Μ. Πολυδούρη, Όνειρο!


Άνθη μάζευα γιά σένα,
στο βουνό που τριγυρνούσα..
Χίλια αγκάθια το καθένα,
κι όπως τά ‘σφιγγα πονούσα..

Να περάσεις καρτερούσα,
στο βοριά τον παγωμένο..
Και το δώρο μου κρατούσα,
με λαχτάρα φυλαγμένο,
στη θερμή την αγκαλιά μου..
Όλο κοίταζα τα μάκρη..
Η λαχτάρα στη καρδιά μου,
και στα μάτια μου το δάκρυ..

Μές τον πόθο μου δεν είδα
μαύρη η νύχτα να σιμώνει..
Κι έκλαψα χωρίς ελπίδα,
που δε στα ‘χα φέρει μόνη..

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s