~ Είναι Αγάπη ή είναι Εξάρτηση; ~


imageΗ δεύτερη συνηθέστατη λαθεμένη αντίληψη σχετικά με την αγάπη, είναι η ιδέα ότι η εξάρτηση είναι αγάπη. Πρόκειται για μία λαθεμένη αντίληψη που οι ψυχοθεραπευτές αντιμετωπίζουν σχεδόν καθημερινά. Οι συνέπειές της φαίνονται δραματικά σε άτομα που κάνουν μια απόπειρα, ή κίνηση ή απειλή αυτοκτονίας ή που έχουν γίνει ράκος από κατάθλιψη ύστερα από μια απόρριψη ή από ένα χωρισμό από σύζυγο ή ερωμένο

Ένα τέτοιο άτομο λέει: «Δε θέλω να ζήσω, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον σύζυγο (τη γυναίκα, τον φίλο, τη φιλενάδα) μου, τον (ή την) αγαπώ τόσο πολύ». Και όταν του απαντώ, όπως κάνω συχνά: «Πέφτεις έξω… δεν αγαπάς τον άντρα (τη γυναίκα, τον φίλο, τη φιλενάδα) σου».

«Τι εννοείς;» έρχεται η θυμωμένη ερώτηση. «Σου είπα πως δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν (ή αυτήν)». Προσπαθώ να εξηγήσω: «Αυτό που λες είναι παρασιτισμός, όχι αγάπη. Όταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης.

Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο, αλλά ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ να ζήσουν ο ένας με τον άλλο.

Ορίζω την εξάρτηση ως την ανικανότητα ενός να ζει σαν άρτιο άτομο ή να δρα σωστά χωρίς τη βεβαιότητα ότι κάποιος άλλος τον φροντίζει ενεργητικά. Η εξάρτηση όταν αφορά φυσιολογικά υγιείς ενηλίκους είναι παθολογική – είναι αρρώστια, είναι πάντοτε μια εκδήλωση ψυχοπάθειας ή ψυχικού ελαττώματος. Πρέπει να διακρίνουμε τη διαφορά της με εκείνο που συνήθως λέμε εξάρτηση από ανάγκες ή συναισθήματα. Όλοι μας, ο καθένας μας έχει – ακόμα κι όταν προσποιείται στους άλλους και στον εαυτό του ότι δεν έχει – εξάρτηση από ανάγκες και συναισθήματα. Όλοι μας έχουμε επιθυμίες να μας κανακεύουν, να μας περιποιούνται χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτα, να μας φροντίζουν άτομα πιο δυνατά από μας, που νοιάζονται ειλικρινά για τα συμφέροντά μας. Όσο κι αν είμαστε δυνατοί, όσο κι αν είμαστε στοργικοί και υπεύθυνοι και ενήλικοι, αν κοιτάξουμε καλά μέσα μας, θα βρούμε την επιθυμία να αναλάβουν άλλοι να μας φροντίζουν, έτσι για αλλαγή.

Ο καθένας μας, όσο κι αν είναι προχωρημένος στην ηλικία και ώριμος, αναζητάει και θα ήθελε να έχει στη ζωή του (της) μια ευχάριστη μορφή μητέρας (πατέρα). Ωστόσο, για τους περισσότερους από μας αυτές οι επιθυμίες ή τα συναισθήματα δεν κυβερνούν τη ζωή μας. Δεν αποτελούν το επικρατέστερο θέμα της ύπαρξής μας. Όταν, πράγματι, κυβερνούν τις ζωές μας και καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας, τότε έχουμε κάτι περισσότερο από μια απλή εξάρτηση σε ανάγκες ή συναισθήματα: είμαστε εξαρτώμενοι. Συγκεκριμένα, ένας του οποίου η ζωή κυβερνάται και καθορίζεται από ανάγκες εξάρτησης υποφέρει από μια ψυχική διαταραχή στην οποία δίνουμε τη διαγνωστική ονομασία «διαταραχή παθητικής εξαρτώμενης προσωπικότητας». Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη από όλες τις ψυχικές διαταραχές.

