«Ο εισερχόμενος να αποθέσει κάθε ελπίδα»


Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

» Οι αρχές Μαΐου φέρνουν γιά την Κρήτη τις πιό τέλειες και παραδεισένιες μέρες. Μιά τέτοια μέρα, όταν τα δέντρα ήταν βαρυφορτωμένα με ανθούς και τα τελευταία ίχνη χιονιού στα βουνά είχαν μετατραπεί σε ρυάκια με κρυστάλλινα νερά, η Ελένη έφυγε με κατεύθυνση τη Σπιναλόγκα. Σε ωμή αντίθεση με αυτό το πλέον ζοφερό γεγονός, ο ουρανός ήταν λαμπερός, ένα ανέφελο γαλάζιο στερέωμα. Είχε ήδη συγκεντρωθεί το πλήθος γιά να παρακολουθήσει, να κλάψει, να γνέψει ένα τελευταίο αντίο.
Ακόμη κι αν το σχολείο δεν είχε κλείσει επίσημα εκείνη τη μέρα, σε ένδειξη σεβασμού γιά τη δασκάλα που έφευγε, οι τάξεις θα αντηχούσαν τη σιωπή. Και οι δάσκαλοι και οι μαθητές τις είχαν εγκαταλείψει. Κανένας δεν θα έχανε την ευκαιρία να γνέψει αντίο στην αγαπημένη τους «κυρία Πετράκη».
———
Τη νύχτα πριν αφήσει το σπίτι της γιά πάντα η Ελένη, γέμισε ένα βάζο με ανοιξιάτικα λουλούδια. Το έβαλε στο κέντρο του τραπεζιού, και η μικρή παλέτα από τα ανοιχτόχρωμα μπουμπούκια μεταμόρφωσε μαγικά το δωμάτιο. Καταλάβαινε τη δύναμη αυτής της μαγικής πράξης, την ισχύ της λεπτομέρειας «.
———
» Τώρα που είχαν φτάσει στη Σπιναλόγκα, φάνηκε στην Ελένη και στο Δημήτρη ότι είχαν διασχίσει ένα πλατύ ωκεανό, και οι παλιές ζωές τους βρίσκονταν ήδη εκατομμύρια χρόνια μακριά.
Πριν η Ελένη σκεφτεί να κοιτάξει τριγύρω άλλη μιά φορά, ο Γιώργης είχε φύγει. Είχαν συμφωνήσει τη προηγούμενη νύχτα ότι δεν θα υπήρχαν αποχαιρετισμοί μεταξύ τους, και τήρησαν και οι δύο την απόφασή τους. Ο Γιώργης είχε ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής και βρισκόταν εκατό μέτρα μακριά, με το καπέλο του τραβηγμένο κάτω, ώστε οι σκούρες ξύλινες τάβλες της βάρκας να είναι το μόνο που μπορούσε να δει «

ΤΟ ΝΗΣΙ~Victoria Hislop

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Σπιναλόγκα~foto Elena 2010

Advertisements
This entry was posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ and tagged . Bookmark the permalink.

9 Responses to «Ο εισερχόμενος να αποθέσει κάθε ελπίδα»

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Καλημέρα! Πολύ όμορφο! Και οι φωτογραφίες καταπληκτικές!

  2. Ο/Η Έλενα λέει:

    Καταπληκτικό το video Μαρία..
    Πολύ συγκινητικό..
    Ευχαριστώ πολύ!

  3. Ο/Η Γιώργος Εμμ. Φραγκούλης λέει:


