά..
~~~~~
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα ‘ρθει η αναπότρεπτη ώρα μιά νύχτα,
που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιό βαθιά,
την πιό μεγάλη ερωτική πράξη,
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της..
~Καντάτα~
Τάσος Λειβαδίτης

Χανιά~photo Elena 2014

Χανιά~photo Elena 2014

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

5 Responses to «Ακούς εκεί…να θέλει να κλάψει!»

  1. Ο/Η ΚΥΚΝΟΣ λέει:

    Οι ιέρειες του Έρωτα προσφέρονται για «πάσαν χρήσιν».
    Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία ποιος άντρας θα τολμούσε να κλάψει μπροστά σε άλλους (ιδίως άνδρες) για ένα χαμένο έρωτα χωρίς να αντιμετωπίζει τον περίγελο; Όλοι θα τον περιγελούσαν επιπλήττοντας τον «δεν είσαι, μωρέ, άντρας; Ντροπή Σου να κλαις για μια Γυναίκα!». Αλλά, βέβαια, αυτοί, οι γουρονοποιημένοι σύντροφοι του Οδυσσέα στο παλάτι της Κίρκης έχουν ταυτίσει τον Έρωτα με την ικανοποίηση του γενετήσιου ενστίκτου. Και μόνο η ύπαρξη αυτού του θεσμού της «ιέρειας του Έρωτα» αποτελεί προσβολή και φτύσιμο της ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Άλλωστε, δε πρέπει να λησμονάται πως η Γυναίκα είναι ο πρώτος σκλάβος στο πέρασμα από την αταξική κοινωνία της αθώας Αγριότητας [ιστορικό στάδιο της ανθρωπότητας που διήρκεσε πολύ περισσότερο χρόνο από το στάδιο της εκμεταλλευτικής Ατομικής Ιδιοχτησίας] στο απάνθρωπο σύστημα της εκμετάλλευσης του Πολιτισμένου ανθρώπου από Πολιτισμένο άνθρωπο [σύστημα εντελώς άγνωστο στην κοινωνία των «απολίτιστων» τετραπόδων]. Είναι ντροπή λοιπόν ο κυρίαρχος να κλαίει για μια δούλα! Που θα έβρισκε λοιπόν το θάρρος ο κυρίαρχος να κλάψει ενώπιον άλλων κυρίαρχων χωρίς να υποστεί το διασυρμό; Στα «σπίτια» όμως με τα κόκκινα φανάρια επικρατεί το «επαγγελματικό απόρρητο». Επομένως, να η λύση. Μερικές ή, μάλλον πολλές, φορές τα φέρνει η Φύση έτσι ώστε το θύμα να κυριαρχεί επί του θύτη. ο Έρωτας ξεκινάει πρώτα από τη Ψυχή και έπεται ο νωτιαίος μυελός. Στη ψυχολογία του Αφέντη ο «Ερωτας» αρχίζει και τελειώνει στον νωτιαίο μυελό. Καμία απορία!
    Τελειώνοντας, σε σχέση με τα όσα εκθέτω, νομίζω, πως ταιριάζουν εδώ κάποιες σκέψεις του Πλάτωνα [παρ’ ότι δεν τον έχω σε ΚΑΜΙΑ εκτίμηση!]: «ευτελής είναι ο χυδαίος εραστής, ο πάνδημος, αυτός που επιθυμεί το σώμα πιο πολύ παρά τη ψυχή. ο κυριότερος λόγος είναι ότι δεν είναι ούτε καν μόνιμος, επειδή ακριβώς κι αυτό που επιθυμεί δεν είναι μόνιμο. Γιατί με το που μαραίνεται το άνθος του σώματος το οποίο ποθούσε, αυτομάτως κάνει φτερά και φεύγει κι αυτός, εξευτελίζοντας πολλά λόγια και πολλές υποσχέσεις που είχε δώσει. Αντίθετα, ο εραστής που αγαπάει το χαραχτήρα, όταν ο χαραχτήρας είναι εξαίρετος, παραμένει για όλη τη ζωή, επειδή ακριβώς, όπως τα μέταλλα που λιώνουν μαζί, έχει γίνει ένα με κάτι μόνιμο» [Απολογία Σωκράτους-Συμπόσιο, σε μετάφραση Αλέκας Τσοκάκη, έκδοση de Agostini, σελ. 137].
    Για άλλη μια φορά, συγχαρητήρια για την εξαιρετική ποιότητα των επιλογών σου!

  2. Ο/Η Έλενα λέει:

    Γιά να κλάψει κάποιος στα «πόδια» κάποιου, δεν είναι απαραίτητο ο λόγος να είναι ερωτικής φύσεως. Ας δούμε το θέμα εκτενέστερα. Ηθικό δίδαγμα γιά μένα, είναι να μη κλείνουμε τη πόρτα σε κάποιον που μας χρειάζεται. Είτε γιά να κλάψει, είτε γιά να μιλήσει..
    Υφίσταται βέβαια και το θέμα στη κυριολεξία..όπως τα λες.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ γιά τα πλούσια σχόλιά σου, και γιά τη συντροφιά σου.
    Καλό σου βράδυ Κύκνε.

  3. Ο/Η Έλενα λέει:

    Συμπληρώνω, οτι επικροτώ τα λόγια του Πλάτωνα.

  4. Ο/Η Μαρία λέει:

    Πολύ όμορφο, αμέσως αγάπησα αυτό το ποίημα του Λειβαδίτη. Πολύ συγκινητικό, να θέλει ν’ αφήσει τον πόνο του στα πόδια αυτής της γυναίκας σ΄ένα τέτοιο χώρο. Γιατί όπως κάποιος μπορεί να καταθέσει το κορμί του έτσι μπορεί να καταθέσει και την ψυχή του.

  5. Ο/Η Έλενα λέει:

    Και το πιό πολύτιμο, είναι η κατάθεση ψυχής..
    Σ’ ευχαριστώ Μαρία και γιά το υπέροχο τραγούδι της Amalia Rodrigues!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s