Άτομα με αυτή τη διαταραχή, παθητικά εξαρτώμενα άτομα είναι τόσο απασχολημένα με την αναζήτηση της αγάπης, ώστε δεν τους έχει μείνει καθόλου ενέργεια να αγαπήσουν. Μοιάζουν με πεινασμένους ανθρώπους που ψαχουλεύουν οπουδήποτε για να βρουν κάτι να φάνε, και που δεν έχουν κανένα δικό τους φαγώσιμο για να δώσουν στους άλλους. Είναι σα να έχουν μέσα τους ένα κενό, ένα απύθμενο πηγάδι που ζητάει απεγνωσμένα να το γεμίσουν αλλά που κανείς δε μπορεί ποτέ να το γεμίσει τελείως. Ποτέ δε νιώθουν να είναι «ολοκληρωμένοι» ή ποτέ δεν έχουν την αίσθηση της πληρότητας. Αισθάνονται πάντα πως «κάτι λείπει από τον εαυτό τους». Ανέχονται ελάχιστα τη μοναξιά. Επειδή τους λείπει η αρτιότητα, δεν έχουν πραγματική αίσθηση της ταυτότητάς τους, και αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις τους.

Η Παθητική Εξάρτηση έχει τη γένεσή της στην Έλλειψη Αγάπης. Η εσωτερική αίσθηση της κενότητας, από την οποία υποφέρουν τα παθητικά εξαρτημένα άτομα, είναι το άμεσο αποτέλεσμα της αποτυχίας των γονέων τους να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους για τρυφερότητα, προσοχή και φροντίδα κατά την παιδική ηλικία τους. Τα άτομα αυτά προσκολλώνται σε ξεφτισμένες πια σχέσεις, ενώ θα έπρεπε να τις εγκαταλείψουν. Το σπουδαιότερο: τους λείπει ένα αίσθημα ευθύνης για τον εαυτό τους. Βλέπουν παθητικά τους άλλους, κι όταν δεν είναι ευτυχισμένοι ή ολοκληρωμένοι, αισθάνονται βασικά ότι άλλοι είναι υπεύθυνοι.

Κοντολογίς, η Εξάρτηση μπορεί να εμφανίζεται σαν Αγάπη καθότι είναι μια Δύναμη που κάνει τους ανθρώπους να δένονται βίαια ο ένας στον άλλον. Στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι μια μορφή αντι – αγάπης. Έχει τη γένεσή της σε μιαν αποτυχία των γονέων ν’ αγαπήσουν, και διαιωνίζει την αποτυχία. Επιζητεί να παίρνει, όχι να δίνει. Καλλιεργεί τον παιδισμό, όχι την ανάπτυξη. Δουλεύει για να παγιδεύει και να περιορίζει, όχι να ελευθερώνει. Τελικά καταστρέφει αντί να δημιουργεί σχέσεις, καταστρέφει αντί να πλάθει ανθρώπους.

~ Σκοτ Πεκ ~ «Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος«

Advertisements
This entry was posted in ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ and tagged . Bookmark the permalink.

8 Responses to ~ Είναι Αγάπη ή είναι Εξάρτηση; ~

  1. Ο/Η Βαγγέλης λέει:

    Η αγάπη είναι αγάπη και έχει πολλές μορφές αλλά η ουσία της είναι μία και είναι ευλογία το να την βρίσκεις στην ζωή σου, απo όπου κι αν τη βρεις και να την μοιράζεσαι, να την ζεις, να την χαρίζεις, να τη γιορτάζεις, να την αφήνεις να μπαίνει μέσα σου και να φωτίζει τις σκοτεινές γωνιές της ψυχής, να την αφήνεις να σε παρασέρνει σε άλλους κόσμους είτε πραγματικούς είτε φανταστικούς, να τη νιώθεις να σου δίνει όρεξη για ζωή, δύναμη, να τη νιώθεις να σου ζωγραφίζει όμορφα χαμόγελα στα χείλη.. η αγάπη είναι χίλια δυο πράγματα και πρέπει να ανοίξεις την ψυχή σου να τα δεχτεί και να τα βιώσει έτσι όπως έρχονται… έτσι απλά, ελεύθερα και με ανοιχτό μυαλό.. έτσι απλά και φυσικά .. όπως ανασαίνεις…. Υπέροχη η ανάρτηση σου Έλενα .. καλησπέρα με αγάπη !!!