    Από την μοναδική «Αιολία» του Μιχάλη Νικολούδη. Με το θεϊκό Βασίλη Σκουλά και τη Σοφία Τσέρου. Απορώ πως ο Μιχ. Νικολούδης επιτρέπει να δολοφονούν την υπέροχη μουσική του! Απορώ!
    Κατά τα λοιπά, κανείς άνθρωπος δε μπορεί να αντιληφθεί τι τρομακτικές δυνάμεις κρύβει μέσα του. Όπως λέει κάπου ο Καζαντζάκης (και φαίνεται να δικαιώνεται), πρέπει να φτάσει ο άνθρωπος στο γκρεμό για να βγάλει φτερούγες! Πραγματικά, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Αν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τη δύναμη του, ο κόσμος μας σίγουρα δε θα είχε αυτό το χάλι, της πείνας, της εξαθλίωσης, της μιζέριας, της μελαγχολίας. Κι όλες αυτές οι απάνθρωπες καταστάσεις δημιουργούνται από μια κλίκα ελαχίστων κλεφτών που ζουν και δρουν στο σκοτάδι μέσω αχυρανθρώπων.
    Πραγματικά οι άνθρωποι μοιάζουν με τα βουβάλια που, ενώ έχουν τρομερή δύναμη, επιτρέπουν σε ολιγάριθμα λιοντάρια να τα κατασπαράσσουν! Γιατί δεν έχουν συνειδητοποίηση της δύναμης τους. Λέμε μερικές φορές πως είναι προσβλητικό να ταυτίζουμε το ζωικό κόσμο με τον ανθρώπινο. Κι όμως, οι Δυνάστες, οι Αφέντες, προσπαθούν-κι εν πολλοίς το έχουν πετύχει-να μετατρέψουν τον ανθρώπινο κόσμο σε ζωικό μπολιάζοντας του την αγελαία συμπεριφορά. Κι αναρωτιέσαι, μελαγχολικά, γιατί πρέπει ο άνθρωπος να φτάνει στο γκρεμό για να βγάλει φτερά και να συνειδητοποιήσει τη δύναμη του; Γιατί;

  4. Ο/Η Έλενα λέει:

    Αν είχαμε συνειδητοποιήσει τη δύναμή μας Γιώργο,
    όλα θα ήταν καλύτερα.
    Σ’ ευχαριστώ γιά άλλη μιά φορά.

  5. Ο/Η Έλενα λέει:

    Και γιά το πολύ όμορφο τραγούδι βέβαια..

    • Ο/Η Γιώργος Εμμ. Φραγκούλης λέει:

      οι φωτογραφίες Σου είναι, όντως, καλλιτεχνικές. Το να ομορφαίνεις ένα εφιάλτη, ένα κρανίου τόπο, είναι, όπως και να το κάνουμε, Τέχνη! Υψηλή Τέχνη! Το μπράβο γι’ αυτό το επίτευγμα μοιάζει-και είναι-αυτονόητο.