  2. Ο/Η Μαρία λέει:

    Αγαπημένο βιβλίο και χιλιοδιαβασμένο… πολλές αλήθειες…

    «Η εσωτερική αίσθηση της κενότητας, από την οποία υποφέρουν τα παθητικά εξαρτημένα άτομα, είναι το άμεσο αποτέλεσμα της αποτυχίας των γονέων τους να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους για τρυφερότητα, προσοχή και φροντίδα κατά την παιδική ηλικία τους. Τα άτομα αυτά προσκολλώνται σε ξεφτισμένες πια σχέσεις, ενώ θα έπρεπε να τις εγκαταλείψουν. «

  3. «εκ τούτων ουν φανερόν ότι των φυσει η πολις εστι, και οτι ανθρωπος φυσει πολιτικον ζωον, και ο απολις δια φυσιν και ου δια τυχην ητοι φαυλος εστιν ή κρειττων ή ανθρωπος. Ωσπερ και ο υφ` Ομηρου λοιδορηθεις «αφρητωρ αθεμιστος ανεστιος». Αμα γαρ φυσει τοιουτος και πολεμου επιθυμητης, ατε περ αζυξ ων ωσπερ εν πεττοις (Αριστοτέλους, Πολιτικά, Βιβλίο Α, 1253a8, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, μετάφραση Ν. Παρίτση). Μετάφραση. Από αυτά συνάγομεν ότι η πόλις είναι εκ των υπαρχόντων εκ φύσεως και ότι ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως κοινωνική ύπαρξις και ότι ο εκ φύσεως αλλ` όχι εκ τυχαίου περιστατικού ακοινώνητος άνθρωπος είναι ή φαύλος ή ον ανώτερον του ανθρώπου. Είναι ακριβώς αυτός τον οποίον ονειδιστικώς αποκαλεί ο Όμηρος «άνευ οικογενείας, άνευ νόμων, άνευ εστίας». Διότι συγχρόνως τοιούτος άνθρωπος είναι εκ φύσεως και πολεμοχαρής, καθόσον είναι έξω από πάντα οιονδήποτε ζυγόν).
    Κανένας δε μπορεί να ζήσει χωρίς τον άλλο! Αυτό δεν είναι εξάρτηση όπως την περιγράφει ο συγγραφέας. Για εξάρτηση μπορούμε να μιλάμε για τους τύπους που είναι γνωστοί στην καθομιλουμένη ως μαμόθρεφτοι. Αυτοί όντως είναι ΑΝΑΠΗΡΑ άτομα, αυτοί παραμένουν πάντα σε νηπιακή ηλικία, κι αυτοί είναι ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ κίνδυνος σε μια κοινωνία. Δυστυχώς είναι η συντριπτική πλειοψηφία σε μια κοινωνία. Είναι ανίκανοι να εναντιωθούν στον παραπάνω από αυτούς (τον Εξουσιαστή, ορατό ή αόρατο). Είναι μαζοχιστής ως προς τον ανώτερο του, σαδιστής ως προς τον κατώτερο του. Τα φαινόμενα του σαδισμού και του μαζοχισμού είναι γνήσια τέκνα μιας εκμεταλλευτικής ανθρώπινης κοινωνίας, conditio sine qua non (όρος άνευ του οποίου δεν)! Για το φαινόμενο αυτό ο συγγραφέας-ενώ σωστά καταλογίζει την κύρια ευθύνη στην Οικογένεια-δεν τολμά να προχωρήσει παρακάτω! Γιατί θα πρέπει να στραφεί εναντίον του συστήματος που συντηρεί την εκμεταλλευτική κοινωνία (κύρια αιτία των δεινών αυτών) και, βέβαια, ο συγγραφέας αυτός, όπως και όλοι οι όμοιοι του, δεν είναι αντίπαλος αυτού του Συστήματος. Γι` αυτό και στέκεται στην επιφάνεια του φαινομένου, δεν τολμά, δεν θέλει να προχωρήσει μέχρι τη ρίζα του.
    Γράφει ο συγγραφέας, «Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο, αλλά ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ να ζήσουν ο ένας με τον άλλο». Τέτοια εξιδανίκευση μπορεί να πετύχει-θεωρητικά- ο νάρκισσος! Αλλά κι αυτός καταλήγει να ερωτευτεί τον εαυτό του, οπότε δε μπορεί να δώσει στον άλλο αλλά ούτε κι έχει ανάγκη να πάρει από τον άλλο. Επομένως, μπορούμε να μιλήσουμε γι` αγάπη αν ο ένας δεν έχει ανάγκη ούτε να δώσει αλλά ούτε να πάρει από τον άλλο; Τότε γιατί συναντώνται; Μόνο για την ικανοποίηση του γενετήσιου ενστίκτου; Σε τι θα διαφέραμε τότε από τα τετράποδα;
    Το ζήτημα είναι: να βελτιώνουμε τον εαυτό μας ώστε να μπορούμε να δίνουμε πολλά αλλά ΕΛΑΧΙΣΤΑ να ζητάμε (Να είμαστε πλήρεις είναι ΟΥΤΟΠΙΑ), να παίρνουμε από τον άλλο. Νομίζω πως μεγαλύτερη χαρά από το να δίνεις στον άλλο δεν υπάρχει! Περήφανος, αγέρωχος, ΠΛΟΥΣΙΟΣ!
    Και πάλι συγχαρητήρια για άλλη μια εξαιρετική επιλογή Σου που δίδει δυνατά ερεθίσματα για γόνιμους προβληματισμούς!
    Δες και τις σκέψεις του Έριχ Φρομ για ένα άλλο είδος αγάπης, της ερωτικής.Υπάρχουν αρκετά είδη αγάπης όπως γνωρίζεις πολύ καλά.
    http://gf1957.wordpress.com/2013/09/18/%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7/

  4. Ο/Η Έλενα λέει:

    Σας ευχαριστώ όλους γιά τις τοποθετήσεις σας στα σχόλιά σας.
    Ναι..κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον άλλον, αλλά όλοι έχουμε ανάγκη την αληθινή αγάπη,
    να δώσουμε και να πάρουμε.. Προπαντός να δώσουμε..
    Δυστυχώς υπάρχει εξάρτηση μέσα στην αγάπη.
    Εύχομαι να βιώνουμε μόνο την αληθινή.

  5. Ο/Η Έλενα λέει:

    Γιώργο σ’ ευχαριστώ γιά το καταπληκτικό άρθρο του Εριχ Φρομ.

  6. Ο/Η Μαρία λέει:

    «Όταν τα παιδιά ξέρουν ότι έχουν την εκτίμηση των γονιών τους, όταν αληθινά το νιώθουν αυτό μέσα τους, τότε αισθάνονται πως είναι όντως άτομα με αξία. Το συναίσθημα ότι έχεις αξία, είμαι ένα πρόσωπο με αξία, είναι απαραίτητο για την ψυχική υγεία και ακρογωνιαίος λίθος της αυτοπειθαρχίας. Αυτό είναι ένα άμεσο προϊόν της αγάπης των γονέων. Μια τέτοια πεποίθηση πρέπει να αποκτηθεί στην παιδική ηλικία. Είναι αφάνταστα δύσκολο να την αποκτήσεις στην ενηλικίωση. »

    Σκοτ Πεκ Ο Δρόμος ο λιγότερο Ταξιδεμένος

  7. Ο/Η Έλενα λέει:

    Πόσο αλήθεια είναι Μαρία !!!!!

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s