  6. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Υπέροχες οι αναρτήσεις σου Έλενα και οι φωτογραφίες σου , συμπληρώνοντας για αυτό το νησί .. Η Σπιναλόγκα είναι ένα μικρό νησάκι το οποίο κλείνει από τα βόρεια τον κόλπο της Ελούντας στην Επαρχία Μεραμπέλλου του νομού Λασιθίου Κρήτης. Το αρχαίο του όνομα ήταν Καλυδών αλλά μετά την κατάληψη του από τους Ενετούς ονομάσθηκε Σπιναλόγκα. Οχυρώθηκε άριστα από τους Ενετούς τόσο από κατασκευαστικής και αρχιτεκτονικής άποψης όσο και από απόψεως αισθητικής του όλου τοπίου που και σήμερα ακόμη διατηρεί την αξεπέραστη ομορφιά του.Η Σπιναλόγκα (από τις λατινικές λέξεις spina = άκανθα και longa = μακριά) άρχισε να οχυρώνεται το 1574 όταν οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Κύπρο και οι Ενετοί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θα ερχόταν και η σειρά της Κρήτης. Με την οχύρωση του νησιού αυτού οι Ενετοί ήθελαν αφενός να διαφυλάξουν στον κόλπο της Ελούντας τα πλοία τους από τους πειρατές και από τον τουρκικό στόλο, αλλά και να εξασφαλίσουν τις αλυκές της Ελούντας από όπου θα έπαιρναν το αλάτι για την Μεσευρώπη αφού είχαν στερηθεί των παρομοίων της Κύπρου.Μετά την κατάληψη της Κρήτης το 1649 από τους Τούρκους η Σπιναλόγκα έμεινε ακόμη στα χέρια των Ενετών άλλα 65 χρόνια μέχρι το 1715. Αυτό οφείλεται στην άρτια οχύρωση της. Όλο αυτό το διάστημα των 65 χρόνων εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι «Χαίνιδες» οι επαναστάτες Κρητικοί που μην αντέχοντας τους σκοτωμούς, τις δολοφονίες, τους απαγχονισμούς, τι λεηλασίες, τους εξανδραποδισμούς που από την πρώτη μέρα εφάρμοσαν οι νέοι κατακτητές Τούρκοι στο νησί, ανέβηκαν στο βουνό και άρχισε αμέσως το αντάρτικο με τις συνεχείς επαναστάσεις μέχρι το 1898 που έφυγε και ο τελευταίος Τούρκος από την Κρήτη.
    Το 1905 χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο όπου οδηγήθηκαν όλοι οι λεπροί της Κρήτης που πρώτα βρίσκονταν απομονωμένοι στη «Μισκινιά» έξω από το Ηράκλειο και ήταν εστία μολύνσεως και για τον υπόλοιπο λαό. Με απόφασή της η Κρητική Πολιτεία μάζεψε όλους τους λεπρούς που ζητιάνευαν εξαθλιωμένοι ζώντας σε οικισμούς έξω από τις μεγάλες πόλεις της Κρήτης, τα Μεσκίνια, και τους συγκέντρωσε στη Σπιναλόγκα. Αρχικά η ζωή τους ήταν άθλια. Η Σπιναλόγκα είναι μια απέραντη τρώγλη, ένα νεκροταφείο υπό προθεσμία, χωρίς την παραμικρή οργάνωση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για τους νοσούντες, χωρίς ελπίδα. Η Σπιναλόγκα, που «άνοιξε τις πόρτες» της για τους λεπρούς το 1904 και έκλεισε το 1957, φιλοξένησε εκατοντάδες πάσχοντες συνανθρώπους μας, που «ανέπτυξαν» με τα βάσανα και τις στερήσεις τη δική τους ζωντανή κοινωνία. Οσοι μπορούσαν δούλευαν σε διάφορες εργασίες, υπήρχε καφενείο, γίνονταν εκκλησιασμοί στο εκκλησάκι της στον Αγ. Παντελεήμονα, μάθαιναν τα νέα από ψαράδες στο λιμανάκι του νησιού, ερωτεύονταν, παντρεύονταν, έκαναν υγιή παιδιά τα οποία μεταφέρονταν και μεγάλωναν σε καλύτερες συνθήκες στο βρεφονηπιακό τμήμα του Λεπροκομείου της Αγίας Βαρβάρας στην Αθήνα. Μέχρι το 1936 οι άρρωστοι στο νησί ήταν εγκαταλειμμένοι. Πολλοί πέθαιναν «ζωντανοί» με φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι και διαμελισμένοι.Ερείπια τουρκικής συνοικίας .Η κατάσταση αυτή αρχίζει ν αλλάζει από το 1936, έτος άφιξης στη Σπιναλόγκα του ασθενούς Επαμεινώνδα Ρεμουνδάκη, τριτοετούς φοιτητή της Νομικής, ο οποίος ιδρύει την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» και αγωνίστηκε τα χρόνια που ακολούθησαν για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών. Ο Ρεμουνδάκης με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957 νοσηλεύτηκε στο Λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας. Κατά την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής οι κατακτητές δεν τολμούσαν να αφήσουν ελεύθερους τους λεπρούς και ήσαν αναγκασμένοι να τους τροφοδοτούν οι ίδιοι οι κατακτητές δεδομένου ότι το απέναντι χωριό Πλάκα το είχαν εκκενώσει και είχαν διώξει τους κατοίκους σε άλλα χωριά, όλη δε την παράλια περιοχή την είχαν οχυρώσει με πυροβολεία, πολυβολεία, υπόγειες στοές, ναρκοπέδια γιατί φοβόντουσαν απόβαση των Άγγλων σ’ εκείνο το μέρος. Ούτε ποτέ μπήκε στο νησάκι Ιταλός ή Γερμανός και γι’ αυτό λειτουργούσαν παράνομα ραδιόφωνα και ο γιατρός Διευθυντής Γραμματικάκης αντέγραφε τις ειδήσεις του Λονδίνου και του Καΐρου και τις μοίραζε ως δελτία ειδήσεων στους κατοίκους.Ιατρικα σκευασματα λεπρωνΤελικά το 1957 έκλεισε ιαθέντων των λεπρών με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών φαρμάκων.Μετά το 1957 αρκετά δεκαετίες έμεινε αναξιοποίητη και μετά τον ενδιαφέρον των πολυάριθμων τουριστών άρχισε να γίνεται συστηματική αναστήλωση και επισκευή των παλαιών κτισμάτων, των οχυρωματικών ενετικών τειχών, των παλαιών οικιών, των δρόμων κλπ.Χιλιάδες επισκέπτες επισκέπτονται κάθε χρόνο το πανέμορφο αυτό νησάκι με καραβάκια που ξεκινούν κάθε μία ώρα από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα και την Πλάκα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι στην στεριά και απέχει περίπου 800 μέτρα.Το νησί της Σπιναλόγκα υπήρξε τόπος πόνου και κραυγής. Υπήρξε βέβαιο νεκροταφείο. Όποιος προσβεβλημένος από την ασθένεια πήγαινε εκεί ήξερε ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ την οικογένειά του και τους φίλους του. Οι λεπροί έιχαν φτιάξει την δικιά τους αποκλεισμένη κοινωνία και προσπαθούσαν να επιβιώσουν από την κοινωνική απομόνωση περνώντας στην «αντεπίθεση» και κάνοντας οικογένειες και υγειή παιδιά…

    Είχε πει ο Επαμεινώνδας Ρεμουνδάκης (λεπρός)
    Σεις σε λίγο θα μαζέψετε τις μηχανές σας και θα φύγετε
    εμείς όμως εδώ θα μείνουμε
    ίσως μέσα σας να γεννιούνται τα αισθήματα της λύπης
    μας λυπάστε για την αρρώστια, όμως νομίζω ότι εμείς
    πρέπει να λυπούμεθα για σας
    γιατί εάν εμάς μια μάντρα ένα τείχος χωρίζει, μας χωρίζει
    από τη ζούγκλα της ζωής, όμως βρήκαμε το στόχο
    και το σκοπό της ζωής μέσα εδώ στο καμίνι της αρρώστιας
    και της απομονώσεως …

    Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Άφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο….

    «Το 1957 το «Νησί της Σιωπής» αποκαλύπτει μια καινούργια σκηνοθέτη, την Λίλα Κουρκουλάκου. Νέα, γεμάτη ενθουσιασμό, ύστερα από σπουδές στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρώμης, βάζει σε αυτή τη μελέτη για τη ζωή των λεπρών στη Σπιναλόγκα μιαν αφοσίωση και μια στοργή που φωτίζουν νεορεαλιστικά το ντοκυμενταρίστικο πλαίσιο και στυλ της ταινίας».
    Η σκηνοθέτις κατορθώνει να απομυθοποιήσει την ασθένεια της λέπρας χωρίς ακρότητες και ωραιολογίες. Η ταινία ήταν διεθνώς πρωτοποριακή, τόσο στη σύλληψη του θέματος όσο και στην εκτέλεση, αφού μερικά από τα γυρίσματα έγιναν στο νησί της Σπιναλόγκα που τότε λειτουργούσε ως λεπροκομείο. Μάλιστα η ταινία έγινε αφορμή να κλείσει το λεπροκομείο και οι ελάχιστοι εναπομείναντες πρώην λεπροί να μεταφερθούν στο νοσοκομείο λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα.

    Ηθοποιοί: Γιώργος Καμπανέλλης, Νίνα Σγουρίδου, Ορέστης Μακρής, Γιάννης Σπαρίδης, Τζ. Κουρκουλάκος
    Σκηνοθεσία: Λίλα Κουρκουλάκου
    Σενάριο: Βαγγέλης Χατζηγιάννης

  7. Ο/Η Έλενα λέει:

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη γιά την ενημερωτικότατη τοποθέτησή σου..
    Και γιά τη συχνή παρουσία σου.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s